Column: Veilig thuis?

Veilig Thuis. Zo heet dus de organisatie die een stervend en verstandelijk gehandicapt jongetje weghaalt bij zijn ouders en onderbrengt in een instelling ver bij hen vandaan. Als dat veilig is, dan is het in Noord-Korea ook veilig. Als dat thuis is, dan is er eigenlijk geen thuis meer.

De tienjarige Amir is uitbehandeld voor zijn stofwisselingsziekte en heeft nog maar een paar maanden te leven. Hij werd verzorgd door zijn ouders in Emmen. Afghaanse vluchtelingen met een verblijfsstatus, maar nog altijd verblijvend in een AZC. Geen ideale omstandigheden inderdaad. Veilig Thuis vond het daar niet pluis en plaatste hem uit huis. De Kinderbescherming besloot vervolgens dat het beter zou zijn voor Amir als hij niet meer in de liefhebbende armen van zijn vader op adem kwam, maar in de deskundige handen van een professional. In een instelling in Bedum dus, twee uur reizen van Emmen. Liefde legt in de systematiek van instanties nu eenmaal geen gewicht in de schaal.

Een stervend jongetje dat niets begrijpt van wat er om hem heen gebeurt weghalen bij zijn ouders, die hij kan ruiken en voelen, die altijd voor hem gezorgd hebben en nu tot het nabije einde bij hem willen zijn… Je vraagt je eerst af wat er in de hoofden omgaat van zulke instanties, tot je beseft dat instanties geen hoofden hebben, maar protocollen. Logisch redeneren heeft wel vaker geleid tot onmenselijk handelen. ‘Maar er werken toch mensen bij die clubs?’ zult u tegenwerpen. Zeker, maar die zijn niet voor niets gaan werken bij organisaties die geloven dat zij het beste weten wat goed is voor een kind. Stuurman aan wal is een dankbaar beroep, zeker voor zindelijke types die onpasselijk worden bij de gedachte dat als het niet kan zoals het moet, het dan maar moet zoals het kan.

Ironisch genoeg hebben Veilig Thuis en de Kinderbescherming zelf ook last van stuurlui aan wal, namelijk het publiek. Nu krijgen ze weer kritiek omdat ze onmenselijk hebben gehandeld. Doen ze zo hun best om gezondheidsrisico’s voor een jongetje uit te sluiten, is het wéér niet goed. Het is ook nooit goed. Want na elk ‘gezinsdrama’ waarbij kinderen zwaar zijn mishandeld, of omgebracht door hun ouders moeten diezelfde instanties rekening houden met onze pavlovreactie: was het betreffende gezin bekend bij Veilig Thuis? Zo ja: hoe kon dit dan toch gebeuren, zo nee: hoe kwam het dat dat gezin over het hoofd was gezien? Alles met de moderne overtuiging dat iemand die een ongeluk had kúnnen voorkomen het ook had móéten voorkomen en er vervolgens dus ook de schuld van is. Vandaar dat instanties banger zijn ergens de schuld van te krijgen dan ergens de schuld van te zijn. Liever dat Amir sterft onder toezicht in een ziekenhuisbed dan het verwijt te krijgen dat het jongetje in onduidelijke omstandigheden in de armen van zijn ouders is gestorven.

Amir is gisteren plotseling overgebracht van die zorginstelling in Bedum naar het UMCG. Dat was medisch noodzakelijk. Misschien heeft de Kinderbescherming hem toch niet zo goed beschermd, misschien was het er toch niet zo veilig als Veilig Thuis dacht. En waarschijnlijk was Amir ook zonder deze interventie in het ziekenhuis beland, maar dan zonder deze onrust en dit verdriet bij zijn ouders. Maar het gaat er nu niet meer om wie er gelijk had. We kunnen nu alleen nog maar bidden dat hij, al is het dan niet thuis, die laatste maanden in elk geval de veilige nabijheid van zijn ouders mag voelen.

Willem van Reijendam
Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws