Column: Kees Vlietstra loopt de 4 Mijl

Een zaterdagmiddag in Dordrecht, winter 2012.

'Ken jij die gast?', vraag ik aan mijn broertje. We zitten op de bank bij de wedstrijd Deetos 1- Nic.1. We zijn de coaches van Nic. Het is een spannende wedstrijd. Mijn broertje haalt zijn schouders op terwijl hij aandachtig naar de wedstrijd blijft kijken. 'Nou, ken jij die gast of niet?' vraag ik hem nog een keer wijzend op de snelle wisselspeler met rugnummer 25 die net voor Deetos in het veld is gekomen. Ik wil informatie aan onze spelers geven hoe deze nieuwe speler te bestrijden.

'Tuurlijk ken ik die gozer niet,' antwoordt broerlief. 'Ik weet amper wie ik zelf ben. Vraag Shay maar, die weet alles.'

Shay is Shay Conroy, korfballer uit Ierland, wisselspeler van het eerste maar vooral data-analist. Voordat ik Shay kan roepen staat hij al achter me. 'Die nummer 25 schiet 33% raak binnen een straal van zes meter. Linkshandig, acceleratie van 0 naar 45 kilometer in 3,4 seconden. Pakte vorig seizoen 176 verdedigende rebounds in reserve tweede klasse C. Mentaal zwak, als je tegen hem begint te lullen over zijn net overleden cavia dan gaat ie janken. Buiten de zes meter schiet hij bij voorkeur op zijn rechter been. O ja, hij heeft wel een lekkere zus, cupmaatje C.'

Ik kijk Shay met open bek aan. 'Geef jij het even door hoofdcoach?' zegt mijn broertje smalend. Hij heeft aandachtig meegeluisterd. Shay gaat weer op de reservebank zitten. Ik loop naar de zijlijn en roep Friso Boode, de persoonlijke tegenstander van nummer 25. Friso kijkt me verwachtingsvol aan. Ik sla een arm om zijn schouder en fluister in zijn oor: 'Gewoon tussen je jongetje en de paal blijven. Hij kan er geen reet van.'

Een zaterdagmiddag in Groningen, oktober 2017

'Ken jij die gast?' vraag ik aan Shay terwijl we samen naar de wedstrijd Nic. B1 - Mid Fryslân B1 kijken. De nummer 10 van de Friezen heeft net een wereldgoal gemaakt. Zelden zo'n actie gezien. Zonder me aan te kijken ratelt Shay de statistieken op. 'Lucas Bortoleto, 14 jaar, komt uit de favela van São Paulo, schiet 21% binnen de zes meter, rechtshandig, Braziliaanse bond houdt reboundcijfers niet bij, moet mentaal ijzersterk zijn om vanuit São Paulo naar de favela van Reduzum te verhuizen, hopelijk heeft hij een lekkere zus.'

Een dag later, zondagmiddag in Haren, oktober 2017

Ik loop samen met mijn broertje de 4 Mijl. Tegen beter weten in eigenlijk want mijn heup smeekt me de hele week al: doe het alsjeblieft niet. Maar goed, belofte maakt schuld dus strompel ik vanuit de shuttlebus het startvak in. Onze starttijd is 14.30 uur. Precies op dat moment begint 200 kilometer verderop de wedstrijd Wageningen 1 - Nic.1. Tijdens het lopen ben ik in gedachten in Wageningen. Ik hoop dat we winnen want we hebben de punten hard nodig. Veel zal afhangen van Shay Conroy.

Shay speelt inmiddels al weer een aantal jaren in het eerste. Dit jaar zelfs als aanvoerder. Vind ik mooi. Shay kan, over heupen gesproken, fantastisch schieten, áls hij het op zijn heupen heeft. Ik ben vandaag niet zo van de statistieken, net zoals Dick Advocaat gisteren, maar Shay zal ongetwijfeld weten wat zijn gemiddelde schotpercentage is in wedstrijden tegen een ploeg met blauwe shirtjes, bij windkracht vier en onder leiding van een scheidsrechter uit de Randstad die na afloop van de wedstrijd een Spaatje rood drinkt.

Het publiek in Haren is fantastisch. De eerste meters van de 4 Mijl gaan soepel. Op de golven van de aanmoedigingen zweef ik het villadorp uit. Het stuk tussen de rotonde en de Esserberg is dodelijk saai. Ik denk aan Wageningen uit en aan Shay. Onze Ierse aanvoerder, Shay Conroy. Als de NOS in staat is om een feel good film te maken over de Katwijkse ideale schoonzoon Dirk Kuyt dan kan RTV Noord niet achterblijven om een documentaire over de rauwe captain van Nic. én van het nationale Ierse korfbalteam te maken. Werktitel: Conroy.

Bij de Van Mesdagkliniek is een waterpost. Lange tafels met volle bekertjes water. We gaan er even rustig bij staan. Honderden recreatielopers passeren ons op weg naar hun medaille. Duizenden lege witte bekertjes liggen op de Hereweg. Ik word een beetje misselijk, mijn heup gilt het uit. Wat zal de stand zijn in Wageningen? Heeft Shay het op zijn heupen? Mijn gedachten dwalen af naar de anekdote hoe Shay een paar jaar geleden door zijn eigen club is geschorst.
Tijdens een trainingsweekend in de voorbereiding op een nieuw seizoen had de Ierse aanvaller bij het naar bed gaan namelijk over de toenmalige hoofdtrainer heen gekotst. Dat is een oud Keltisch gebruik, dat brengt geluk was de uitleg van Shay. De hoofdtrainer dacht daar toen anders over, hij vond het vooral vies, en schorste de Ierse spits voor één wedstrijd. Shay gaf de ochtend na het incident wel een duidelijk statement af naar de selectie.
Terwijl die selectie aan het ontbijt zat kwam Shay de ontbijtzaal binnen, hij had eerst zijn slaapzak even schoongemaakt. De Keltische traditie was uiteraard het gesprek van de ochtend. Het gebeurt niet zo vaak dat een speler de slaapzak van een hoofdtrainer vol spuugt. Toen Shay de eetzaal binnenkwam verstomden de gesprekken. Iedereen keek naar Shay. Die keek minachtend terug. Hij spreidde zijn armen en zei de legendarische woorden: 'Jullie zijn al-le-maal he-le klei-ne spe-lers.'

We lopen verder. In de Herestraat krijg ik kippenvel en vleugels. Publiek is fantastisch. Het laatste stukje op de Vismarkt krijg ik de lach niet meer van mijn gezicht. Mijn heup lacht terug. Zodra ik mijn medaille om heb komt de pijn terug. Ik moet even zitten. Met mijn rug tegen de A-kerk voel ik me misselijk worden. Het water komt met anti-peristaltische bewegingen weer terug naar de plek waar het voor de gevangenis naar binnen ging.

Ik spuug het water tussen mijn benen op de gele tegeltjes. Honderden collegalopers passeren de A-kerk op weg naar de kledingwagens en de gezelligheid in de kroegen rond de Vismarkt. Ik zit erbij als een zwerver. Een grappenmaker gooit 50 cent voor me neer. Vaag hoor ik stemmen. 'Ken jij die gast?'Mijn broertje kan het niet laten. 'Dat is een he-le klei-ne spe-ler.'

Een kwartier later, zondagmiddag in Groningen, oktober 2017

Met de 4 Mijl-medaille om de nek lees ik in café De Valstrik in de Blekerstraat dat Nic. met 22-19 heeft verloren van Wageningen. Spierpijn wordt hoofdpijn. Maar goed, als alle Nic.-ers die vandaag langs het parcours stonden om ons aan te moedigen volgende week gewoon het eerste komen supporteren dan schreeuwen we Shay en teamgenoten naar de overwinning tegen Tempo. Daar hebben we geen statistieken voor nodig. Zaterdag 14 oktober aanvang 15.30 uur. U bent van harte welkom. Er zijn nog (enkele) kaarten.

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws