Instellingen

Joke, ijsprinses op het Damsterdiep

© Wiebe Klijnstra

Op onze website is het overzicht van waar geschaatst kan worden in onze provincie momenteel veruit favoriet. Begrijpelijk. Als we op Noord aanhoudende vorst beloven, vind ik het altijd spannend om te zien of het Damsterdiep dicht wil vriezen.

Toegegeven, het is een klassiek geval van jeugdsentiment, maar wat wil je: ik leerde er in de tweede helft van de jaren zestig schaatsen. M'n grootouders woonden in Ruischerbrug langs het diep en toen Koning Winter in de kerstvakantie het water tot ijs blies, besloten ze dat hun logerende kleinzoon als echte Hollandse jongen moest leren schaatsen.

Opa, zelf een verdienstelijk schaatsende echte Grunneger op nota bene Friese doorlopers, zorgde voor 'houtjes', oma voor de onontbeerlijke keukenstoel om achter te oefenen. Al na enkele uren had ik het hulpmiddel niet meer nodig en zocht ik kordaat krabbelend met vallen en opstaan m'n weg over het tot ijs gestolde water. Daarbij ging het aanvankelijk nog zonder handen op de rug, zoals Ard en Keesie dat deden, naar Oosterhogebrug, waar de Martini in de verte zo prachtig bovenuit torent. Vervolgens weer terug, straf tegen de wind in, richting Ten Boer.

Schaatsen was in die tijd een sociaal gebeuren, heel Ruischerbrug leek - klein en overzichtelijk als het was - op het ijs te zijn. En prettige bijkomstigheid was de aanwezig van Joke. Ze was een jaar jonger dan ik en zat bij m'n neef Jan in de klas. Joke Streuper was het mooiste meisje van het dorp. Ze had blosjes en droeg een vrolijke wintertrui en schaatsmuts. Daaronder vandaan wapperden blonde haren in de koude vrieswind. 'k Viel als een blok voor haar, heimelijk was ze m'n ijsprinses.

Joke bezorgde me op haar kunstschaatsen een nieuw soort winterwarmte van binnen waar geen koek en zopie tegenop kon. Schaatsen ging haar gemakkelijk af en dat onderstreepte ze met fraaie bewegingen. 's Avonds bij opa en oma thuis, met sokken, sjaal, muts en 'handsen' op de verwarming, overviel me een intens gevoel van geluk. Het was een mengeling van snijdende pijn in de enkels en een overweldigende prille verliefdheid. Fijner kun je na een dag op het ijs niet inslapen, terwijl buiten een felle sneeuwbui om het huis jaagt.

De RONO had eerder die avond opnieuw strenge vorst voorspeld en dus kon er de volgende dag op het ijs opnieuw worden uitgekeken naar Joke. Tussen haar en mij is het nooit wat geworden, maar het bijzondere gevoel van destijds is diep weggestopt bewaard gebleven. Op Radio Noord melden we dat er op het Damsterdiep geschaatst kan worden. 'k Denk dat ik er even ga kijken om te zien of het ijs inderdaad al wil houden en of er iets van de beleving van toen terug wil komen. M'n schaatsen neem ik mee, want misschien schaatst Joke er ook wel. Dat zou zomaar kunnen, want dàt kan ze.