Column: Lijstjes

Henk Elderman
Henk Elderman © RTV Noord
Het is december. De tijd om terug te kijken op een jaar dat bijna voorbij is. De lijstjes met sportieve hoogte- en dieptepunten vliegen je om de oren in de dagen richting 31 december. Ik vind het leuk om op die manier nog eens terug te kijken op het sportjaar 2023.
Het komt regelmatig voor dat ik bij het doorspitten van die lijstjes sommige sportprestaties vergeten ben. Of gewoon aan de aandacht ontsnapt. Zo weet ik bijvoorbeeld niet op welke plaats het Nederlands cricketteam geëindigd is bij het wereldkampioenschap. Ik zou, als deze vraag bij een sportquiz gesteld wordt, keihard door de mand vallen.
En ook al ben ik een fervent wielerliefhebber, op de vraag wie in januari de Tour Down Under gewonnen heeft, moet ik het antwoord eveneens schuldig blijven. Opzoeken kan altijd nog. Bij deze: de Australiër Jay Vine. Ik denk dat zijn naam niet voorkomt op de jaarlijstjes met bijzondere sportprestaties van het Algemeen Dagblad, NOS of een willekeurige sportwebsite.
Dat de Groninger Tom-Jelte Slagter deze wielerronde tien jaar geleden won, heb ik wél meteen paraat. Nou wil ik hier niet beweren dat deze zege Groningse sportgeschiedenis is, maar voor mij als regionale sportverslaggever (inmiddels 25 jaar) wel verplichte kost. Net zoals de twee gouden medailles van Marianne Timmer in 1998 bij de Olympische Winterspelen van Nagano. Een van de grootste sportprestaties ooit van een in Groningen geboren en getogen sporter.
Dit jaar heb ik daar uitgebreid bij stilgestaan met de productie van de documentaire 'Sappemeer, Ice Queen City.' Het was bijzonder fijn om herinneringen naar boven te halen uit die tijd met mensen die destijds bij de ontvangst en huldiging van de ijskoningin betrokken waren. Jannie, Gré, Albert Jaap en Jaap: nogmaals bedankt!
25 jaar geleden stond Timmer vanzelfsprekend met stip op nummer één op de eindejaarslijstjes, zowel regionaal als landelijk. Terugkijkend op het jaar 2023 kan ik me niet zo'n groots sportmoment herinneren. Wat vooral blijft hangen van de bijna afgelopen twaalf maanden zijn de dieptepunten oftewel de kommer en kwel in de Groningse sportwereld. Met voorop de degradatie uit de Eredivisie van FC Groningen. Velen hadden niet kunnen bedenken dat het ooit weer zou gebeuren, onder wie ikzelf.
Maar ook Donar dat op het nippertje een doorstart maakte nadat de basketbalclub al failliet was verklaard. Aan de andere kant is het prijzenswaardig dat er veel mensen achter de club bleven staan, zodat er toch nog op niveau gebasketbald kan worden in Martiniplaza.
Persoonlijk raakte het opheffen van zaalvoetbalclub Leekster Eagles mij nog wel het meest. Juist in een tijd dat het sportief voor de wind ging en oude tijden weer voorzichtig herleefden, trok men de stekker eruit. Voor een kleine groep leuke clubmensen zal het onwennig zijn dat er in Sportcentrum Leek op vrijdagavond geen 'avondje Leekster Eagles' meer is. Eeuwig zonde.
Is het op sportgebied dan allemaal treurnis geweest in Groningen? Nee, dat zeker niet. Er waren voldoende geluksmomenten voor een aantal sporters uit de provincie. De Nederlandse indoortitel op de 800 meter voor atleet Bram Buigel bijvoorbeeld. Een jongen die met een missie bezig is om de Olympische Spelen van Parijs van 2024 te halen.
Ook denk ik aan de voorzichtige doorbraak van zwemster Janna van Kooten en de kennismaking met haar in het sportprogramma Noord Scoort. Ook het eerste contact met ultraloper Piet Wiersma staat hoog op mijn lijstje. Helaas slaagde hij niet in zijn poging om het wereldrecord op de 100 kilometer te verbreken. Ook in het amateurvoetbal viel voldoende te vieren. Pelikaan S promoveerde na een knotsgek slot van de competitie in de eerste klasse, SC Scheemda werd kampioen en maakte na vele pogingen de sprong naar de vierde klasse.
Maar mijn absolute nummer één van 2023 is het kampioenschap van voetbalclub Drieborg op zondagmiddag 22 mei in Farmsum. Het gaf maar weer eens aan waar een klein dorp groot in kan zijn. In de week waarin erelid en oud-voorzitter Jan Bakker overleed vloeiden er dikke tranen van verdriet en geluk. Zijn kleinzoon speelde mee en opa had bij het afscheid gezegd dat er feest gevierd moest worden als de titel binnengehaald zou worden. En feest werd het. Wel met een lach en een traan. Ook ik had natte ogen.

Henk Elderman