Het verhaal van: Margriet Hidding

Als je tegen een Groninger over de Martinitoren zou zeggen: prachtig gebouw en bijzonder dat het zomaar uit zichzelf ontstaan is onder invloed van precies de goede omstandigheden, spontane veranderingen en eindeloos veel tijd, zou hij je (terecht) voor gek verklaren.
Maar over een prachtig bouwwerk als mijn eigen lichaam, dat oneindig veel mooier en ingewikkelder is dan die Martinitoren, mag niet eens gezegd worden dat er wel eens een intelligent ontwerp achter zou kunnen zitten. Ik vind dat wonderlijk en ook onbegrijpelijk.
Elke dag dat ik weer wakker word, ademhaal, (meer of minder zinnige) gedachten heb, functioneer en liefheb, besef ik sterker dat God aanwezig is in mij en in alles om mij heen.
Aan de ene kant geloof ik heilig in een boek waarin verteld wordt over het wereld reddende werk van Jezus, als ultieme uiting van Gods liefde voor ons. Aan de andere kant blijft het leven met God ongrijpbaar, zoals ik een tijd geleden heb verwoord in dit gedicht.

Op de wind

Ik wil leven op de wind
maar wind is luchtig
en ik zo zwaar
leunend op de hand
van wie ik vast kan houden
En ik wil zekerheid
van dat wat ik kan zien
maar U houdt mij
alleen gevuld met Geest
en waait waarheen U wilt
En ik zou willen dwarrelen
en liggen als U stil zou zijn
en vliegen als U blies
met grote kracht
Als ik maar los kon laten
dan had ik U nooit tegen
Margriet Hidding