Column: Geklapt

Het overleg tussen Eric Wiebes en René Paas c.s. over de versterkingsoperatie is dinsdag dus geklapt. Nou ja, vastgelopen. Of eigenlijk: opgeschort. Om precies te zijn: Paas heeft geen zin om zijn handtekening te zetten onder het voorstel van Wiebes om nog zes weken te wachten met een besluit.

We kunnen ons de oplopende irritatie in dat gesprek op het ministerie van EZ voorstellen. Inzet is het versterken van die 1588 woningen in Appingedam, Delfzijl, Overschild en Ten Boer, waarvan al is vastgesteld dat ze in slechte staat verkeren. Als de minister in een radio-interview van vijf minuten al tien (10!) keer kan herhalen dat hij alleen even zes weken wil wachten op een advies van de Mijnraad voor hij daar een knoop over doorhakt, hoe vaak zal hij dat dan hebben gezegd in een urenlang gesprek? Paas zal steeds zwaarder door zijn neus zijn gaan ademen en van binnen zijn gaan koken: 'Als Eric het nou nog één keer zegt, met dat lijzige toontje van 'm, dan bekijkt 'ie het maar, dan kap ik ermee.' En ja hoor, daar heb je het al: '... maar ik wil alleen even zes weken…' Met een ruk schuift Paas zijn stoel achteruit, staat op en zegt: 'Genoeg Eric, we komen niet verder zo, zoek het lekker in je eentje uit. Mijn hoed en mijn jas alsjeblieft, we gaan naar huis.'

Natuurlijk is het leuker om een resultaat te boeken in zo'n gesprek, maar boos weglopen uit een overleg heeft ook wel wat. Eventjes je diplomatieke masker laten zakken en helemaal los gaan. Op weg naar huis lekker schreeuwen in de auto, met je vuisten op het stuur beuken, (of, in een auto met chauffeur, op de hoofdsteunen) en heel hard Nirvana opzetten. Arme chauffeur. Alle opgekropte woede en ergernis over dat stroperige proces laten varen. Dat lucht op en dan kijk je er de volgende ochtend weer fris tegenaan.

Zo fris, dat Paas en de zijnen de volgende ochtend blijkbaar vonden dat ze toch niet waren uitgepraat met Wiebes. Nu sommeren ze hem voor een Nationaal Bestuurlijk Overleg naar Groningen 'om het nog eens aan de noordelijke bestuurders uit te leggen.' Misschien in de hoop op thuisvoordeel. Of om Wiebes een beetje te laten zweten. Want als iemand tegen je zegt: 'Ik wil even met je overleggen,' betekent dat meestal: 'Maak je borst maar nat, want ik wil iets van jou.'

De minister hoeft overigens helemaal niet te komen, want niet alleen hij herhaalt zichzelf, dat doet de noordelijke delegatie ook. 'Onze bewoners mogen niet langer in onzekerheid zitten' bauwt Wiebes, alleen op zijn werkkamer, onze commissaris na. Hij geeft een stevige trap tegen zijn archiefkast. 'Hoe vaak heb ik dat nou al gehoord? Alsof die zes weekjes nou nog wat uitmaken!'

Even afgezien die vuisten op het stuur, maken de noordelijke bestuurders zich natuurlijk vooral boos voor de Bühne. Funtioneel boos, zoals dat heet. Wie weet brengt het bijvoorbeeld de Tweede Kamer, de baas van Wiebes, op andere gedachten. En in elk geval weten de Groningers zich gesteund door hun bestuur, ook al heeft dat niet de macht om iets bij de minister af te dwingen.

It takes two to tango, maar in de bestuurlijke dans die onderhandelen heet, zijn op de tenen staan, de ander loslaten of even niet meer meebewegen hele gewone danspassen.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws