'Wij zijn één van die vele gezinnen die waarschijnlijk een pakket gaan ontvangen'

© Jos Schuurman / FPS
Op de actie Boodschappen voor de Voedselbank wordt veel gereageerd. Dagelijks komen tientallen reacties op de redactie binnen. Een moeder van drie kinderen deelt via een brief haar verhaal: "In stilte juich ik bij elk bericht dat er zoveel binnenkomt."
Mensen zijn zowel dankbaar, bezorgd als kritisch. Ook komen er heel persoonlijke verhalen binnen van mensen die dagelijks ondervinden hoe het is om afhankelijk te moeten zijn van de voedselbank. Zoals deze vrouw, die anoniem wil blijven, maar toch graag haar verhaal wil doen.
Lieve lieve rtvnoordmedewerkers,

Geen idee of deze mail ook gelezen gaat worden door de mensen die daadwerkelijk betrokken zijn bij de aktie. Alhoewel het voelt alsof iedereen betrokken is bij dit hartverwarmende project.

Wij zijn 1 van die vele gezinnen die waarschijnlijk een pakket gaan ontvangen. Door de economische crisis waardoor we ons bedrijf kwijt raakten zijn we in de schuldsanering beland.

Als je 13 jaar keihard gewerkt hebt om je eigen geld te verdienen ipv je af te laten keuren en je eindigt met leefgeld waarvan je rond moet komen is dat heel zuur. Mijn man is rechts gehandicapt door een ongeluk op jonge leeftijd.

En al heeft de regering nog van die prachtige wetten bedacht : geen werkgever wil je in vaste dienst nemen. Dus we hebben zelf een vrachtwagen gekocht in 1999 en zijn begonnen als eigen rijder. Een arbeidsongeschiktheidsverzekering is niet te betalen als je wat mankeert .

Na 3 jaar doorwerken met een versleten heup moest er iets gedaan worden en volgde een heupoperatie. De revalidatie viel tegen. Om een lang verhaal kort te maken : auto terug naar de leasemaatschappij en einde verhaal.

Dan begint de lange weg om een uitkering aan te vragen. Je wilt je gezin met 3 kinderen voeden en kleden. Uiteindelijk eindig je dus in een situatie dat je niet anders kan en de gang naar de rechtbank maakt. Achteraf hebben we misschien ook wel verkeerde beslissingen genomen en hadden we eerder moeten stoppen. Of er helemaal niet aan moeten beginnen.

En nu leven we dus op een absoluut minimum. Dat is niet fijn. Tot dusver lukt het nog net om elke dag iets te eten op tafel te zetten. Maar de sjeu is er wel van af zeg maar. De jongste hoest bv zijn longen uit zijn lijf. Dan ga je een hoestdrankje halen zou je zeggen.

Dat doe ik ook wel maar 6,90 euro is eigenlijk een bedrag dat je niet kan missen. Een kapotte spijkerbroek kan reden zijn om s avonds eens flink te janken want je vreest het moment dat er gewoon geen hele broek meer is om aan te doen naar school.

Door een asbestsanering zijn we onze hele zolderinhoud kwijt geraakt. En als je dan ziet dat veel huizen weer in kerstsfeer worden aangekleed zou je willen dat je dat ook kon doen.

Maar er is niks meer (zelfs de kunstkerstboom is vernietigd ) en je hebt geen financiële ruimte om nieuwe te halen bv. De 5 decemberviering hebben we overgeslagen en onze kinderen (9, 10 en 16) roepen dapper dat dat helemaal niks geeft. Maar met name de jongsten vinden dat heel moeilijk. Dat wil je als ouders niet.

Het is moeilijk. Heel moeilijk. En dan is zo'n aktie van de regionale omroep wel heel hartverwarmend. In stilte juich ik bij elk bericht dat er zoveel binnenkomt. In stilte want je wilt dat je kinderen ervan uit gaan dat pap en mam voor hun zorgen en niet andere mensen.

Ik heb geen geld om daadwerkelijk iets tastbaars te sturen als bedankje. Maar ik ben jullie ontzettend dankbaar !