Door de mand: Kees Vlietstra mist opgelegde kansen

Zaterdagochtend. Richard Vennema aan de lijn. Of ik wel een wedstrijdje wil voetballen. In Oud FC Groningen. De voormalig keeper van Heracles, Veendam en FC Groningen is niet alleen de doelwachter maar ook de teammanager van datzelfde Oud FC Groningen en vanuit die functie belt Richard mij, voormalig rechtsback van het derde van VV Engelbert.

'Ja, moi Keessie, wil jij vanavond wel met ons meevoetballen? Met Oud FC Groningen tegen VV Glimmen.'

Mijn hart slaat over. Krijg acuut een droge keel, natte handen. Een droom komt uit. Debuut op middelbare leeftijd in het heilige groen en wit. Eindelijk. Ik. Voetballen. In. En. Voor. FC. Groningen. Wow!

Langzaam kom ik weer bij mijn positieven. Ik hoor Vennema aan de andere kant van de lijn met zijn karakteristieke schorre stem tot me komen. 'Ja man, we hebben spelers te weinig. Krijg net een afmelding binnen van Angelo Cijntje. Doe je mee?'
Door die laatste opmerking verandert mijn gemoedstoestand. Ik ben gewoon opvulling van de line-up. In de pikorde nog achter Cijntje. Opeens besluit ik mijn voorgenomen antwoord (natuurlijk doe ik mee, hoe laat verzamelen?) te veranderen in playing hard to get.
'Nou Rich, moet je luisteren. Ik heb mijn jongste zoon beloofd om vanavond naar het korfballen van ons eerste te gaan kijken in het Alfa-college. En daarbij komt dat mijn heup een geheel eigen willetje aan het ontwikkelen is. Die doet niet meer precies wat ik hem opdraag en ik weet niet of de mensen in Glimmen daar nou op zitten te wachten.'

Ik wacht twee tellen om Richard te laten reageren. Ik hoop dat hij met een 'tegenbod' komt. Iets van: 'Ja, dat snap ik maar die club bestaat 50 jaar en die mensen willen op zo'n feestavond ook prominente Groningers aan het voetballen zien. Ik zorg dat je wordt opgehaald én thuisgebracht door een taxi. Hele avond vrij drinken, 250 euro winstpremie, en dat moet makkelijk kunnen want die gasten in het eerste kunnen er niets van.'
Maar nee, niets van dat alles. Richard komt met een welgemeend:
'Jammer man, ach dan spelen we allemaal maar wat langer. Ik hou je in ieder geval op de lijst voor misschien een volgende keer. Succes vanavond met jullie eerste.'

De succeswens van Richard Vennema heeft niet geholpen. Ons eerste verliest in een draak van een wedstrijd ongelukkig van het Amsterdamse Rohda. Dat Rohda wordt gecoacht door Taco Poelstra. Taco heeft ooit als speler van Nic. mooie dingen laten zien aan de Nederlandse sportwereld. Pikant duel dus al met al voor de Niekerker. Tijdens de wedstrijd dwalen mijn gedachten regelmatig af naar het telefoongesprek met Vennema. Ik had nu gewoon in plaats van kijken naar korfbalgeploeter zelf kunnen voetbalploeteren. In een FC Groningen shirt.

Poelstra is rustiger geworden als coach valt op. Tijdens een blessurebehandeling dwalen mijn gedachten weer eens af. Ik zie Poelstra in Oud FC Groningen mee spelen. Open Dag in de Euroborg. 11 juli 2011.

Scheel van jaloezie schreef ik daar toen een stukje over: Na een stief kwartiertje kwam dan eindelijk de Cruijff van het Korfbal binnen de lijnen. Poelstra speelde als een hangende rechtsbuiten. Het gonsde door het stadion: 'Wie is die kleine kale?' Poelstra liet zich er niet van door de wijs brengen en speelde onopvallend mee en dat is in dit imposant gezelschap (Peter Houtman, Hugo, René Eikelkamp, Jos Roosien, Leonardo) opvallend te noemen. De wisselwerking tussen rechtsbuiten Poelstra en spits Houtman was niet optimaal. Peter was niet blij met met de voorzetten van Taco. De topscoorder aller tijden van de FC liep meerdere malen hoofdschuddend te balen nadat een voorzet vanaf rechts niet bij hem belandde. Dat lag niet aan Poelstra dat lag aan Houtman zelf. Matige looplijnen van de Rotterdammer. Volgens Taco. Hoogtepunt van de middag was de horizontale vlucht van de Korfballer van de (vorige) Eeuw. Hangend in de zestien meter wachtte Poelstra op de bal om met een omhaal te scoren in zijn debuut. Dat ging niet door. De bal werd professioneel weggewerkt door de defensie. Dat was jammer voor het publiek maar nog veel meer voor Poelstra zelf. Want was het niet fantastisch geweest dat de kersverse vader zijn standaard zin weer eens van stal had kunnen halen: 'Nou, leuk dat je het vraagt...'
Uw verslaggever heeft de derde helft niet meer gehaald. Waarschijnlijk zal Poelstra deze ook wel weer gewonnen hebben.'

Tsja, vroeger telt niet. Uiteindelijk rest sporthelden niets anders dan voort te leven in individuele geheugens. Een erelijst is een reeks cijfers geworden, hun grootheid wordt bepaald door een serie losse herinneringen. En ik verdwaal de laatste tijd veel en vaak in die herinneringen.

Toch terug naar het nu. In de pauze van Nic.-Rohda praat ik wat bij met onze nieuwe hoofdsponsor: John Schokker. Het gaat al snel over FC Groningen. Ik verwacht er niet al te veel van tegen Vitesse. John voorspelt een 4-2 overwinning in een adembenemend spektakelstuk.

Na afloop rij ik vertwijfeld terug naar Engelbert en denk aan onze nieuwe clubnaam: Nic./John Schokker Makelaardij. En ja hoor, weer flitsen de herinneringen door mijn kop. Kan het niet stoppen. Nu gaan ze over de geboorte van onze jongste zoon die inmiddels net zo lijp is van het spelletje als zijn pappa. Ookhier eerder over geschreven:

Op 1 oktober 2004 is onze Nick geboren. Ik had met Jan Heddema, als directeur van VCD Automatisering en toenmalige hoofdsponsor van Nic., tijdens de zwangerschap een lucratieve deal gesloten om onze zoon te vernoemen naar zijn bedrijf. Niet alleen shirtsponsor maar naamsverbintenis in optima forma. Onze zoon zou dan Nic.k/VCD Automatisering Vlietstra gaan heten. De ambtenaar van de burgerlijke stand bij wie ik Nick moest aanmelden gooide echter roet in het eten, hij accepteerde geen leestekens. Gemiste kans.

Net als zaterdagavond. Ik voel me oud. Zelfs te oud voor Oud FC Groningen.

Meer over dit onderwerp:
sport columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws