Column: Tien jaar Hollywood aan het Hoendiep

Merijn Slagter
Merijn Slagter © RTV Noord
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Het is een uitspraak die de lading wel aardig dekt als het om de gemiddelde Groninger gaat. En dus waren de scheve gezichten niet bepaald van de lucht toen Wim Bulten in het voorjaar van 2013 voorzitter werd van Pelikaan S uit Oostwold. Er stond daar wat te gebeuren, zeg maar.
De pandjesbaas wilde met het voorzitterschap wat terugdoen voor Oostwold, zo zei hij. Pelikaan S moest een socialere rol in het dorp vervullen en dat zou nog beter werken als er een goede ploeg stond. Nog voordat hij z’n jawoord had gegeven, dienden de eerste versterkingen zich aan. Danny Holband (van toenmalig topklasser WKE’16) en Handrit Hoxhaj (Leekster Eagles) versterkten de gelederen, oud-FC Groningen-speler Hugo ging de veldtrainingen verzorgen en Pascal Mulder verruilde de trainersstoel van PKC’83 voor die van de Oostwolmers.
En dat was wennen. Pelikaan S was sinds jaar en dag vaste klant in de vijfde en zesde klasse en ineens werd promoveren een doel op zich. Vooral toen later nog een blik spelers werd opengetrokken. Zoals het een amateurclub met ambitie betaamt, werd over geld niet gerept. Althans, niet openbaar. ‘Ik de Berlusconi van Oostwold?’ Bulten wilde er niets van weten. ‘Het draait niet om mij, maar om de vereniging’, riep hij.
Het deed me sterk denken aan de situatie bij dorpsclub Holwierde, waar - op de vooravond van de nieuwe toekomstdromen van Pelikaan S - net afscheid was genomen van de gouden jaren. Daar was wijlen Bert ten Hove voorzitter en financier, waardoor Holwierde in het eerste decennium van deze eeuw een vast gezicht was in de eerste klasse, met af en toe een knipoog naar de hoofdklasse. Totdat Ten Hove een stap terug deed in 2012. Niet lang daarna begonnen de Holwierders weer onderaan de amateurvoetballadder.
Zoals verwacht promoveerde Pelikaan S na de kwaliteitsinjectie direct. Teams als pak ‘m beet ZEC of Ezinge, waar anders nipt van werd gewonnen of verloren, waren ineens kanonnenvoer geworden voor de voetbalmachine van Bulten. Het kampioensfeest was een kwestie van tijd, al was het moment suprême tegen Rood Zwart Baflo een anticlimax: de spelerspasjes bleken op de wedstrijddag zoek. Geen kampioenswedstrijd dus. Die volgde op een doordeweekse avond toen de pasjes weer waren opgeduikeld.
Over de dadendrang van de Oostwolmers werd wekelijks gesproken. Ook in de vierde klasse, waar Pelikaan S met nog betere spelers ook in sneltreinvaart op de titel afstevende. Wel zonder trainer Pascal Mulder, want die kreeg ondanks de ene na de andere zege z’n ontslag op een parkeerplaats. ‘Bulten wil dingen steeds naar z’n hand zetten. Bloedirritant’, zegt Mulder. Dat zijn ontslag weinig uit zou maken, erkende hij overigens ook. ‘Zelfs met kabouter Plop voor de groep wordt deze ploeg nog kampioen.’
Het was niet het enige moment waarop de club dat seizoen het nieuws haalde, want ook op het Leekster Voetbalgala was er een opmerkelijke rol voor Pelikaan S weggelegd. De ploeg van Bulten won het prestigieuze zaalvoetbalgala, maar het waren randzaken die de boventoon voerden, met een ongekende matpartij toen de hoofdprijs al binnen was. Ook Bulten liet zich in een geheel rood kostuum niet onbetuigd, al is daar genoeg over gezegd en geschreven. Dat Pelikaan S successen ‘kocht’ was voor anderen moeilijk te verkroppen.
Het leverde Pelikaan S bijnamen als ‘Chelsea van de Westpoort’ op. Of ‘Hollywood aan het Hoendiep’ als er weer eens iets opmerkelijks was gebeurd. Bulten is in die jaren bovendien niet vies van een mening. Hij gaat graag de strijd aan, heeft temperament, een mening over alles en iedereen en bovenal een intense hekel aan slap gelul. Als Pelikaan S een voorschot neemt op het derde kampioenschap op rij door concurrent VVG in het hol van de leeuw te verslaan, weet de preses ook dat het niet handig is om te hoog van de toren te blazen. ‘Ik kan beter wegwezen’, grijnst de grootste supporter van Pelikaan S na het laatste fluitsignaal.
In de tweede klasse is het kampioenschap niet direct een zekerheidje. VVG en SV Bedum houden de Oostwolmers twee seizoenen op rij van de titel af, terwijl promoveren via de nacompetitie ook niet lukt. Wel is er succes in de beker. In het seizoen 2016-2017 stoot Pelikaan S hoofdklasser SC Genemuiden uit de beker, al wordt die uitslag later ongeldig verklaard. Trainer Kurt Elshot maakt ook zijn opwachting als speler en dat mag niet volgens het regelementenboekje. Daardoor eindigt het bekertoernooi in mineur. Een kort geding van Bulten tegen de KNVB ten spijt.
Driemaal in de tweede klasse is scheepsrecht: Pelikaan S bereikt in 2018 eindelijk de zo gewenste eerste klasse. De stip op de horizon die Bulten altijd voor ogen had. Ook als eersteklasser gaat het de ploeg prima af, al is het nooit helemaal rustig in Oostwold. Zo schijnt Bulten zich in het najaar van 2019 racistisch te hebben uitgelaten en keren een aantal spelers Pelikaan S de rug toe. Bulten stelt zijn positie als voorzitter beschikbaar, maar als de rust is teruggekeerd, blijft alles bij het oude.
Pelikaan S kent in al die jaren een indrukwekkend lijstje met trainers. Van Joop Gall tot Jan Schulting en van Kurt Elshot tot Robbie Wentink: ze nemen allemaal plaats in de dug-out op sportpark De Gaveborg. Of ze het altijd eens zijn met de flamboyante Bulten? Het antwoord laat zich raden, want zijn vinger in de pap is onvermijdelijk. Toch blijven spelers en trainers komen en gaan. Intussen is het voetbal dat Pelikaan S laat zien lang niet gek. En omdat het vergrootglas altijd zo op Bulten is gericht, zijn de voetbalprestaties onderbelicht.
Dat is helemaal het geval als een overlijdensbericht in september 2022 Noord-Nederland schokt. Als er een lichaam wordt gevonden in een van zijn panden in Stad, blijkt het om dat van Bulten zelf te gaan. Hij overlijdt op 61-jarige leeftijd. Alsof het zo moet zijn, pakt Pelikaan S dat seizoen de titel in de eerste klasse na een thriller van jewelste, waarbij vijf ploegen op de slotdag nog kans maken op de eerste plek. Als het kampioenschap wordt bezegeld is er blijdschap, maar zijn er ook emoties. Met name bij Bultens vrouw Trees en zoon Jos.
Dit seizoen komt Pelikaan S door het kampioenschap van vorig seizoen uit in de vierde divisie. Iets wat zonder tussenkomst van Bulten schier onmogelijk was geweest. Toen de club onlangs bekendmaakte te stoppen met prestatief voetbal, daalde er een soort rust over Oostwold heen. Het moment waarvan je wist dat het ooit zou komen, was daar. Het is nog even de vraag op welk niveau Pelikaan S volgend seizoen voetbalt, maar de kans zit erin dat de Oostwolmers straks weer op gelijke voet staan met teams die eerder dienden als kanonnenvoer.
Sommigen konden een lach niet onderdrukken toen Pelikaan S de bestuursmededeling naar buiten bracht. Zelf vind ik het zonde. In het Groningse amateurvoetbal, waarin voetbal op topniveau toch al niet heel veel voorkomt, zorgt een paradijsvogel voor kleur. Bulten zorgde ontegenzeggelijk voor kleur én voor een kwaliteitsploeg, of hij daar nou de knip voor trok of niet. Hij wilde Oostwold wat teruggeven en eerlijk is eerlijk: dat is hem gelukt. Onder het bewind van Bulten was het bij Pelikaan S geen moment saai.
Over de auteur: Merijn Slagter is redacteur bij RTV Noord.