Column: Geeltje van Joager

Als rooie tiener was mijn financiële huishouding simpel. Mijn geld kwam van mijn krantenwijk en zilvervloot, door mijn ouders gedoneerde spaarcenten voor als ik ooit volwassen zou worden. En dat geld lag op de bank. De bank in mijn dorp.

In ons dorp was één bank, de Rabobank. 'Boerenleenbank', zei mijn vader die de naam Rabo nog niet had verteerd. De bank stond net als de kerk midden in het dorp, vlakbij de school, het café en de kruidenier. De bank was een groot huis, een villa. Voorin met een groot raam het bankkantoor en achterin woonde de man van de bank met vrouw en twee kinderen.

De man van de bank heette Jager. Wij gingen ons geld voor het weekend niet halen bij de Rabobank. Nee, wij haalden 'n geeltje bie Joager' of 'eem kieken of Joager nog n poar sinten in de kluis het'. Het stenen trapje op, de dikke bruine deur door en je kwam in het halletje met een lange bank aan de muur.

Daar moest je met een rechte rug op wachten als melkboer 'tjatjatja' Bloem zijn weekopbrengst in een plastic puut kwam wegbrengen. Achter de grote klapdeuren was het kantoortje. Jager was afgeschermd door een dikke ruit met halverwege een rondje van kleine gaatjes en onderin een grote gleuf.

Op de harde houten bank in de wachtruimte kon je gewoon horen wat er besproken werd tussen klant en Jager, hoewel Jager iets moeilijker te verstaan was vanachter het dikke raam. Zo hoorde ik Bezzembinder van achteraan in het dorp eens vragen: 'Mojje Joager, willen je wel eem kieken of ik genog goldens heb veur n kleurentelevizie?'

Als ik dan zelf aan de beurt was : 'Moi Joager mag ik wel 25 golden, twij tientjes en n viefke. Er kwam geen bankpasje, creditcard of rijbewijs aan te pas.

Het leven was evenzo eenvoudig als overzichtelijk. Daaraan denk ik, als ik in de telefoonmolen van Essent ben beland. 'Bent u klant van Essent. Kies 1…' Wilt u een medewerker aan de lijn, kies 3'

Ik heb de stroomrekening niet betaald. Althans dat beweert een vrouw van het callcenter dat door Essent is ingehuurd. Ik was al een paar keer gebeld door een merkwaardig nummer, maar dat nam ik niet serieus en nam dus ook niet op. Maar het callcenter was voor geen gat te vangen en belde Lientje. Die belde mij weer in paniek dat we niet betaald hadden en ik snel Essent moest bellen anders werd onze elektriciteit afgesloten.

Hoezo niet betaald? Ik maak het altijd automatisch over. Dus nu bel ik Essent. Niet het callcenter maar de klantenservice. Een vriendelijke jongeman, die eerst wil weten wie ik ben, legt uit wat er aan de hand is.

'U heeft de maandelijkse termijn van december niet overgemaakt mijnheer, zie ik hier in mijn scherm'. Aha daar heb ik hem. Hij heeft gelijk, want in mijn dure decemberuitgaven heb ik mij iets te rijk gerekend waardoor er te weinig saldo was voor een automatische overboeking. 'Maarrr… dat geld heb ik begin januari persoonlijk overgemaakt', zeg ik triomfantelijk. 'Wij hebben het nog niet binnen mijnheer', zegt de nog steeds erg vriendelijke jongeman.

Aha, daar heb ik hem nog een keer. Want ik heb als goede voornemen en op bevel van Lientje een app op mijn telefoon geïnstalleerd van de Rabobank. Jager moest eens weten. 'Nou mijnheer.' zeg ik andermaal triomfantelijk. 'Hier op mijn app staat dat ik het 9 januari keurig heb overgemaakt'.

'Op welk rekeningnummer mijnheer?' blijft de man aan de andere kant onverstoorbaar vriendelijk. Ik lepel het tegenwoordig ook uit letters bestaande rekeningnummer op. 'Dat is niet ons nummer mijnheer'. Het wordt stil aan mijn kant. Niet ons nummer? Wie heeft dan mijn duur verdiende geld gekregen? Dan moet u niet bij Essent zijn maar bij de bank mijnheer…'

De vriendelijke man aan de andere kant van de lijn adviseert me toch dringend snel het geld naar het goeie nummer over te maken.

Als ik heb opgehangen met de vriendelijke man, staar ik eerst een paar keer naar het banknummer waar het geld is heengegaan. Of het me ergens bekend voorkomt. Echt niet. Dan bel dan ik eerst nog de verkeerde bank, de bank van die man die nu van mijn stroomgeld in een duur restaurant zit. 'U moet toch echt bij uw eigen bank zijn'.

De juffrouw van mijn Rabobank is al even vriendelijk. Het blijkt niet zo simpel om het geld terug te halen omdat ik het zelf heb overgemaakt. Maar zegt ze: 'Ik stuur degene waar u het naar heeft overgemaakt een brief met de vraag of ze het terug willen storten. En als dat niet gebeurt, geef ik u de naam van diegene en dan kunt u aangifte doen van diefstal'.
Man man wat n boudel. Als dat maar goedkomt.

Drie dagen later krijg ik een envelop met brief van de Rabobank. Met enige vrees scheur ik hem open. Ik lees hem een keer. Nog een keer. En nog een keer.

Geachte heer/ mevrouw,
Op of omstreeks 9 januari 2018 is er 225,00 euro bijgeschreven op uw rekening. Dit komt van rekening NL91 RABO 0256623321
Volgens E.J. Hulsegge is het bedrag echter niet voor u bestemd.
Wilt u het bedrag zo snel mogelijk terugstorten?

Ik lees nog een keer. En kijk dan nog eens goed naar het rekeningnummer van de gelddief. Er begint me iets vreselijks te dagen. Ik sla de handen voor mijn ogen. Het rekeningnummer van de zogenaamde gelddief, van die man die van mijn centen in een duur restaurant zou zitten, is een nummer van mijzelf. Het nummer van mijn eigen rekening, bij de ABN AMRO.
Tja en dit moet ik nu gaan opbiechten aan de vriendelijk vrouw van de Rabobank en daarna ook nog aan Lientje.

Och man, wat verlang ik terug naar het 'geeltje van Joager'.

Erik Hulsegge

Meer over dit onderwerp:
blogs columns opinie Winschoten
Deel dit artikel:

Recent nieuws