Column: Vrinden

© RTV Noord
Over twee weken is het zover maar ik zie bar weinig verkiezingsposters. Hier en daar een Jesse Klaver bij een studentenhuis. En aan de Diepenring een verdwaalde Lodewijk Asscher, achter het raam van Max van den Berg.
In m'n jeugd wist je precies wanneer er verkiezingen in aantocht waren. Overal posters achter de ramen. Bij ons van de ARP, de Anti Revolutionaire Partij. Rare naam maar ik begreep dat dat iets van vroeger was.
Als klein meisje mocht ik mee met m'n vader om op de markt flyers uit te delen. Canvassen, noemde hij dat. Ik plakte een paarse ARP-sticker op m'n fietsje, dat stond prachtig. Verkiezingen voelden als een feest waar je met spanning naar uitkeek.
De posters achter het raam van het ouderlijk huis werden in de loop der jaren CDA-groen. M'n vader was een warm pleitbezorger van de fusie tussen ARP, CHU en KVP; 'samenwerken' was zijn credo. In de politiek, de kerk, de buurt, overal.
Tot op hoge leeftijd bezocht hij iedere landelijke partij-bijeenkomst. 'Ik ga naar m'n CDA-vrinden', zei hij dan. Met de trein, pakje boterhammen in de tas. Op die congressen zag hij bekenden en maakte hij nieuwe vrinden. En vrindinnen. Laatst werd ik in Loppersum aangesproken door een vriendelijke mevrouw die tijdens zo´n CDA-congres een keer naast hem gezeten had. Ze hadden samen geluncht en gezellig gepraat. Ook over mij, vertelde ze.
Nu hij er niet meer is, vraag ik me vaak af wat hij ergens van gevonden zou hebben. Van Trump. Van de Kamergotchi (ik heb Gert-Jan Segers, Jan Roos en Mark Rutte laten verhongeren). Van het infantiele CDA-filmpje met de kleine Sybrand aan het strand. Van de discussie over de Islam.
In 1974 werd in onze woonplaats de allereerste moskee-met-minaret van Nederland gebouwd, voor de Turkse gastarbeiders. M'n vader stond te popelen om er te gaan theedrinken.
Wat later kwam er een AZC. Om bezwaarmakers tegemoet te komen, begon hij een maandelijks spreekuur waar mensen met klachten over asielzoekers terecht konden. Hij heeft er jarenlang iedere maand gezeten, er is nooit iemand geweest. Wij verklaarden hem voor gek maar hij zag het als bewijs dat er geen problemen waren.
Mijn vader was zeker gaan stemmen op 15 maart, en dat doe ik ook. Ik heb er nu al zin in. En met of zonder posters, ik ga van de verkiezingsdag net als vroeger een feestdag maken.