Hulpverlener Anke Vissinga keert met dubbel gevoel terug uit Kos

Bootvluchtelingen bij Kos, in augustus 2015
Bootvluchtelingen bij Kos, in augustus 2015 © Yannis Kolesidis/EPA/ANP Foto
'Ik zit nu vanuit de bus naar de zee te kijken, elke ochtend turen we met verrekijkers of er nog mensen in een bootje zitten.'
Anke Vissinga uit Groningen is sinds twee weken vrijwilliger op het Griekse eiland Kos. Ze heeft zich aangesloten bij de stichting Bootvluchteling Kos, om te helpen bij de stroom vluchtelingen die het eiland al maanden overspoelt.

Kleding en eten

Met zeven andere mensen probeert ze de bootvluchtelingen te helpen waar het kan. 'We geven ze schone en droge kleding, delen twee keer per dag fruit en water uit. En we gaan elke middag naar de haven. De mensen die een ticket hebben voor de boot naar Athene mogen van ons een warme jas, een broek of een rugzak uitzoeken.'
Maar lang niet alle vluchtelingen kunnen op hulp rekenen en dat knaagt: 'In oktober waren er gemiddeld 250 vluchtelingen per dag. De ene dag meer dan de andere, maar het houdt maar niet op. Het is dweilen met de kraan open, zoveel mensen die we niet kunnen helpen....'
Het geld van de stichting raakt bovendien langzaam op: 'Het probleem is dat we afhankelijk zijn van donaties. We kunnen daardoor niet structureel hulp gaan bieden.'

Gemengde gevoelens

Zelf gaat Vissinga donderdag terug naar Groningen. Met een dubbel gevoel: 'Ik heb veel verdrietige dingen gezien, maar de vluchtelingen zijn zo ontzettend dankbaar voor de hulp. En hoewel het fysiek en psychisch erg zwaar is, zou ik graag weer teruggaan. Er is nog zoveel te doen. Voor mijn gevoel ben ik hier nog lang niet klaar.'
Of ze daadwerkelijk terugkeert, weet ze nog niet. 'Eerst zelf maar eens geld gaan verdienen. En ik denk erover om thuis vrijwilligerswerk voor vluchtelingen te gaan doen.'