Column: Een horror-huwelijksdag

Antonella ging trouwen. En Antonella is een prinsesje. Rijke familie, mooie man, succesvolle carrière, dat soort werk. Alles in haar leven is perfect. Nou ja, was perfect. Tot haar huwelijksdag.

De dag begon al goed. Toen Antonella voor het beeldige witte kerkje aan zee de limousine uitstapte in haar designjurk, kwam haar neefje van vier enthousiast op haar afgedribbeld. Zijn moeder scheen nog iets van 'Nooo Luca, no!!!' te roepen terwijl honderd hoofden zich omdraaiden naar het schouwspel, maar het was al te laat. Het mannetje struikelde hopeloos over de enorme slip achter de trouwjurk. Met een felgroen pistache-ijsje in zijn knuistje wist hij zich ternauwernood aan de fijne zijde en het sierlijk kant van de jurk vast te grijpen. Gelukkig had hij zijn ijsje kunnen redden. De jurk had minder geluk.

Vervolgens liet de ceremonie steeds langer op zich wachten. Terwijl bezorgde vriendinnen probeerden de groene pistachevlek weg te poetsen, waardoor het kreng alleen maar groter werd, schuifelden de gasten in de hitte op het pleintje bij het kerkje steeds onrustiger op en neer. Ondertussen werd er koortsachtig overlegd tussen de ceremoniemeester en de vader van de bruid. Zoals dat gaat in fluisterende groepjes bereikte het nieuws ons meteen: de priester was ziek. En zijn onvoorbereide vervanger was onderweg.

Eenmaal bezweet en een uur te laat in de kerkbanken begon het feest pas echt. Zeker voor een Groninger als ik. Ik ben op het gebied van Katholieke ceremonies tenslotte niks gewend. Alles was nieuw voor me. Terwijl iedereen ging staan, bleef ik zitten. Als er werd gezongen mompelde ik half onverstaandbaar maar wat mee. Tegen de tijd dat ik uit volle borst iets van een refrein meebrulde viel iedereen plotseling stil. Blozend ben ik uiteindelijk maar achterin gaan zitten. Na een tijdje leken de aanwezigen zelf ook niet meer te weten wat ze moesten doen. Alles liep door elkaar. Het leek wel een zootje.

De oorzaak bleek de vervangende priester. Die haalde om te beginnen allerlei namen door elkaar. Zo erg dat twee getuigen twijfelend en met opgetrokken wenkbrauwen elkaar de hand gaven voor de kansel. Ondertussen wuifde de kerkevader naar de musici als teken om te gaan zitten, maar die musici zelf begrepen dat ze moesten gaan spelen. Met verbaasde ogen zetten ze 'Daar komt de bruid' in terwijl iedereen al binnen was, incluis de bruid zelf. Tot slot begon de priester iets in het latijn te declameren waar ik zelf geen touw aan vast kon knopen, maar gezien de geërgerde blikken om mij heen was hij bezig met een tekst die hoort bij een rouwdienst.

Toen het hele gezelschap zich na een ongemakkelijk uurtje weer naar buiten had verplaatst wisten we niet of Antonella nou huilde van geluk, of van schaamte, verdriet en woede.

De finale van de rampdag was overigens wel prachtig. Als je van kitsch houdt althans: een vuurwerkfontein langs de ramen van het restaurant pal aan zee en een joekel van een taart waar confetti uit spoot. Twee vriendinnen van ons stonden tijdens het spektakel zuchtend op. Ilaria sliste iets van 'wat een circus' en liep kwaad naar buiten om een sigaret op te steken. Alessia rolde met haar ogen en gooide in één keer een glas champagne achterover. Ze wildenet beginnen over het ergerlijk-perfecte prinsessenleven van Antonella toen iemand opeens heel hard begon te gillen. Het was de bruid zelf. Bij het loslaten van de witte duiven was een van die vogels al poepend en in blinde paniek naar binnengevlogen. Het bedienend personeel is een uur bezig geweest het arme bange beest te vangen.

In de auto terug naar huis hebben we een kwartier niks kunnen zeggen. Totdat Ilaria met trillende stem 'arme Antonella' over haar lippen perste, en iedereen in lachen uitbarstte. Nog altijd heb ik een brede glimlach op mijn gezicht als we Antonella tegenkomen. 'Sei felice!' ('Je bent gelukkig!') zegt ze dan. En het enige wat ik dan kan doen is haar een dikke kus geven. Niet op haar wang, maar vol op de mond. De lieverd.

Marc Wiers

Marc is altied onderwegens tussen Genua (Italië), Straatsburg (Frankrijk) en Groningen. Wat hij onderweg tegenkomt vertelt hij hier elke maandag. Volg Marc op Twitter
Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws