Honderden mensen lopen mee in mars voor Oekraïne: 'Blij dat er zoveel mensen zijn, maar pijnlijk dat het moet'

Olya Prokhvatilova op de Nieuwe Markt in Stad
Olya Prokhvatilova op de Nieuwe Markt in Stad © Tristan Braakman/RTV Noord
De 25-jarige Olya Prokhvatilova kwam naar Groningen voor haar studie. Maar door de grootschalige Russische invasie van Oekraïne kon ze niet meer naar huis. Zaterdagmiddag liep ze met honderden in een mars voor Oekraïne, precies twee jaar na de inval.
Precies twee jaar geleden probeerde Olya vanuit Groningen contact te zoeken met haar familie in Oekraïne. ‘Ik weet nog dat ik wakker werd, het nieuws zag en mijn ouders niet kon bereiken. Er was geen internet. De hele dag was ik bezig met uitzoeken hoe het met mijn ouders ging.’

Het is geen droom, maar het echte leven

‘De eerste maanden was het echt heel moeilijk. Heel veel mensen konden niet geloven dat het echt was. Dat het een droom was. Maar het is geen droom, dit is het echte leven. En het duurt al twee jaar.’
Olya loopt achteraan de lange stoet die door de binnenstad voert. ‘Aan de ene kant ben ik blij dat zoveel mensen komen om Oekraïne te steunen. Maar aan de andere kant is het heel pijnlijk dat het nog steeds nodig is.’
Tekst gaat door onder de foto
Een oproep om geld te doneren
Een oproep om geld te doneren © Tristan Braakman/RTV Noord

Gedicht over een vriendin

Op haar jas zit een geel-blauw speldje. Ze heeft een bosje witte tulpen in haar ene hand en een papiertje in haar andere. Het is haar gedicht waarmee ze de oorlog herdenkt.
‘Het gaat over een meisje van 25 dat niet weet hoe haar leven verder moet omdat het oorlog is. En ze is continu nerveus over haar vriend die het leger in moest’, vertelt Olya. Het meisje in het gedicht is haar vriendin met wie ze studeerde in Kiev.
‘We waren aan het bellen, ze vertelde dat ze klaar was om te gaan werken maar toen hoorde ze het luchtalarm. Ze besloot om terug te gaan naar het dorp waar haar ouders wonen. Dat is vandaag precies twee jaar geleden’, vertelt Olya.
Fanfare
In het dorp trekt een fanfare voorbij. Er staat een bakstenen huis achter een groenmetalen hek. Er woont een familie en nog een familie die haar huis kwijt is.

Er trekt een fanfare voorbij, het geluid draagt tot in de graanvelden achter het dorp. Moeilijk te zeggen of de twee families in het huis elkaar kennen.

Het is stil op het veld, de mensen slapen rustig. De nacht is mijn tijd om na te denken: ‘Wat is mijn doel? Waarom leef ik? Wat moet ik doen?’ De oorlog de oorlog…

Ik drink ‘s ochtends niet meer Aroma Kava koffie in het park, het VDNG is dicht en verlaten. Ik ben terug in het dorp, dicht bij mijn familie. Ik kook, maak schoon en doe de was.

Is het waar wat ik wil? Wat zal er zijn? Zal ik ooit de alledaagse woorden ‘lading 200 en ‘lading 300’ over Sasha horen? Mijn lichaam trilt door de bom die nog niet valt.

Olyha Prokhvatilova
24.02.24

Lading 200 en lading 300

Daar zijn ze elke dag zenuwachtig en nerveus. Want voor alle Oekraïners zijn de termen ‘lading 200 en lading 300’ heel gewoon geworden. De eerste betekent 'lading gesneuvelde soldaten‘, en de tweede betekent ‘lading gewonde soldaten’. Zelfs kinderen van twee of drie weten wat het is. Dat is heel pijnlijk. En mijn vriendin en haar ouders zijn bang dat haar vriend als zo'n 'lading' terugkomt.’
Het gedicht leest ze voor op de Nieuwe Markt, aan de voet van het Forum Groningen. Daar luisterden honderden mensen in het druilerige weer naar haar. Ze staan in een kring, in het midden liggen kartonnen bommen, omringd met rozen en kaarsen.

Moeilijke vraag, voor elke Oekraïner

Hoe gaat het nu met Olya’s ouders en familie? ‘Dat is een hele moeilijke vraag, voor elke Oekraïner. Heel veel mensen hebben hun familie verloren. Vorige week sprak ik nog een vrouw die eerst haar zoon verloor en daarna haar man’, vertelt Olya.
‘Mijn ouders zijn redelijk veilig, maar ze horen elke dag het alarm. Vorige week vielen de bommen in de stad waar ze wonen, maar zij leven nog.’
Olya Prokhvatilova leest haar gedicht voor:
Honderden lopen mee in mars voor Oekraïne door binnenstad Groningen