Door de mand: Kees Vlietstra heeft een fijne zaterdagavond

Ik ben niet alleen tijdens verkiezingen zwevend. Eigenlijk zweef ik altijd en dat is meestal lekker leven. Toch moet ik 21 maart 2018 geland zijn want dan mogen we weer naar de stembus. Gemeenteraadsverkiezingen. Ook in Groningen. Ik zweef nu nog een beetje op de thermiek van de sport.

Groningen is een cultuurstad. Best mooi. Ik vind sport nog mooier. Cultuur of sport. Zaterdagavond moest ik kiezen. Sport of cultuur? Ga ik naar de Euroborg voor FC Groningen-Feyenoord of blijf ik in Engelbert en ga cultuur snuiven bij de toneelvoorstelling van Aqua Vita in Harry's Café. Op beide locaties gegarandeerd amateurtoneel. Ik koos deze keer voor de cultuur. Goede keus bleek achteraf. De acteurs uit ons dorp speelden het toneelstuk uiteraard in het Gronings. Het gestencilde programmaboekje gaf wat achtergrondinformatie: 'Wild west in Engelbert is een bliedspul in drei bedrieven van Harm Meins. Herschreven en bewaarkt deur Wietse Blink.'
Het was geweldig. De acteurs gingen helemaal op in hun rol. Sommige dialogen waren hilarisch. Het teamspel was op zijn Gronings 'nait slecht'. De 'veurzegger' had al met al een rustige avond. Tussen bedrief één en twee komt de tussenstand uit de Euroborg door: nog steeds 0-0. We bestellen bier. Ik lees nog wat in het programmablaadje. Het toneelstuk is geschreven door ene Harm Meins. Nippend aan mijn biertje denk ik aan een andere Harm.

Peking, 2005. We staan in een Mc Donald's tegenover de Chinese Muur. Big Mac voor Big Harm. Harm kijkt hoofdschuddend naar de enorme rij wachtenden voor de loketten bij de toeristische attractie. Ik wil wel aansluiten in de rij. We zijn er nu toch. Harm denkt daar anders over. Harm is een imposante verschijning, twee bij twee. Harm is teammanager van het Nederlands Team. Ik ben assistent bondscoach. Harm komt uit Zeeland, ik uit Groningen. We hebben weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen. We trekken veel met elkaar op. We zijn met het Nederlands Team op trainingsstage en reizen drieënhalve week door Taiwan, Hong Kong en China. Na twee week korfbal hebben we eindelijk een vrije dag. Tijd voor cultuur.

We lopen de Mc Donald's uit. Harm stopt midden op straat, spreidt zijn imposante armen, klapt zijn hoofd achterover tussen zijn machtige schouderbladen en roept: 'Zo, even cultuur snuiven.' Met een knallend rochelend geluid haalt hij zijn neus op. De Chineesjes in de rij voor het Wereldwonder kijken bewonderend naar Harm. Taxibusjes stoppen. Harm laat zijn armen zakken, slikt twee keer, kijkt me aan en zegt: 'Dat is wel weer genoeg cultuur voor vandaag. Kom, we gaan op zoek naar een Ierse pub. Bakkie doen.'

Het tweede bedrief begint. Nog steeds leuk. Toch zweef ik af en toe weg in mijn gedachten. Het is pauze in de Euroborg. Zullen de spelers van de FC goed luisteren naar hun coach Ernst Faber, hun veurzegger? Of beter nog, luistert de veurzegger naar zijn spelers? Ineens besef ik me dat Big Harm een enorme Feyenoord fan is. Hoe zal hij naar deze wedstrijd kijken? Een ding is zeker, Harm is niet zo van dat vragenderwijs coachen. 'Optyfen met je vragen.'

Tussen bedrief twee en drie kopen we lootjes voor de tombola. De FC staat met 1-0 achter schreeuwt iemand vanaf de bar. Ik vloek. Mijn buurman vertelt dat afgelopen week ene Oumar Niasse, spits van Everton, op basis van tv beelden voor twee wedstrijden is geschorst. Die Oumar maakte een schwalbe in het uitduel met Crystal Palace en kreeg een penalty van de scheids. De schwalbe, toneelspel in de sport. Ook een stukje cultuur.

Na afloop van het derde bedrief krijgen alle acteurs een zittende ovatie. Er gaan wel mensen staan maar die lopen naar de bar. De tombola begint. Mijn buurman wint een peper en zoutstel. Hij is er blij mee. We praten maar niet meer over FC Groningen.

Na de tombola is er live muziek van Ido's One Man Showband. De acteurs begeven zich tussen het publiek en krijgen bier en complimenten. Hoofdrolspeler Abel blijft in zijn rol en zit aan de bar. Zijn bar. Abel is, gelijk aan Korfbal Harm, een imposante verschijning. Twee bij twee bij twee. Hij wordt overladen met complimenten. Hij neemt ze trots in ontvangst. Net als de beugels Grolsch. Gelijk een topsporter kan Abel ook goed tegen zijn winst. Hij oppert om volgende week hetzelfde stuk in Carré op te voeren. Hij heeft al twee bussen vol met Engelberters geregeld. Hij zit zelf in bus 2. Carré is nog niet besproken. Detail.

's Nachts droom ik over toneel en sport. Over de mastodonten Harm en Abel die beugels Grolsch drinken in een Ierse pub in Peking. Harm en Abel, twee authentieke toppers in hun eigen 'bedrijfstak'. Cultuur en sport. Sport en cultuur. Het hoeft elkaar echt niet te bijten. De gemeente Groningen kiest in hun beleid meer voor de cultuur dan voor de sport. Dat is kwalijk en onnodig. Om Groningen écht op de kaart te zetten moet men investeren in beide. In sportcultuur.

Het wordt tijd voor een nieuwe beweging. Een beweging die niet doet alsof ze wat met sport hebben en ondertussen twee ton uitrekken voor nieuwe gordijnen in een cultuurcentrum. Geen schwalbes meer. Groningen snakt naar een nieuwe politieke partij die sportcultuur op één zet. Mijn stem krijgen ze. Ik weet ook nog wel twee lijstduwers. Of eigenlijk meer lijstrammers: Harm en Abel. Pure sportcultuur.

Kees Vlietstra

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws