Drogist De Nederlanden

In de winkelstraat wriemelt het op de koude novembermorgen al van de mensen. Een rijzige man met twee broden in een zakje bengelend aan zijn hand zoekt zich een weg. De stevige tred verraadt meer plannen voor de rest van de dag.
De klok van 'd Olle witte slaat elf. Een rood ballonnetje dwarrelt in de schrale wind langs een winkelpui, tikt meters hoger nog even de dakgoot aan en verdwijnt met een ruk uit zicht.
Het jongetje dat even daarvoor de ballon nog in handen had, huilt onbedaarlijk. Zijn moeder slaat onder het oog van een marktkoopman haar armen troostend om hem heen. De marktman concentreert zich weer op z'n klant. Een Ostfries met pet die 'gezuckerte Erdnüsse' wil.
In de grote glazen serre voor het hotel twee dames op leeftijd. Ze eten een appeltaartje met slagroom. Het smaakt zichtbaar. Een wit puntje op de neus van één van de vrouwen, bevestigt het beeld. Twee tafeltjes verder zit een man onderuit gezakt. Zijn benen gestrekt weggestoken onder de tafel nipt hij aan zijn borrelglaasje. Aan z'n rode gelaat te zien is ie die ochtend z'n 'elfuurtje' al veel eerder begonnen.
Een man in een wit overhemd en een zwarte pantalon komt het vissenkomterras binnenlopen. Op zijn arm een dienblad met twee kopjes koffie. Zwierig en met een gulle glimlach bedient hij de dames. Hij laadt de lege koppen koffie op het dienblad, zegt iets tegen de borreldrinker en verdwijnt dan lachend in het hotel.
De serre is van hotel De Nederlanden aan de Torenstraat in Winschoten. De bediener is eigenaar John Ruibing. Het hotel, meer nog de 'vissekom'-serre, is onderdeel van een typerend zaterdagochtendtafereeltje in het Winschoter straatbeeld. Maar niet lang meer.
Hotel de Nederlanden is verkocht. John en Karin Ruibing houden er mee op. Na een jarenlange strijd met gemeente, monumentenzorg en banken hebben ze het opgegeven. Een hard gelag. Een familietraditie die in 1870 aan de oude Oosterhaven tussen snikkes en rijtuigen met briesende paarden begon, is niet meer. Het hotel, in de oude Winschoter volksmond nog steeds van 'Oabeltje Ruben', is gekocht door een investeerder uit Blijham. Deze man met geld wil nog meer geld en heeft verregaande plannen om van het hotel een winkel met appartementen te maken.
De vissekom wordt gesloopt. Na de kerst is het drogist De Nederlanden.
Sund, denk ik en steek een hand op naar marktkoopman Frans Teuben, die met 'moin....moin' afscheid neemt van z'n ostfriese klant én z'n gesuikerde pinda's.