'Als we alles hadden gekregen wat is beloofd, hadden we hier een paleis gehad'

Het nieuws stapelde zich de afgelopen tijd op. De gaswinning gaat omlaag, de NAM staat op afstand en er is een nieuw schadeprotocol. Maar daar is niet iedereen meteen mee geholpen.

Sommige mensen zit het zo hoog, dat ze besluiten alles achter zich te laten en uit Groningen vertrekken. Op zoek naar geluk. Net als Rudi en Monique Brouwer uit Slochteren. Zij trekken naar Gelderland. En dat is het moeilijkste besluit van hun leven.

'Dit is de plek waar we oud dachten te gaan worden', zegt Rudi. Groningen is de plek waar ze hun kinderen Esmée (16) en Lotte (9) verder wilden zien opgroeien. 

Wij wilden deze stap helemaal niet in ons leven
Rudi Brouwer

'Iedereen gaat verhuizen...', vertelt Rudi aan de keukentafel in Slochteren. 'Je hebt mensen die ergens heen gaan en een nieuwe stap in hun leven zetten. Maar wij wilden deze stap helemaal niet in ons leven.'

Murw geslagen

Ze voelen zich helemaal murw geslagen door het constante gevecht met de instanties. Keer op keer kwamen die over de vloer, maar het probleem is volgens Rudi en Monique nog altijd niet opgelost.

'Als we alles hadden gekregen wat ons is beloofd, dan hadden we hier een paleis gehad', zegt Monique. 'Het enige dat je aan het doen bent is vechten. Vechten voor je huis en voor je gelijk.'

Daar zijn de twee nu helemaal klaar mee. Rudi stelt dat het leefgenot is gezakt tot een dieptepunt. 'Misschien wel tot nul.' Monique: 'Het plezier in het leven is weg.' 

Weet u hoe het is om al twee jaar lang te kamperen in je eigen huis? Ik denk het niet
Esmée Brouwer

Lang twijfelen Rudi en Monique over wat ze moeten doen. Ze willen tenslotte niet opgeven. Maar dan komt de grootste klap die ze krijgen. En die komt niet van een aardbeving, maar door een brief van hun oudste dochter Esmée (16). Zij zet op papier wat de problemen met haar doen.

De brief is gericht aan de Nationaal Coördinator Groningen (NCG). Ze schrijft onder meer: 'U zegt elke keer dat er wat gaat gebeuren, maar zeer spijtig zie ik helemaal niks. We wonen hier in een huis dat niet als thuis voelt voor mij.' En: 'Weet u hoe het is om al twee jaar lang te kamperen in je eigen huis? Ik denk het niet.'

Schuldgevoel

Met de tranen in haar ogen vertelt Monique dat ze trots is dat haar dochter de brief heeft geschreven. Ze voelt de waardering van Esmée, maar zelf heeft Monique alleen maar een schuldgevoel. Over de keren dat ze er niet zou zijn voor haar kinderen.

Afbeelding
De brief van Esmée

Esmee in haar brief aan de NCG: 'Mama weet nog elke avond lekker eten op tafel te zetten. Ik vind dat ontzettend knap. Ik zou het niet weten als ik in haar schoenen zou staan.'

'Ik ben zo trots dat een meisje van zestien zo'n brief heeft geschreven', zegt Monique. 'Het heeft ons de ogen geopend.'

Rudi: 'Je bent zo bezig met die stapel stenen, bezig om je gelijk en je recht te halen. Maar het geluk van je kinderen glijdt je als zand door de vingers.'

Weg van de ellende

Ze nemen het rigoreuze besluit om het huis te koop te zetten. Er staat nu ruim zes weken een bord in de tuin. Veel serieuze interesse is er nog niet. Maar zodra Esmée klaar is met haar middelbare school, wil het gezin weg. Weg van de ellende.

Esmée is positief over de toekomst. Ze denkt er over om de modeacademie te gaan doen en de richting waarin, heeft een goede opleiding in Arnhem. 'Maar ik was wel liever om een andere reden verhuisd', zegt Esmée.

Afbeelding

'Dat geluk vind ik hier niet meer'

Haar ouders hebben er meer moeite mee. Monique in tranen: 'Je koopt hier een huis met als doel om hier gelukkig te worden, maar dat geluk vind ik hier niet meer. Ik ben hier in deze omgeving geboren. Ik ben hier groot geworden. En nu ga ik hier weg, omdat ik geen rust meer heb. Er staat noodgedwongen een bord in de tuin...'

Lees ook:

- Dossier: alles over de aardbevingen

Meer over dit onderwerp:
dossieraardschok SLOCHTEREN
Deel dit artikel:

Recent nieuws