Column: Meurende mond

Ik zag hem al staan bij de incheckbalie. Een forse man met zwarte coltrui voorzien van een frivool laagje roos.

Met norse blik commandeerde hij de hostesses alsof het zijn hondjes waren. In de wachtruimte bij de slurf naar het vliegtuig stond hij chagrijnig op zijn mobieltje te turen. Ongeduldig keek hij op zijn horloge (ik dacht nog: zo'n smartphone heeft toch ook een klok?), en staarde zuchtend naar het scherm met vluchtinformatie en reclame voor huurauto's en hotels.

Toen de groep passagiers eindelijk het vliegtuig in mocht, had de man zich met zijn ellebogen en machtige lijf een plek vooraan de wachtrij weten te bemachtingen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Hij kreeg bijna ruzie met een blonde Zweedse. Een woordenwisseling in afwisselend Engels (zij) en Frans (hij) zorgde voor de nodige afleiding en hilariteit, maar dat kon 'm zichtbaar niks schelen.

In het nauwe halletje van de Cityhopper knikte de stewardess hem vriendelijk toe terwijl hij haar negerend, boos kijkend op zoek ging naar zijn stoel. Nadat hij zich onhandig in een stoeltje (eigenlijk was hij er te groot voor) bij het raam had laten zakken ontstond er opnieuw rumoer rond de Fransoos. Een aziatische vrouw beweerde dat hij op haar plek was gaan zitten. Ik moest (inmiddels vanuit mijn eigen stoel geamuseerd toekijkend) toegeven dat die nummering in vliegtuigen ook wel wat beter kan, maar toch. Nog kwaaier wurmde hij zich uit zijn benauwde positie, opnieuw op zoek naar het juiste stoelnummer.

En daar stond hij dan, naast mij, dreigend over me heen hangend, met de vraag of hij voor me langs mocht. Want hij had de stoel naast me. Bij het raam. Naast zijn enorme postuur viel me iets anders op. Iets dat alle poriën binnendrong en de komende anderhalf uur niet meer zou verdwijnen. De Fransman stonk namelijk ongelofelijk uit z'n mond. Een mengeling van knoflookgeur, zure wijn en rottend vlees bereikte bij elk woord dat 'ie sprak meedogenloos mijn neusgaten. Vechtend tegen de misselijkheid probeerde ik elk gesprek dat hij begon zo kort mogelijk te houden. Maar de Franse reus bleek een vasthoudend type. Als hij bulderend (om zichzelf) in lachen uitbarstte probeerde ik met alles wat ik grijpen kon mijn neus af te leiden. Ik dook in het zakje chips, rook de kop oploskoffie, snoof aan het naar citroen geurende standaard natte vliegtuigdoekje: als het maar naar iets anders rook dan zijn adem.

Toen de piloot de landing inzette vroeg hij wat mijn bestemming was in Nederland. Voordat ik kon antwoorden zei hij samenzweerdig 'Ik ga naar Groningue. Een heerlijk stadje. Veel studentes (knipoog), bars die de hele nacht open zijn, het is er merveilleux. Et vous?' Ik mompelde iets van 'Utrecht', het vooruitzicht op nog twee uur treinen met deze man deed me kokhalzen. Als ik geluk had kon ik ongeveer binnen dezelfde tijd via Utrecht in Groningen zijn, bedacht ik me. Op Schiphol nam hij amicaal afscheid. 'Het was me een groot plezier' zei hij terwijl hij me in zijn armen nam. Verbaasd zocht ik de trein naar Utrecht.

Twee uur later stapte ik de trein uit in Grunnen, genietend van de frisse lucht en een ontspannen neus en maag. Terwijl ik bij het paaltje in de rij wachtte om uit te checken, hoorde ik links voor me een bekende bulderlach. De Fransoos had zijn arm om een aantrekkelijke dame van middelbare leeftijd geslagen. Ik bedacht me dat we vanaf Zwolle gewoon in dezelfde trein hadden gezeten, en hoopte vurig dat de man me niet zag. Gelukkig had hij het zichtbaar te druk met zijn nieuwe verovering. Eentje die net als ik, met haar neus ver van hem afgedraaid, happend op zoek was naar een excuus om zo snel mogelijk van hem af te komen. 'Je ne parles pas Français' riep ze half in paniek, en liet de man verbouwereerd achter bij de informatiekiosk. 'Maar u sprak net Frans!!' riep de Fransoos teleurgesteld achter haar aan. En verdween daarna hoofdschuddend in de menigte.

Marc Wiers

Marc is altied onderwegens tussen Genua (Italië), Straatsburg (Frankrijk) en Groningen. Wat hij onderweg tegenkomt vertelt hij hier elke maandag. Volg Marc op Twitter.

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws