Door de mand: Kees Vlietstra gelooft nooit zomaar iets

Donderdag, Engelbert.'Pap, er staan twee vrouwen voor de deur. Ze vragen naar jou. Volgens mij zijn ze van de bakker.'Mijn jongste zoon loopt van de buitendeur naar de kamer en gaat weer op de bank liggen. Gamen op de iPad. Ik loop naar de voordeur. Er staan inderdaad twee dames op de stoep. Allebei een jaar of zestig, minstens. Streng gecoiffeerd en stijf gekleed. Zwarte panty

's. Bijbel in de hand. Ik zucht. Die komen niet om kinderpostzegels te verkopen. 'Goedemorgen dames. Zegt u het eens.'
De grootste van de twee doet een stap naar voren en begint: 'Goedemorgen meneer, als u het op prijs stelt willen we graag met u van gedachten wisselen over het geloof. Over geloven. Over geloven in het delen van levensgeluk.' Ze doet nog een stap naar voren. Ik ruik de spruitjeslucht van haar jas. Meestal wacht ik in dit soort situaties totdat de geloofsprediker een voet op de drempel heeft gezet om dan de deur keihard dicht te slaan, maar nu schiet ik spontaan in de lach. Besef ineens wat mijn jongste zoon bedoelde met dat 'de vrouwen van de bakker zijn'. Oude taarten.
Ik vertel de vrouwen glimlachend dat ik al heel gelukkig ben en dat ik dat met iedereen probeer te delen. 'En nu wegwezen verdomme.'

Vrijdag, Jeruzalem.
Tom Dumoulin wint, in godbetert Israël, de proloog van de Ronde van Italië. In 2002 was de start van de Giro ook niet in Italië maar, dankzij Dick Heuvelman, in ons 'Gironingen'. Ik denk nog regelmatig met warme gevoelens terug aan die tijd. Probeer dat levensgeluk hier met u te delen. Mijn vrouw was toen zwanger van onze oudste. Op de dag voor de proloog bezochten we samen de voorstelling 'Coppi en Bartali' in het Grand Theatre op de Grote Markt. Schitterende stuk over het leven van en de rivaliteit tussen Fausto Coppi en Gino Bartali. Die rivaliteit verdeelde het naoorlogse Italië in twee kampen. De katholieken waren voor Bartali, die zelf strenggelovig was en bekend stond als De Monnik in het peloton. Coppi, bijnaam Il Campionissimo, was de vrijgevochten snelle Jelle en geloofde ook. Vooral in zichzelf. Hij werd verfoeid door de katholieken vanwege zijn buitenechtelijke verhouding met Giulia Locatelli, La Dama Bianca. Hoe dan ook waren het beide grootse coureurs. Het geloof stond tussen hen in. Jammer.

Een dag later kleurt Groningen roze. Op het Schuitendiep zie ik samen met mijn Dama Rossa de renners voorbij vliegen. Ging loeihard. Bij thuiskomst lezen we dat de Spanjaard Juan Carlos Domínquez (wie kent hem nog) de proloog heeft gewonnen. Die Juan was trouwens ook een streng gelovig mannetje. Hij geloofde vroom en oprecht in doping.

Zaterdagochtend, Engelbert.
Sjoerd Mossou schetst in het AD een mooi portret van de 'nieuwe' Memphis Depay. Memphis is in vorm en in de Heer. 'God brengt me op een niveau waar ik nog nooit ben geweest.' Mossou zet ook het veelbesproken en irritante juichgebaar van de spits van Lyon (met twee vingers in zijn oren) in theologisch perspectief. 'Dat gebaar betekent volgens Memphis niet dat hij doof is voor kritiek. Na de vingers in zijn oren laat hij zich steevast op zijn knieën vallen en wijst naar de hemel. 'Ik luister alleen naar God', wil de voetballer er vrij vertaald mee zeggen.'
Eigenlijk is Depay de nieuwe Folkert Velten, gelovige spits met een missie. Het zal allemaal wel. Als Memphis ons aan de hand van God én Ronald Koeman naar het volgende EK schiet, vind ik alles best. Sterker nog, dan ga ik ook geloven. In Memphis.

Zaterdagmiddag, Stadspark.
Met mijn Dama Rossa en jongste zoon naar het bevrijdingsfestival. Er waren meer mensen die dat plan hadden opgevat. Mijn doel was om Wia Buze op Podium Noord te bezoeken. We kwamen niet verder dan Triggerfinger op de drafbaan. Kende de band eigenlijk alleen maar van hun hit: I Follow Rivers. Mooi versje. Ook het feit dat de leadzanger, met die grote bril, eens een keer in De Wereld Draait Door zo gepassioneerd en met Vlaamse tongval vertelde over het heilige wielrennen deed mijn verwachting stijgen. Toen de band het podium op kwam klonk er gejuich op uit duizenden kelen. Beloofde veel goeds. Dat kwam er niet helemaal uit. Ik heb dertig minuten een Memphis Depaytje gedaan. Trigger vingers in de oren. Wat een baggermuziek.

Zaterdagavond, Hoornsemeer.
We zitten met een delegatie van de familie te eten in pizzeria Il Lago. Mijn moeder zit als een madre della famiglia aan het hoofd van de tafel. Eigenaar Pino doet zijn best. Bij de vrouwen. Het eten is bellisimo. Ik zit naast mijn vader. Hij geeft ongevraagd advies. Aan iedereen. Tussen het uitgebreide voorafje en de pizza's overdenk ik nogmaals het thema geloof in de sport. Opeens denk ik aan hoe ik ooit, lang geleden als klein jongetje, op de proef werd gesteld door mijn vader. We keken toen veel naar Studio Sport. Bord op schoot. Ik vroeg me af waar de bal bleef als de keeper een uittrap nam en de bal als het ware boven het televisiescherm verdween. De bal was in mijn ogen verdwenen. Vader vertelde dat er boven in onze televisie een heel klein mannetje zat die met een heel klein biljartkeutje de bal weer het scherm in stootte. Dat heb ik heel lang geloofd. Vond het ook een mooi idee. Kon ook heerlijk fantaseren over dat mannetje. Dat hij rustig zijn keutje aan het krijten was als de bal over het gras rolde. Henkie noemde ik hem, naar de beste biljarter uit de kroeg van mijn ouders.
Wat was ik teleurgesteld toen het fabeltje van mijn vader uitkwam. Ik was vijf en zag voor het eerst een echte voetbalwedstrijd. Gruno tegen VVK. De bal, uitgetrapt door keeper Alex Bode, vloog door de lucht en kwam uit zichzelf weer naar beneden. Televisie Henkie niet gezien. Daar, op sportpark West End, nam ik me, diep ontgoocheld voor, om nooit, maar dan ook nooit meer, zomaar iets te geloven. Amen.

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws