Column: Mijn moeder vecht met een pak vla

'Ach, wil jij dit zo even doen?' We hebben net aardappels met spinazie en een gekookt ei achter de kiezen en voordat we aan het toetje beginnen, spoel ik vast de pannen en borden af.

Mijn moeder is ondertussen al een paar minuten bezig een pak vanillevla open te krijgen. Het is zo'n vouwopening, waarbij je twee flappen opzij moet duwen en dan een schenktuit maakt door de binnenste punt naar buiten te drukken. Vroeger deed ze dit achteloos, tegenwoordig wordt het vaak een partijtje vrij worstelen tussen mens en karton.

Niet alleen een pak vla levert problemen op. Mijn moeder heeft ook moeite met allerlei draaidoppen en natuurlijk - zoals iedereen - met deksels van vacuüm gezogen conserven: potten jam, appelmoes, bruine bonen.

Ze gaat alles te lijf met vastberadenheid en een flink arsenaal aan hulpmiddelen. Een vochtige doek over het deksel om het wat stroever te maken. Een tang met gekartelde ringen die passen om deksels van verschillende grootte. Een notenkraker voor de kleinste doppen. De Jarkey, waarmee je de rand van het deksel iets kunt oplichten, zodat de onderdruk uit het glas verdwijnt. Varianten hierop zijn een gaatje in het deksel prikken of het deksel vervormen door met de zijkant op het aanrecht te timmeren. Maar dat beschouwt mijn moeder als een vorm van vandalisme.

Overigens zijn het niet alleen etenswaren die onbereikbaar blijven. Hetzelfde geldt voor nieuwe batterijen, halogeenlampjes of handdoekhaakjes. Allemaal zo solide opgesloten in blisterverpakkingen dat openmaken gemakkelijk uitmondt in een bloedbad.

Voor die keren dat het echt niet lukt, is er gelukkig altijd nog buurman Hans: een jongeman van zeventig die alles kan en graag bereid is te helpen. Niet dat mijn moeder dagelijks bij hem aanbelt, ze wil zich heel graag zelf kunnen redden, maar het is fijn dat Hans er is.

Als de vanillevla in de schaaltjes zit en de aardbeien erop liggen, staat de volgende uitdaging op tafel: de spuitbus met kant-en-klare slagroom. Die slagroom spuit voorlopig nergens heen, want eerst moet de dop eraf. Daar is niet veel kracht voor nodig, de truc is om hem in een bepaalde hoek van de bus af te drukken. Maar helaas willen hoofd en handen van mijn vroeger zo handige moeder niet altijd meer samenwerken: het verwijderen van die dop vergt een soort motoriek die ze grotendeels kwijt is.

Ik laat haar zien hoe ik te werk ga.

'Kijk mam, je breekt de de dop als het ware van de bus af.' Dan plaats ik de dop weer terug en geef haar de slagroombus. En zowaar, ze krijgt het zelf ook voor elkaar. Maar inmiddels weet ik dat ik het de volgende keer opnieuw moet voordoen. Wat helemaal niet erg is, behalve dat ze in de tussentijd geen slagroom kan eten. Ik zal eens zo'n beker opgeklopte slagroom voor haar meebrengen. Mocht het lipje van de afdekfolie op de verkeerde plek afscheuren, is er altijd wel een scherp mes voorhanden om toch bij die slagroom te komen.


Alice Buitenga schrijft elke vrijdag over haar 85-jarige moeder, die in een aanleunflat ergens in de provincie Groningen woont.
Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws