Door de mand: Kees Vlietstra kijkt oranje

'Vanenburg!,' schreeuwde Derk terwijl hij voor zijn barkruk ging staan. De klanten in Café West-End draaiden hun blik van het televisiescherm naar Derk. Ze wisten wat er ging komen. Derk nam een slok van zijn Duvel en schreeuwde nogmaals keihard: 'Va-nen-burg! Kut!'



De lampjes aan de bar zwaaiden heen en weer door de spelersanalyse van Derk. De klanten haalden hun schouders op en richtten hun blik weer op het scherm. Derk ging op zijn kruk zitten. Met zijn rug naar het scherm. EK 1988, groepswedstrijd Nederland-Engeland.

Terwijl Marco van Basten drie maal scoorde tikte Derk de ene Duvel na de andere weg. Dat was Derk, die kon met zijn rug naar het scherm, zonder de wedstrijd te zien, een haarscherpe analyse geven. Vanenburg. Kut. Derk werkte in het PTT-gebouw aan het Hoendiep. Na sluitingstijd van kantoor kwam hij vaak een paar biertjes drinken in de kroeg van mijn ouders. Nadat hij een melkbus vol met bier naar binnen had geklokt stapte Derk op de bus van de GADO naar zijn woonplaats Niezijl. Derk was gek op bier. Op buitenlands bier. Van die dieptebommen. Derk had het niet zo op Gerald Vanenburg.

Na afloop van Frankrijk-Nederland fietste ik donderdag met een noodgang over de Helperbrink richting Engelbert. Heerlijk zo'n elektrische fiets. Vlak voor de kruising met de Helperzoom schakelde ik terug. De keddeverlegger had echter een eigen willetje waardoor de ketting eraf liep. Met een zucht stapte ik af. Na twee minuten prutsen tussen de fietstassen besloot ik om de fiets op de kop te zetten zodat er wat meer bewegingsvrijheid ontstond om de ketting terug om de tandwieltjes te plaatsen.

Mijn technische vaardigheden waren te vergelijken met het spel van Oranje. Slordig. Ik deed maar wat. Was het voorste tandwiel in orde, klapte de ketting er achter af en andersom. Er was geen goede wisselwerking. Ik werd ook gek van dat geprik in mijn rug. Deed me zelfs pijn. Toch bleef ik stoïcijns proberen om die rot ketting terug te leggen. Dat stoïcijnse verdween na tien minuten en werd vervangen door een gevoel van frustratie en machteloosheid. En ik werd ook helemaal gek van die schurende pijn over mijn ruggengraat.

Tijdens en na afloop van de WK kwalificatie wedstrijd Frankrijk-Nederland was middenvelder Kevin Strootman de nationale pispaal. Kevin speelde wat ongelukkig. Op Twitter vond men de middenvelder de personificatie van het bedroevend slechte spel van Oranje. Sjoerd Mossou van het AD vergeleek hem in zijn column met een te volle haperende wasmachine terwijl collega Wagendorp van De Volkskrant schreef:

'Ik heb Strootman geloof ik nog nooit zien lachen, hij kijkt altijd alsof hij buiten in de regen staat, in de drol van zijn hond is gestapt en de sleutel niet kan vinden.'

Mooie beeldende vergelijkingen in prachtige volzinnen van mijn collega's. Toch heb meer met hoe Derk op zijn Gronings een samenvatting zou hebben gegeven: 'Stroot-man! Kut!'

Ik werd links en rechts ingehaald door fietsers en automobilisten. Sommige riepen schijtlollige opmerkingen naar me. Kon ze wel wat doen. Mijn fiets stond omgekeerd op stuur en zadel. De fietstassen lagen als vleugels op het fietspad. Het lukte me maar niet om die ketting terug te krijgen waar dat kreng hoorde. En dat gejeuk op mijn rug had ik ook wel gehad. Woest sloeg ik met mijn rechter hand op mijn rug. Ik klapte met mijn vuist tegen de voorband die op volle snelheid draaide. Wat bleek? De trapondersteuning stond nog aan. Het spinnende wiel had mijn shirt vernield en van mijn holle -, een open ruggetje gemaakt. Geschrokken maar ook opgelucht pulkte ik met mijn handen vol kettingsmeer het shirt uit mijn ruggengraat. Daarna zette ik via een knopje op het stuur de trapondersteuning uit. Het voorwiel stopte met draaien. Wat dom. Beschaamd keek ik om me heen. Vijf tellen later had ik de ketting om beide tandwielen gelegd om daarna bezweet maar vooral opgelucht richting Engelbert te fietsen.

Na afloop van de afstraffing in Parijs kwamen er vele reacties over de staat van het Nederlandse voetbal. Sommige criticasters kwamen met de opmerking dat ze veel liever naar het Nederlandse vrouwen elftal keken dan naar Robben en co. Die meiden zijn véél leuker en véél beter. Toch denk ik dat ook de Oranje Leeuwinnen niet van dit Frankrijk hadden kunnen winnen. Les Blues waren echt goed. Toch had Advocaat de schade beperkt moeten houden.

Als je, net als PTT Derk, Oranje Dick en uw fietsverslaggever, met de rug naar het probleem staat is het makkelijk om je te verliezen in frustratie, wanhoop en woede. Je weet niet wat het werkelijke probleem is. Je ziet de oplossing niet. Met al je goede bedoelingen ga je aan het werk zonder een goed doordacht strategisch plan op basis van probleemanalyse.

Gelukkig heeft Oranje vanavond, met de rug tegen de muur, gedaan wat het moest doen: 3-1 winst op Bulgarije. Ex-FC Groningen speler Daley Blind was voor mij de man of the match. Ik hoop dat Derk in Niezijl ook heeft genoten. Van zijn Duvel.
Meer over dit onderwerp:
sport beterweters
Deel dit artikel:

Recent nieuws