Weg met het Stadsbalkon

Er rust geen zegen op het Groninger Stationsplein. Na een chaotische verkeerstuin rond een grasveldje werd het een gure zwarte vlakte en nu is het een opengeklapte fietsenstalling, genaamd 'Stadsbalkon'. De Bond Heemschut wil weer een echt plein en respect voor het fraaie stationsgebouw. Heemschut heeft groot gelijk. Alleen: wat doen we met de fietsen?
Het Hoofdstation van Isaac Gosschalk uit 1896 met z'n markante gevel en monumentale hal is één van de parels van de Stad. Sinds 2007 gaat het gebouw echter gedeeltelijk schuil achter een fietsenstalling die er uit ziet als een kolossaal geel blik haring-in-tomatensaus dat met een blikopener aan twee kanten half is opengemaakt. Het Peerd van Ome Loeks staat verloren op het opgeklapte deksel.

Het ontwerp voor het Stadsbalkon werd gemaakt door architect Kees Christiaanse met hulp van kunstenares Giny Vos. De bouw kostte destijds 10,7 miljoen euro, exclusief een latere uitbreiding.
Mooi is anders, zegt een ruime meerderheid. Het Stadsbalkon ziet er alleen vanuit de lucht en vanuit de kelder goed uit. Het is een open zenuw voor veel Stadjers. Sinds het er staat wordt er met woede en afschuw over gesproken en steeds weer wordt geroepen om afbraak van 'het monster'.

Die kans komt er nu aan. Want station en stationsgebied moeten wederom ingrijpend worden vernieuwd en dus is de discussie opnieuw actueel. Er moeten tunnels komen voor fietsers en voetgangers en ook nieuwe busroutes. Haltes, sporen en perrons worden verlegd, winkels en looproutes verplaatst. Kortom: alles gaat weer eens op de schop. Een mooie kans om een historische fout te herstellen en het station weer zichtbaar te maken, vindt de Bond Heemschut.

Maar het Stadsbalkon is niet alleen lelijk. Het is ook erg nuttig omdat er vele duizenden fietsen in opgeborgen kunnen worden. Daarmee is een eind gekomen aan de rijen en stapels fietsen die vroeger rondom het station stonden en lagen. Wie van het Stadsbalkon af wil zal moeten investeren in een grote diepe -volledig ondergrondse- parkeergarage voor rijwielen. Daar bovenop ontstaat dan ruimte voor een gezellig plein met bankjes en een gazonnetje waar het Peerd weer kan grazen, eventueel naast de fontein die zoveel Stadjers graag willen.
Het stationsgebouw krijgt zo zijn oude glorie terug.

Wie dan per trein in Groningen arriveert wordt weer op passende wijze begroet door de provinciehoofdstad. Kost een paar centen maar als je een dure fout wil herstellen zul je moeten bloeden.
Het lijkt achteraf ook wel of de ontwerpster van het kunstwerk onder het Stadsbalkon, Giny Vos, destijds al onzeker was over de creatie. Zij noemde haar bijdrage aan de fietsenstalling 'Second Thought', wat zoveel kan betekenen als... 'twijfel'.

Henk Binnendijk


Meer over dit onderwerp:
blogs opinie commentaren
Deel dit artikel:

Recent nieuws