Hans Nijland

© Jane Wessels/Actafotografie
Ik was nog een (relatief) jonge verslaggever toen Hans Nijland werd geintroduceerd als directeur bij FC Groningen. Wim Everards en Henk van der Wal zagen in hem de man voor de toekomst van de club. Hoe groot is hun gelijk gebleken. Wat mij betreft hoort Nijland tot het gezelschap van de Grote Groningers.
In de eerste jaren huppelde hij voor de camera. Verzoeken om stil te staan hadden geen uitwerking. Want Hans Nijland trok altijd zijn eigen plan. En dat doet hij nog steeds. Daarom heeft hij het gered. De Groningse argwaan was in het begin niet van de lucht. Een verkoper als directeur van Onze Voetbaltrots, kon dat eigenlijk wel?
Stormen heeft hij doorstaan. Het ontslag van Westerhof, degradatie, financiële zorgen; Nijland hield stand, trotseerde de emoties die bij voetbal horen en bouwde stukje bij beetje de club van de grond af aan op. Daarbij probeerde hij met wisselend succes, maar steeds beter, zijn eigen emoties te onderdrukken. Samen met zijn financiële man Erik Mulder en de sierlijke oud-voetballer Henk Veldmate leiden ze een organisatie die nu al een aantal jaren staat voor voetbal dat aanschurkt tegen de top van Nederland. Zoals zovelen kom ik al van kindsbeen af bij FC Groningen, de laatste jaren met meer plezier dan ooit tevoren.
Laatst was ik even op de koffie bij Nijland. We hadden het over het leiden van een organisatie en moderne managementopvattingen. Nijland is daar erg in thuis. Want ook een voetbalclub wordt niet vanzelf succesvol. Leuke sfeer. De dag ervoor was hij flauwgevallen (een voorval dat breed in de media werd uitgemeten, zo belangrijk is hij geworden) maar hij bruiste alweer van de energie. Ongelooflijk dacht ik nog, wat een drive heeft die man.
Deze week stak de emotionele Nijland even de kop op. Of ik wel onze verslaggever vanaf het trainingskamp op Tenerife onmiddellijk wilde terugroepen. Het ging er van zijn kant ruig aan toe in het telefoongesprek. Er was iets voorgevallen wat Nijland niet zinde. Hij wilde zelf het ticket nog wel betalen. Ik heb rustig uitgelegd dat we dat verzoek natuurlijk niet honoreren. Dat zou het einde betekenen van de vrije (sport-)pers, een groot goed. Want stukjes kunnen maken zonder last of ruggespraak, daar zijn de fans toch het meeste bij gebaat. Of ze nou negatief zijn of positief, zoals dit verhaaltje.