Column: Een oliebol moet, net als seks, een beetje vettig zijn

Of de oliebollen van Grietje Kooistra aan het Overwinningsplein nou een economisch delict zijn of niet, ze kan, na al die publiciteit, rond Oud & Nieuw rekenen op lange rijen voor haar kraam.

Zij kwam dankzij een stuk in het Dagblad van het Noorden in het nieuws, omdat ze een juist gekochte zak krentenbollen had teruggepakt van de oliebollentester van het Algemeen Dagblad. Niet het vertrouwen in haar eigen baksels ontbrak, maar dat in de kwaliteit van de test. En er is nog altijd geen AD-testerstest die dat vertrouwen zou kunnen herstellen. Kooistra ging er op voorhand van uit dat er in het Rotterdamse sufferdje iets zou staan in de trant van economisch delict, ranzige vetbom of mierzoet kauwgumdeeg. Want de AD-test is geijkt op het kraampje tegenover die krant waar ze van die steriele, gortdroge, cake-achtige bollen bakken, en appelbollen met de verkeerde stukjes appel. De seksloze barbie onder de oliebollen. Iedereen weet dat een oliebol, net als seks, een beetje vettig, zoet en ranzig moet zijn. Liefst zo vet dat de poedersuiker die je erover heen strooit er gelijk in oplost.

Het oordeel van het AD over vetgehalte, textuur, rozijnendichtheid, vorm, kleur en smaak van de oliebol legt overigens weinig gewicht in de oliebollenschaal, want de gemiddelde consument gaat toch naar de dichtstbijzijnde kraam. Er bestaat niet zoiets als een omrijbol. Soms koop je wat extra bollen bij een verliezer, uit solidariteit, omdat we ergens natuurlijk allemáál verliezers zijn. De enige die echt wat te vrezen heeft van de test is juist de winnaar, die wakker moet liggen van de torenhoge verwachtingen van de klanten. En maar als een gek staan te bakken daar in die kraam tot tien voor twaalf op oudejaarsavond om al die verwende kutconsumenten van zo'n prijsbol te voorzien. Het ligt hem op de lippen om die hele wachtrij huilend toe te schreeuwen: 'Ga toch naar die andere kraam, mijn bollen ZIJN helemaal niet zo lekker', maar daarvoor klopt het hart van de middenstander dan toch weer net iets te sterk.

En ook de consument wordt er niks wijzer van. Niet van AD-tests, maar ook niet van andere reviews die gebaseerd zijn op smaak. Zodra je stamcafé is uitgeroepen tot leukste kroeg van de stad kun je er zelf wekenlang niet naartoe omdat allerlei indringers ineens op jouw plekje aan de bar staan. Een restaurant dat in de Lekker wordt aanbevolen is ineens een tientje duurder en de omfietswijn is uitverkocht. En voor de prijsbol moet je dus in de rij staan. Online duiken overal reviews op van consumenten over vakantiebestemmingen, taxichauffeurs, hotels en zelfs hoeren. Ervaringen hebben plaatsgemaakt voor meningen, uitgedrukt in nul tot vijf sterren. We gaan niet meer naar een restaurant om lekker te eten maar om te controleren of dat over die malse biefstuk wel klopt. Reviews en tests maaien ons de verrassing voor de voeten weg.

Grietje en Peter Kooistra willen graag buiten die recensies blijven. Ze staan tenslotte niet voor niets al decennia op het Overwinningsplein en de klanten zijn al die jaren bereid geweest om voor 90 cent iets warms, zoets en vets bij hen te betrekken, en tien voor acht euro. Zoals wasmiddelen de consument verlokken met 'Nieuwe Formule, 'Nu Nog Beter' of 'Als Beste Getest', zo kunnen zij hun oliebollen aanprijzen met: 'Nog Nooit Getest!'.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws