Column: Groningen Bovengronds

Minister Wiebes was donderdag nog niet geïnstalleerd als minister van EZ, of een groepje Groningse actievoerders stortte al een bovengrondse berg puin voor zijn ministerie. Bij wijze van prettig begin van een mooie samenwerking.

Wiebes’ antwoord kwam diezelfde dag nog: 'Het gaat niet goed in Groningen. Het staat eigenlijk bijna stil. Alle aandacht moet daarnaartoe.' Daadkrachtig als hij is, liet het niet bij woorden, want hij benoemde meteen een project-directeur-generaal Groningen Bovengronds. Want met alleen de Nationaal Coördinator Groningen, die we hebben geërfd van Wiebes’ voorganger, komen we er natuurlijk niet. Hoe hebben we ooit kunnen geloven dat een gewone Nationaal Coördinator Groningen de gaswinnings-problematiek zou kunnen oplossen? Hans Alders had een beetje ‘The Wolf’ uit Pulp Fiction moeten worden, degene die in een handomdraai een probleem oplost, maar hij belandde in de rol van Landmeter K. uit Das Schloss van Kafka, die volkomen verzand raakt in de bureaucratie die hem zelf heeft ingehuurd. Na een flinke aanloop moet Alders inmiddels waden door stroop.

Hij krijgt nu dus een project-directeur-generaal Groningen Bovengronds naast zich. Als de politiek ergens een tijdelijke project-directeur-generaal op zet is, dan is dat met de premisse dat het om een oplosbaar probleem gaat. Er zijn bijvoorbeeld geen project-directeurs-generaal Vrede, Gerechtigheid of Geluk Bovengronds, behalve dan misschien in Noord-Korea. Het getuigt overigens van gepaste bescheidenheid dat de overheid dat woordje Bovengronds er even nadrukkelijk bij zegt, want ze heeft natuurlijk geen greep op wat er ondergronds gebeurt. Zoals er ook in de Griekse mythologie een strikte scheiding der machten was: Zeus heerste op aarde, samen met wat project-directeurs-generaal, maar in de onderwereld zwaaide Hades de skepter, inmiddels bijgestaan door de NAM en andere delfstoffenwinners.

Maar goed, als het gaat om Groningen Bovengronds, is dat blijkbaar een missie die met weer een extra overkoepelende ambtenaar het beste aangepakt kan worden. De bestuurlijke spaghetti waar iedereen al over klaagt krijgt er nog wat sliertjes bij, want natuurlijk blijft het niet bij deze project-directeur-generaal, maar komen er ook een project-inspecteur-generaal, een paar project-onderinspecteurs-generaal en een heleboel project-telefonistes-generaal bij. Het beeld rijst op van een berg pleisters op een wond, met telkens een nieuwe pleister die alle vorige op hun plaats moet houden. Intussen is die wond behoorlijk begonnen te broeien.

Hoeveel mensen in het aardbevingsgebied zouden langzamerhand terug verlangen naar die goeie ouwe tijd zonder pleisters, van vóór het CVW, de NCG en de project-directeur-generaal Groningen Bovengronds. Toen je weliswaar af en toe een aardbeving had, met schade aan je huis en een hoop geruzie met de NAM over de afwikkeling, maar niet de enorme bureaucratie, de onzekerheid of en wanneer je al dan niet tijdelijk je huis uit moet in verband met een versterkingsoperatie, de vraag of je wel of niet uitgekocht kunt worden en het frustrerende overleg met degene die betaalt en dus bepaalt. Het middel is misschien nog wel erger dan de kwaal.

De puinhoop mag dan duidelijk bovengronds zijn, de kwaal zit ondergronds. Dus moet Wiebes er toch maar een project-directeur-generaal Groningen Ondergronds tegenaan gooien. Op zo’n grote bak spaghetti maken een paar sliertjes extra tenslotte niks meer uit.


Willem van Reijendam
Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws