Column: Kapper

Vroeger ging ik naar kapper Pot in Schildwolde. Ik heb jaren gedacht dat de beste man Kapot heette. 'Mit kap'Pot' zei hij altijd, als ik belde voor een afspraak.

En nu zit ik bij zijn tweelingbroer in Genua in de stoel. Deze ouwe barbier zit al jaren bij de antieke haven, in zijn klassieke zaakje met mozaïektegels, warme handdoeken en een veel te zoete aftershave die hij je op de wangen dept als 'ie je geknipt en geschoren heeft. Hij lijkt echt op Pot. Dun donker haar. Een klassieke bril. Een lang en slank postuur. Roberto haalt zijn schouders op, als ik hem in het Nederlands vertel over de kapper uit mijn jeugd en de ongelofelijke gelijkenis met deze man. De Genuese barbier bromt iets over onbeleefdheid en praten in geheimtaal. Ik leg uit dat ik uit Groningen kom, in het noorden van Olanda. Hij stopt subiet met knippen. Kijkt me heel lang strak aan. En gaat dan tergend langzaam verder met zijn handwerk. Knip. Knip. Knip.

Mijn man ziet het niet eens. Die is inmiddels verzonken in een of ander tijdschrift over de Italiaanse geschiedenis. De blik van de kapper blijft ijskoud. Ondertussen gaat zijn ouderwetse Nokia-telefoon. 'Si.' Met de telefoon tussen schouder en wang knipt hij traag, en ik ben bang scheef, door. Af en toe houdt hij stil en antwoordt kort op degene aan de andere kant van de lijn. 'Si. Si.' Soms lijkt het alsof hij mij hatelijk aankijkt. Misschien verbeeld ik het me. Ik probeer door te kuchen ondertussen de aandacht van mijn man te trekken, maar die is te verdiept in zijn lectuur.

Plotseling beëindigt de kapper het telefoontje met een woedende 'si!!' en zwiept met een grote woeste zwaai de schaar weer richting mijn hoofd. Knip. Knip. Knip. Tot mijn schrik knipt de man mijn haar ook nog eens veel te kort. Ik maak een 'ho es even!'-teken met mijn hand. Hij stopt. En vraagt me via de spiegel met een hoofdknik wat de bedoeling is. Ik leg uit hoe lang ik het haar wil hebben. En in welk model. Ongeïnteresseerd haalt hij zijn schouders op. En knipt iets kortere plukken van mijn haar.

Vijf minuten later trekt hij zachtjes mijn hoofd naar achteren, en zeept mijn wangen, hals en kin in. 'Groningen zei u?' fluistert hij opeens dreigend in mijn oor. Ik probeer te knikken maar zijn hand houdt mijn hoofd nog vast. Ik slik. Hij pakt het vlijmscherpe scheermes en polijst het ding met zijn lederen strop. 'En nou heel zachtjes en stil blijven zitten,' zegt hij langzaam. Ik vraag me af wat hij toch tegen Groningen kan hebben. Een oude liefde? Vertrokken familie? Mislukte vakantie? Misschien heeft hij de naam verkeerd begrepen. Bedoelt hij een hele andere stad. Iets in Duitsland. Of een scandinavische plaats. Met het scheermes glijdend langs mijn mondhoek vraag ik hem piepend hoe hij Groningen kent. Opnieuw houdt hij stokstijf stil. Brengt zijn mond naar mijn oor. En fluistert met de scherpte van zijn scheermes '4 ottobre 2007'.

Nat van het zweet reken ik af. 'Wat is er met jóu aan de hand?' vraagt Roberto oprecht verbaasd. We staan in de deuropening half buiten als hij ons nog iets naroept. 'Een schande was het. Een schande voor mij en mijn familie uit Florence! Maledetti Groningesi!!' Gauw trek ik de deur achter me dicht. 'Waar gíng dat over?' vraagt Roberto met grote ogen.

Thuis aan de eettafel ziet Giovanni mijn beteuterde gezicht. Ik vertel over de kwaaie kapper, Groningen, Florence en iets dat hij riep over 4 oktober 2007. Roberto heeft de zoektermen inmiddels ingetoetst op de computer. Nieuwsgierig glijdt zijn blik over het scherm. Dan schiet hij heel hard in de lach. 'Het gaat over voetbal. Voetbal!' Hij leest de Italiaanse berichten over Fiorentina tegen FC Groningen. Twee keer gelijkspel. Tegen een volslagen onbekende tegenstander uit Olanda. Over de schande voor het team. En dat de Italianen uiteindelijk wonnen door strafschoppen. Ik haal mijn schouders op. Maar mijn schoonpa vliegt omhoog en roept woest met gespreide armen 'Gewonnen met strafschoppen? Strafschoppen!!?? Strafschoppen is voor sfigati!'

Wat 'sfigati' betekent? Dat laat zich raden...

Marc Wiers

Marc is altied onderwegens tussen Genua (Italië), Straatsburg (Frankrijk) en Groningen. Wat hij onderweg tegenkomt vertelt hij hier elke maandag. Volg Marc op Twitter.

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws