Verliefd op koningin Máxima!

© RTV Noord
Nederland viel als een blok voor haar. En ik ook. Daar aan de boorden van het Paterswoldsemeer in Haren.
Ze heeft genoten van een fantastische dag. 'Enorm, zo veel warmte', vertelt ze met een twinkeling in haar ogen. Ik ben meteen verkocht.
En met mij duizenden andere Groningers. Want wie herinnert zich niet die dag in april. Koninginnedag 2004. Die rode baret en dat spijkerjasje, dansend door de straten van Warffum. Haar uitstraling doet de rest van de koninklijke familie verbleken. Wat een verademing.
Geen wonder ook dat de Grote Markt in de stad tijdens de afsluitende bordesscène afgeladen vol staat. En logisch dat ik aan het einde van de middag toch nog even naar Haren moet, waar een geslaagde dag wordt afgesloten met een borrel in restaurant Villa Sasso aan het Paterswoldsemeer.
Het is de kans om een allerlaatste glimp van prinses Máxima op te vangen. Misschien dat ik haar een paar vragen mag stellen. Maar die hoop wordt na aankomst gelijk de grond in geboord. Door een medewerker van de Dienst Koninklijke en Diplomatie Beveiliging. Opnamen prima, maar interviews zijn uit den boze.
Voor de zekerheid worden er twee kleerkasten in driedelig-grijs aan weerszijden van de camera geposteerd. Als Máxima en prins Willem-Alexander langs de lens lopen kan ik de verleiding natuurlijk niet weerstaan. 'Máxima, heeft u genoten?', vraag ik. Het zweet breekt me uit. Noemde ik haar nu gewoon bij haar voornaam? Had ik haar niet met prinses, of Koninklijke Hoogheid moeten aanspreken?
De moed zakt me in de schoenen. Er gaan één, twee seconden voorbij. Het lijkt een eeuwigheid. En dan draait ze zich om. Haar ogen zoeken de mijne. We kijken elkaar aan. En dan haar stem. 'Enorm. Ik heb enorm genoten. Het was een fantastische dag, wat een warmte.' Ze geeft me de mooiste glimlach die ik ooit gezien heb. Ik ben op slag verliefd.
Even dwalen m'n gedachten af. Het is Willem-Alexander die me uit de droom helpt. 'We hebben een prachtige dag gehad hier. Zo ontzettend mooi', zegt de prins. 'Maar aan alles komt een einde.' Hij slaat z'n arm om Máxima's schouder en samen lopen ze naar de bus. Klaar voor vertrek naar Groningen Airport Eelde.
De wens is de vader van de gedachte, laten we het daar maar op houden. Toen ik gevraagd werd om iets op papier te zetten, heb ik eerst het archief er maar eens op nageslagen. En eerlijk is eerlijk, ik heb mijn ontmoeting met Máxima misschien een beetje geromantiseerd. Want de spontaniteit, die vloog er niet bepaald vanaf. En haar woorden kwamen net iets te snel over haar lippen. Alsof ze hetzelfde antwoord al tien keer eerder had gegeven. Misschien was ze gewoon een beetje moe.
Maar die betoverende glimlach, die heb ik niet verzonnen. Die lach was echt. En dat moment koester ik voor de rest van mijn leven.