Column: Pesteiland

Eeuwenlang genoot de dodo op Mauritius de voordelen van het eilanderschap. Hij kon er weliswaar niet af, maar vijanden konden er ook niet op. Tot het eiland werd ontdekt en verveelde matrozen de vogel integraal uitroeiden. Want iets uitroeien lukt eigenlijk alleen goed op een eiland.

Zo wil Schiermonnikoog als eerste eiland in Nederland pestvrij worden. Wie dat precies wil, is niet helemaal duidelijk, maar feit is dat sportclubs en scholen het pesten van het eiland gaan verbannen, samen met andere ‘ketenpartners’. Blijkbaar heeft pesten ook nog een niche in de SM-hoek. Dat uitroeien gebeurt onder de bezielende leiding van KiVa, een wetenschappelijk programma dat gegarandeerd de beste resultaten boekt. Kiva staat niet voor Krasse Inmenging van Autoriteiten. Kiva is Fins voor leuk en fijn. Wie eenmaal het KiVa-programma heeft doorlopen, blijft de rest van zijn leven leuk en fijn. Het blijft natuurlijk afwachten of dat leven dan navenant leuk en fijn is. Finnen zijn nou niet bepaald het zonnetje in huis. Ze drinken zich gaarne dood.

Juist op een eiland wordt van nature veel gepest. Je zit tenslotte in een geïsoleerde gemeenschap met elkaar opgescheept, de opgekropte spanningen moeten ergens naartoe en de slachtoffers kunnen niet weg. Nergens wordt zoveel gesard, gejend, getreiterd en geroddeld als op een eiland. Meer nog dan Drentse dorpen en gristelijke gehuchten zijn eilanden ware pareltjes van de pestcultuur.

Straks mag dat dus niet meer, want Schiermonnikoog wordt pestvrij. Het wordt zomaar van de ene op de andere dag verboden. U mag dan geen hondendrol meer door de brievenbus van de luidruchtige buren doen, u mag het brilletje van het zoontje van de dominee niet meer platstampen, roddelen over het liefdesleven van de burgemeester wordt verboden en het is ook niet langer toegestaan om de bakker uit te maken voor hypocriete krentenweger. Sterker nog, dat mag u zelfs niet meer dénken. Heel Schiermonnikoog wordt een beetje kiva.

‘Maar toeristen pesten, dat mag toch nog wel?’ zult u denken, daar op Schier. Natuurlijk! Anders zou het leven al zijn glans verliezen. We moeten allemaal wel eens een steek, een por of een trap uitdelen en zeker een eilander moet af en toe zijn frustraties ergens kunnen botvieren. Als dat niet meer op elkaar kan, dan maar op de buitenstaander want het moet uit de lengte of uit de breedte. Dus smeer gerust wat stookolie op de dure regenjas van die Duitser, serveer die goedwillende kokmeeuwkijkers met hun yakwollen truien en stevige stappers halflauwe koffie van gisteren en zet voor de grap de huurfietsen van dat bejaarde stel op slot en slinger de sleuteltjes de duinen in. Dan kunt u er weer even tegen. En als het toeristenseizoen voorbij is, komt u maar naar de vaste wal om in Lauwersoog wat te gaan rondpesten. Het probleem wordt zoals zo vaak niet opgelost maar verplaatst.

Pesten is onuitroeibaar, de dodo was dat niet. Toch leeft deze terecht uitgestorven lelijke en onsmakelijke walgvogel nog een beetje voort. Want of het nou op een eiland is of op de vaste wal, nog talloze malen zullen we zeggen of denken over de bakker, de burgemeester of dat zoontje van de dominee: lelijke dodo!

Willem van Reijendam
Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws