Bitte!

Door: Siemon Reker

Het station dat toen nog geen televisie maakte en dus alleen nog Radio Noord heette, heeft Ede Staal in het laatste deel van zijn veel te korte leven en mij samengebracht. De relatie kreeg extra inhoud toen de Provincie Groningen maakte dat ik begin 1984 streektaalfunctionaris kon worden. Over die periode heb ik een impressie geschreven als inleiding op de uitgave Deur de dook zai ik de moan (In Boekvorm Uitgevers BV Assen, 2004).

Edes liedjes kent iedereen, in Groningen en aangrenzende gebieden. Veel mensen weten ook dat hij wel eens gesproken radiobijdragen maakte maar dit stukje is nog steeds een wat onontgonnen terrein van Ede Staal. Het zijn gevarieerde maar prachtige teksten waarvan ik altijd weer geniet als ik ze hoor.
Die Zuzooi-bijdragen die Ede schreef voor wat ik maar mijn programma noem – Sloaperstil (1985-1987) – vormen een belangrijk onderdeel uit ons gezamenlijke optrekken in de jaren 1985 en 1986, zijn overlijdensjaar.

In die inleiding van Deur de dook zai ik de moan staat over één aflevering uit deze serie het volgende: “Wie de aflevering Bitte, der Hund beluistert, weet normaliter niet dat Ede in de week voorafgaand aan het schrijven van deze tekst door een motoragent tot stoppen was gedwongen en van de weg werd gehaald toen de administratie niet geheel klopte. Lopend begaf hij zich daarop van de W.A. Scholtenstraat naar het Damsterdiep om met de bus naar huis te gaan.”


Deze gebeurtenis is door Ede op een indirecte manier gebruikt in deze Zuzooi-aflevering, maar alleen insiders kunnen de achtergrond kennen. Ik was in het begin van 1986 getuige van de aanhouding, want Ede en ik hadden juist daarvoor in de studio op het Martinikerkhof overleg gehad of opnamen gemaakt,- ik weet het niet meer. Een paar even toevallige omstandigheden zorgden ervoor dat ik bijna twintig jaar later (oktober 2005) kennis maakte met de toenmalige verbalisant, inmiddels allang niet meer op de motor actief.

Het verrassende verloop van deze geschiedenis is heel simpel. De achtergrond van het verhaal van de W.A. Scholtenstraat vertel ik weleens als het nummer op college langs komt en dat gebeurt, want het staat opgenomen in het lesboek, Kennismaking met het Gronings. Meestal vraag ik dan of iemand de agent in kwestie kent. Gelukkig heeft hij een weinig voorkomende naam, anders had het niet zoveel zin om daar naar te informeren. Enkele jaren kwam er geen reactie, maar plotseling bleek een van de studenten me aan de naam en het adres van de man te kunnen helpen.

Toen het contact met de agent gelegd werd, bleek deze totaal onwetend te zijn van wat de uitoefening van zijn functie had veroorzaakt. Gelukkig had hij er met terugwerkende kracht geen gewetenswroeging over. Edes vrouw Fieke kan ik langs deze weg geruststellen. Toen ze er van hoorde, drong ze erop aan de agent vooral niet op te zadelen met een laat Ede-Staalcomplex. Dat is niet gebeurd. Op 16 november 2005 heeft hij het vernieuwde deel van deze website - handelend over Ede Staal - in gebruik gesteld.