Door de mand: Kees Vlietstra is bijgelovig

'Ja, je hebt weer helemaal gelijk. Ik had dat niet moeten doen maar ik dacht dat je ook wel zin had in een broodje shoarma.' Ik kijk mijn vriendin schuldbewust aan. 'Met saus. Sorry,' hoor ik mezelf mompelen. Haar ogen spuwen vuur.

Ze heeft mijn spijkerbroek uit de wasmand gepakt en die houdt ze met gestrekte armen tussen duim en wijsvinger vast. De knoflooksaus druppelt vanuit de zak van de broek op de badkamervloer. 'Sjomp,' sist ze hoofdschuddend, laat mijn broek vallen en loopt onze flat uit. Twee dagen later hadden we een katje, Boris.

Na afloop van een druistig avondje stappen belandden we met een groepje vrienden in de shoarmazaak van Ali en Mehmet. We waren tot ergernis van de andere klanten behoorlijk aanwezig. Ali en Mehmet voerden echter een kapitalistisch gedoogbeleid waardoor we onze bestelling schreeuwend konden plaatsen. Het broodje was heerlijk. 'Hé Vliet, doe nog even je trucje,' riep Tjaard toen ik bij de kassa van Ali stond om af te rekenen. Ali wist van mijn trucje en zette een bakje met een broodje shoarma op de bar.

In dit soort omstandigheden liet ik mijn publiek nooit in de steek. 'Vooruit, ik zal mijn meisje niet vergeten', zei ik onderwijl het broodje in de rechterzak van mijn spijkerbroek proppend. 'Ja, dames en heren,' vervolgde ik mijn conference. 'Meisje is ook gek op shoarma.' Ik pakte tot slot de fles met knoflooksaus en spoot de linkerzak van mijn spijkerbroek vol. Tot aan de rand.

Toen ik thuiskwam na een mooi fietstochtje door het Noorderplantsoen was ik het cadeautje in mijn broekzakken alweer straal vergeten. De volgende ochtend hield mijn meisje met een afkeurend gezicht mijn spijkerbroek omhoog. Het cadeautje werd niet op prijs gesteld. Als goedmakertje gaf ik uiteindelijk toestemming voor gezinsuitbreiding. Het werd een jong katje, een rooie. Boris, vernoemd naar de tennisser.

In de jaren die volgden werd ons gezin, na spetterende ruzies waarin ik steeds de schuldige was, uitgebreid met nog een kat, twee kinderen en een hond. U kunt de reden van onze gezinsuitbreiding zien als boetedoening, en dat klopt, u moet ook weten dat mijn liefde voor mijn kinderen enorm en onvoorwaardelijk is. Voor de huisdieren lag en ligt dat anders.

Onze hond is vernoemd naar het Amelander likeurtje van Ballum, Nobel. En ondanks de belofte van onze jongens om volgens een eerlijk uitlaatschema Nobel dagelijks zijn plasje en poepje te laten doen loop ik nog het vaakst van allemaal met Nobel door Engelbert. En ik haal daar stiekem nog best wat voldoening uit. Zal dat natuurlijk nooit toegeven aan mijn meisje. Kan het met u wel delen, meisje leest mijn stukjes toch niet. Hoe dan ook liep ik twee week geleden op zaterdag met Nobel door ons dorp. Hij deed een poepje op het veldje naast de sloot. Vind ik altijd een ongemakkelijk moment. Beetje dom om je heen kijken terwijl je viervoeter trillend zijn darmen leegblaft.

Mijn mobiel ging. Onhandig graaide ik met een hand in mijn broekzak. Terwijl ik op mijn mobieltje keek was Nobel klaar met poepen. Met een ruk aan de hondenriem stoof hij achter een poesje aan. De riem trok achter mijn knieën strak en bracht me aan het wankelen. Nobel is gek op poesjes en ging vol gas in de achtervolging. Door die plotselinge richtingverandering vloog mijn mobieltje uit mijn linkerhand. Deze maakte na anderhalve salto een zachte landing in de dampende hoop die Nobel net had achtergelaten. Nadat ik Nobel weer onder controle had pakte ik mijn mobieltje die rechtop stond in de al dente substantie. Gelukkig hadden de buren niets gezien. Die avond behaalden de korfballers van Nic. in een fantastische wedstrijd tegen Dalto de play-offs.

Dat was twee week geleden. Ik geloof in bijgeloof. Dus in mijn gedachten was de play-off plaats voor Nic. te danken aan het uitlaten van een hond op de wedstrijddag. En bij succes moet je zo'n voorbereiding herhalen. Gisteren was de tweede play-off wedstrijd van Nic. in Pijnacker. Er móest gewonnen worden. Ik móest dus met Nobel uit op de wedstrijddag. Er was echter één probleempje. Nobel was voor een weekendje met het vrouwtje op Ameland. Ik heb me daar behoorlijk kwaad om gemaakt maar onvoldoende voor gedwongen gezinsuitbreiding. Uit pure clubliefde, en een ziekelijk geloof in bijgeloof, heb ik gisteren met een hondenriem zonder hond door het dorp gelopen. Nieuwe truc. Een half uur. Ben bij alle favoriete boompjes en struikjes van Nobel even gestopt. Het is een hondenbaan maar iemand moest het doen. Het heeft wel geholpen. Nic. won van Avanti.

Aanstaande dinsdag is de derde en beslissende play-off wedstrijd. Alfa-college, Kardinge, Groningen. Aanvang 20.30 uur. U bent van harte welkom. Er zijn misschien nog (enkele) kaarten. Ik zal dinsdag Nobel uitlaten.

(elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen en/of huisdieren berust op louter toeval).
Meer over dit onderwerp:
beterweters
Deel dit artikel:

Recent nieuws