'De wereld stond stil toen ik de diagnose borstkanker kreeg'

'Het is eigenlijk nooit in me opgekomen dat ik het niet zou halen. Dat mijn vriend alleen met onze tweeling van bijna twee verder moest.'

'Even snel heen en weer naar het ziekenhuis'

Elvira Jonkers krijgt ruim een jaar geleden te horen dat het knobbeltje in haar borst kwaadaardig is. Het leven van de 37-jarige Sappemeerster staat op dat moment even stil.
De huisarts denkt dat de kans op kanker klein is. Toch stuurt hij haar door naar het ziekenhuis voor een foto. 'Ik pakte de fiets op het werk en dacht: 'Ik fiets even snel heen en weer. Het zal niks zijn'. Maar dat pakte anders uit', vertelt ze.

Meer vrouwen als Elvira

Er zijn veel vrouwen zoals de Sappemeerster. Eén op de zeven vrouwen in Nederland krijgt te maken met borstkanker en de verwachting is dat dit aantal zal toenemen. In de provincie Groningen gaat het merendeel van hen naar het Martini Ziekenhuis voor behandeling.

Zo snel mogelijk een foto

Daar is het speciale borstcentrum nu een jaar open. Vrouwen kunnen daar vaak na constatering van het knobbeltje de volgende dag terecht voor een foto. Dit betekent dat ze de medische molen nog niet in hoeven en het eigen risico nog niet aangesproken wordt. En dat is nieuw. Pas als uit de foto blijkt dat het mis is, start dat traject.

'We probeerden het leven normaal te laten verlopen'

Voor Jonkers begint na de diagnose meteen een jaar van bestralingen, chemotherapie en een operatie. Een zware tijd voor het gezin. 'We probeerden het leven voor de kinderen en voor mijn vriend zo normaal mogelijk te laten verlopen. Soms was ik erg ziek van alle behandelingen, dan hielp mijn moeder met het verzorgen van de kinderen.'
Toch blijft ze in die periode strijdbaar. 'Natuurlijk dacht ik wel eens: 'Wat als ik het niet zou halen?'. Maar eigenlijk was dat geen optie, ik greep alles aan om er bovenop te komen.'

'We hebben mazzel gehad'

En dat is gelukt. Het gaat nu goed en het jonge gezin geniet volop van het leven. 'Als je met z'n vieren op pad gaat ben je vaker bewust van het moment, dat we eigenlijk mazzel hebben dat we dit kunnen doen. Ik hoop dat die manier van leven zo blijft. Dat we af en toe blijven stilstaan bij het moment hoe rijk we zijn met het leven wat we leiden en het gezin dat we hebben.'