Column: Bangalijst

Als een scholier, student en wellicht ook werkend mens zijn gevoelens jegens een meisje wil uiten, dan is de deur van de kakdoos altijd de aangewezen plaats geweest om daar kond van te doen.
Een enkeling kiest daarvoor liever de vorm van een sonnet, maar de overgrote meerderheid grijpt al dertig eeuwen naar zijn zakmes. Al sinds de uitvinding van de WC-deur zijn daar obscene hiërogliefen, initialen en primitieve illustraties in gekerfd die samen een gefragmenteerd verhaal vertellen van frustratie, liefde of verlangen. Omdat het publiek, tot de komst van de unisextoiletten, beperkt is tot één geslacht en ook nog eens beperkt in aantal, is het niet zo erg dat de teksten krenkend kunnen zijn voor de andere sexe. Bovendien, veel verder dan ‘kut+lul=lekker spul’ gaan ze niet, of het nou een WC voor lager opgeleiden betreft, of eentje waar de bloem der natie zijn gevoeg doet.

Dat stompzinnigheid niet gebonden is aan rang of stand, bewezen afgelopen week dertien leden van het Groninger Studenten Corps Vindicat atque Polit, die de essentie van de WC-deur niet helemaal hebben begrepen. Zij maakten de inmiddels overbekende ‘bangalijst’ van 22 medestudentes, een soort Pirellikalender voor academici. In plaats van daar in de beslotenheid van hun rukbunker of desnoods die van de sociëteit, vettig om te grinniken en zichzelf daarbij eventueel ontuchtig te beroeren, zetten ze die online. Voor de hele wereld zichtbaar. Vernederend en beledigend voor de met naam, foto, adres en telefoonnummer tentoongestelde meisjes.

Het is maar een heel klein stapje geweest. De paar centimeter tussen wel of net geen aanrijding in het verkeer. Maar wel een met grote gevolgen. Ineens ben je geen gave breker, zieke baas of mooie gek meer, maar gewoon een lul. En die metamorfose moet zich in een paar seconden voltrokken hebben. We kunnen ons voorstellen hoe een middelmatig dispuutje, ergens onderaan de apenrots van Vindicat, met toekomstige muffe souschefs en geniepige accountmanagers van een kwakkelende kledingfabriek, gierend van de lach zo’n lijst samenstelt. Nu is de mate van zelfreflectie omgekeerd evenredig met de omvang van de groep, de wet van de kritiekloze massa. Daarom wordt juichend ingegaan op het voorstel van de domste lullo om die leuke lijst met de hele wereld te delen. Hahaha, lachen man! En dan krijg je zo’n door teveel drank veroorzaakt bedrijfsongeval.

Als namen, harten en roedes in bomen, op muren en deuren worden gekerfd, is dat met de gedachte dat dat voor de eeuwigheid is. Wie schrijft, die blijft. Maar bomen worden gekapt en WC-deuren gaan van tijd tot tijd naar de vuilstort. Zelfs die van Mutua Fides. Ironischerwijs heeft juist de vluchtige, digitale wereld meer eeuwigheidswaarde. Wat op internet staat, gaat er nooit meer af. De studentes houden de rest van hun leven de twijfel of iemand in hun omgeving weet hoeveel sterren ze in 2016 kregen in bed. En dat was dan waarschijnlijk ook nog eens een hoogst ondeskundige beoordeling.

De dertien lullo’s zijn inmiddels geschorst. Overigens niet zozeer om de belediging als wel om de schending van de privacy van de studentes. Dat is logisch voor een besloten club. Wat gebeurt op Mutua Fides hoort daar, achter de brede voordeur, te blijven. En soms nog liever achter de WC-deur.

Willem van Reijendam
*****
Meer over dit onderwerp:
Groningen-Stad vindicat columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws