Column: Een Italiaans lichtpuntje in ons bevingsverhaal

In de nacht van 5 op 6 april 2009 kreeg mijn vriend Alessandro een telefoontje dat zijn leven voorgoed zou veranderen. L'Aquila was verwoest. Door een aardbeving. Het stadje in midden-Italië is zijn geboortegrond. Eén van de verwoeste gebouwen is zijn ouderlijk huis. Hij was er maanden kapot van.

Male
'Hoe is het bij jullie in Groningen?', vraagt hij elke keer als we elkaar in Genua treffen. 'Male' (slecht) antwoord ik met een zucht. En dat doe ik al jaren. Mijn ouderlijk huis in Schildwolde stort nog niet in elkaar, maar echt vlotten met taxatie en compensatie wil het niet. Laat staan dat er al grote projecten lopen die zorgen voor psychologische rust, uitzicht en hoop. En nu wil de NAM de gaswinning 'flexibel' maken.

'Een schande!!'
Alessandro ontploft. 'Jullie overheid is nog erger dan de onze!! Zij veróórzaakt die bevingen zelfs!! Hier is het gewoon de natúúr!! Een schande is het!! Een schande!!' Kwaad gooit hij zijn bestek op tafel en beent de keuken uit. Buiten in het duister zie ik het rode puntje van zijn sigaret oplichten. Dat is jaren z'n enige lichtpuntje geweest. In l'Aquila zijn miljoenen euro's aan herstelgelden in de zakken van mafiosi beland. Half afgebouwde huizen vormen een nieuwe wijk aan de rand van de stad. Niemand wil er wonen. Tientallen bedrijven zijn er binnen een maand failliet gegaan. Ik ken de bron van zijn woede. En hérken 'm ook.

'Jullie zijn gek!'
Sinds de beving in Huizinge (zoals u weet in 2012, 3.6 op de schaal van Richter) is Alessandro extra geïnteresseerd in onze provincie. Alessandro is namelijk geoloog. En hij kan er nog steeds niet bij dat wij Groningers zo lang hebben geloofd dat de winning van delfstoffen uit de bodem, géén gevolgen heeft voor diezelfde bodem. 'Siete matti!' (jullie zijn gek!) tiert hij terwijl hij met zijn vinger naar zijn voorhoofd wijst. In Italië is de overheid laks met het verhelpen van de gevolgen van aardbevingen. In Nederland draagt ze er zelfs aan bij.

Italiaanse toestanden
Geloof me, de Italiaan weet dat er bij ons nog geen directe doden zijn gevallen (voor zover we weten). Dat de bevingen minder hevig zijn dan de schok van 6.3 in Italië. En dat de gaswinning (voorlopig) is verminderd. Maar de waanzinnige verhalen over de wereldvreemdheid van de NAM, de stroperige procedures, casemanagers, wachttijden, tegenstrijdige taxaties en de stress die dit alles met zich mee brengt verbazen hem elke keer opnieuw. 'Italiaanse toestanden' mompelt hij, en spuugt op de grond. Daar zit 'm waarschijnlijk zijn verbazing nog het meest in: dat een ogenschijnlijk transparant, goed georganiseerd, rijk en eerlijk land als Nederland zó omgaat met haar inwoners.

Aardbevingsbestendig huis
Ondanks corrupte dealtjes, eeuwige wachttijden, schimmige constructies en stapels formulieren zijn er overigens in l'Aquila toch nog projecten van de grond gekomen. En afgerond. Alessandro's ouders wonen inmiddels in een aardbevingsbestendig huis, ver buiten het centrum. En een deel van de stad staat inmiddels in de steigers. Er wordt veel door de inwoners zelf georganiseerd. En alles gaat vreselijk langzaam. Maar dat zijn de Italianen gewend.

'Pas goed op je land'
Na een lange avond lopen we samen naar zijn auto. Ik wijs op het typeplaatje: GPL. 'Rijdt dat ding op aardgas?' vraag ik hem quasi verontwaardigd. 'No no no!' reageert mijn vriend. Het autootje heeft niks met de bevingen in Groningen te maken. 'Ja hij rijdt op gas, maar het is 'natuurgas' en het ding is van vóór 2012' zegt hij verbolgen. Ik moet hard lachen. Tijdens onze omhelzing fluistert hij me in mijn oor dat we goed op ons land moeten passen. En dat ik mijn vrienden in Groningen zijn liefde moet overbrengen. Hij steekt een sigaret aan, springt in zijn Fiat 500 en rijdt onze wijk uit, richting de Via Aurelia. Als ik goed kijk zie ik ergens door het achterraam een klein rood Italiaans lichtpuntje. Misschien komt het ooit toch nog goed.


l'Aquila in de steigers, vooral dankzij de inwoners zelf. Foto: Pepe Caridi


Marc Wiers is altied onderwegens tussen Genua (Italië), Straatsburg (Frankrijk) en Groningen. Wat hij onderweg tegenkomt vertelt hij hier elke maandag. Meer




Lees de column van vorige week: Column: Keizer in de graanrepubliek
Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws