Column: Kleine gemeenten, grote problemen

Een beetje gemeente wil misstanden aanpakken die ergens hangen tussen trivialia als hondenpoep en loszittende stoeptegels en existentiële vraagstukken als ouderdom, ziekte en dood. En dan kom je al gauw terecht in middensegment-problemen als armoede en eenzaamheid.

Ook kleine gemeentes bijten zich graag vast in zo’n kluif. Zo maakt Appingedam een vuist tegen de eenzaamheid, en worstelen ze een paar gemeentes verderop, in Winsum, met de armoede. Maar hoe pak je, als broodkruimel op de rok van het universum, zo’n probleem nou aan? Daar gaan vele, vele sessies op de hei, de broedplaats van eenzaamheid en armoede, aan vooraf. Je wilt tenslotte ook een beetje origineel uit de hoek komen. ‘O, gaat Winsum koelkasten weggeven aan mensen die drie jaar in de bijstand zitten? Gaap… dat is zo jaren negentig.’ Als we al arm zijn, dan toch in elk geval niet aan ideeën, dát is wat je als gemeente wilt uitstralen.

Timing is bijvoorbeeld heel belangrijk. Rustig als gemeente op je kans loeren en dan páts, in de landelijke Week tegen Eenzaamheid, naar buiten treden met je eenzaamheidsbeleid. Natuurlijk hoort daar om te beginnen een ‘manifest’ bij, of desnoods een ‘convenant’ of zelfs een gewoon ‘akkoord’, dat door vele ‘partijen’, zeg maar gerust een ‘coalitie’, wordt ondertekend. Zonder manifest ben je nergens, als gemeente en als je geeneens een coalitie hebt, word je weggehoond.

Appingedam heeft gelukkig wel een manifest en ook een coalitie. Dus vanaf heden kun je daar als eenzame niet meer ongestoord over straat. Je hoeft maar even peinzend op een bankje te zitten, of iemand van die coalitie tikt op je schouder om te vragen of je soms geen vriendjes hebt. En voor je het weet zit je bij een wildvreemde vent op de thee, die dat manifest aan de muur heeft hangen. Nooit verlangde je er meer naar om even alleen te zijn. Maar in Appingedam kan dat niet meer, want er komt ook een meldpunt tegen eenzaamheid. Wie dacht lekker vrij te kunnen ranzen binnen zijn eigen afranzering, kan bezoek verwachten van een vrijwilliger, die dan ook nog een poes of een cavia meeneemt. Want aaien is goed tegen eenzaamheid.

In Winsum worden eenzame mensen nog met rust gelaten, maar daar stelde de Christenunie dan weer voor om alle arme kinderen een gratis smartphone te geven. Dat is origineler dan een koelkast. En scholen zitten er ook op te wachten, al die smartphones in de klas. Waren er nog tot voor kort nog een paar arme kinderen die níet de hele les aan het appen waren, en dus nog een kans hadden om iets van hun leven te maken, straks is de hele school één grote groepsapp. Dat plan van die smartphone haalde het trouwens niet, maar wel kunnen alle bijstandskinderen gratis leren zwemmen. Lekker fris en origineel. En er waart straks misschien een ‘armoederegisseur’ rond in Winsum die net als de eenzaamheidsconsulent in Appingedam op zoek gaat naar klein leed.

Om de grote misstanden straks nóg beter aan te kunnen, gaan die kleine gemeenten fuseren. Winsum is straks niet meer arm, want dan hoort het bij het rijke Eemsmond en Appingedam niet meer eenzaam want het schuift aan bij zijn vriendjes Delfzijl en Loppersum. Weliswaar wonen ook daar veel eenzamen, maar vast ook veel mensen met een poes of een cavia.

Willem van Reijendam
Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws