'Randstedelingen zitten vast in hun eigen mentale bubbel'

Welke kloof? Laat de Randstedelingen eens uit hun comfortabele bubbel komen. Marco Smit, directeur van de Economic Board Groningen en NoordZaken-opiniemaker, ziet nauwelijks verschillen tussen 'zij daar' en 'wij hier'. Als er al verschillen zijn, koester ze dan, vindt Smit.

Door Marco Smit

Eerst een belofte: ik ga het hier niet over Zwarte Pieten hebben. Want ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat u met deze jaarlijkse traditie – en dan bedoel ik de telkens terugkerende discussie – helemaal klaar bent. Ik wil het hier hebben over een recenter verschijnsel: de discussie over de zogenaamde kloof tussen de Randstad en de provincie.

Diep gat

Wat mij als eerste opvalt is de verbazing hierover. En dan vooral in de grootstedelijke vierhoek. Want dat er verschillen zijn, weten wij noorderlingen allang. Maar of er sprake is van een echte kloof? Dat suggereert op zijn minst een heel diep gat, alsof Mozes de Rode Zee achter de Utrechtse heuvelrug heeft doen splijten. Ik reed vorige week nog terug uit Den Haag en de tocht verliep zonder diepe dalen. Als je de files op de A12 en de A27 niet meerekent dan. Maar dat was meer een stuwmeer dan een kloof.

Een kloof? Dat suggereert op zijn minst een heel diep gat, alsof Mozes de Rode Zee achter de Utrechtse heuvelrug heeft doen splijten
Marco Smit

Overeenkomsten

Wat mij juist opvalt zijn de overeenkomsten tussen de Randstad en de provincie. Dezelfde wensen (gezondheid, werk, geluk, mooi weer), dezelfde zorgen (de economie, het milieu, slecht weer) en dezelfde drijfveren (een betere wereld voor onze kinderen). En als u net als ik dagelijks over de A7 rijdt, in toenemende mate dezelfde files.

Stedelingen

Ik geloof niet dat Amsterdammers wezenlijk anders zijn dan Rotterdammers en dat stedelingen fundamenteel anders zijn dan dorpsbewoners. Net als dat ik niet geloof dat Brabanders anders zijn dan Limburgers en, hier komt-ie (dramatische stilte…), dat Friezen wezenlijk anders zijn dan Groningers. En ik kan het weten, want ik heb lang in beide provincies gewoond.

Apart zetten

Wat ik wel zie is dat verschillen steeds weer worden aangegrepen om de eigen groep als verheven apart te zetten. Je hoort nooit iemand zeggen dat de mensen uit een andere streek eigenlijk beter zijn dan de eigen groep. Ik heb eens met verbazing gekeken naar een documentaire over de fusie van twee krimpende voetbalverenigingen in een Limburgs dorp.

Andere mensen

De leden van de verenigingen waren beide even onverstaanbaar voor een noordelijk toehoorder, maar als je de voetballers mocht geloven (er was gelukkig ondertiteling) waren de Hoekse en Kabeljauwse twisten er niets bij. Een oud-voorzitter vertelde zonder blikken of blozen dat de mensen aan de andere kant van het spoor toch echt andere mensen waren...

Bubbel

Wat ik de laatste jaren zie is dat we ook niet meer uit onze eigen mentale bubbel komen. We sluiten ons op in onze eigen (sociale) mediastad – of dorp – en vinden daar dagelijks bevestiging van onze eigen groep over wat we toch al vonden. Daarnaast is er ook nog zoiets als een fysieke bubbel.

Omgekeerd komen veel Amsterdammers slechts zelden buiten hun comfortabele 60-kilometer zone
Marco Smit

Kannibalen

Want u komt – net als ik – vast regelmatig in de Randstad, maar omgekeerd komen veel Amsterdammers slechts zelden buiten hun comfortabele 60-kilometer zone. En dan moedigt de Volkskrant haar lezers aan om ook eens richting het noorden te rijden over de door Daan Roosegaarde gepimpte Afsluitdijk. Richting het noorden? Alsof de Afsluitdijk éénrichtingsverkeer is naar het grote niets, waar het mensdom ophoudt en men slechts kannibalen fokt.

Azijnartikel

Ja, er zijn verschillen. Maar die moeten niet dramatisch aangewakkerd worden door te spreken over een kloof, maar juist gekoesterd worden, liefst met humor (kent u die mop van die Hagenees, een Fries en de Paus?). En journalisten van kranten uit de Randstad moeten vaker uit hun mentale bubbel komen. Niet vooringenomen, zoals het FD onlangs met een azijnartikel over Delfzijl, nota bene de derde snelst groeiende economische regio van Nederland (!), maar oprecht nieuwsgierig.

Nodig

De Randstad heeft de provincie nodig, en omgekeerd. Net als de stad het Ommeland nodig heeft, en omgekeerd. Maar er is geen kloof, die zit tussen de oren. Ik zie overal dezelfde mensen in Nederland. Over het algemeen vriendelijk, open, hardwerkend en beschaafd. En nergens kannibalen.

Marco Smit is bestuurslid van de Economic Board Groningen, de organisatie die de opdracht heeft de aardbevingsregio vooruit te helpen.

Eerdere opinies van Marco lees je via de links hieronder:

- Trots op briljante mislukkingen
- Groningen is nog lang geen startup-mekka

Meer over dit onderwerp:
economie GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws