Door de mand: Kees Vlietstra komt niet op audiëntie

Hoogtepunt van de afgelopen sportweek was het schuttersgeweld van de Golden State Warriors in de finale van de NBA tegen de Cleveland Cavaliers. Met kleine oogjes zag ik vrijdagnacht de Warriors van Durant de Cavs van James slopen met een bombardement aan driepunters.

Warriors voor de derde keer in vier jaar tijd kampioen. In Amerika is het dan de gewoonte dat de winnaars uitgenodigd worden in het Witte Huis voor een officiële huldiging door de zittende president. In de aanloop naar de finale gaven echter zowel de Cavs als de Warriors aan dat ze sowieso niet op audiëntie zouden gaan mochten ze kampioen worden. Reden: het beleid van Donald Trump. Soms moet je het gewonnen podium gebruiken om je statement te maken.

Goed, even terug in de tijd. Als trouwe bezoeker van het voormalig Eurovoetbaltoernooi tijdens Pinksteren op de Esserberg gaf ik mezelf iedere editie twee opdrachten mee. De eerste was om onopvallend opvallend in het vizier te komen van Dick Heuvelman zodat je een vermelding kreeg in zijn rubriek in Het Nieuwsblad van het Noorden, 'Gezien op Eurovoetbal'. Meestal lukte dat wel. Een welgemeend 'Moi Dick' voldeed.

De tweede opdracht was meer een lange termijn missie. Een soort van reminder. Bij het zien van spelers als Marco van Basten, Dennis Bergkamp, Mario Been, Ronald Koeman, Clarence Seedorf, Gerald Vanenburg en Henk de Haan nam ik me steeds voor dat er ooit een Vlietstra op het hoofdveld van de Esserberg moest komen te voetballen. Mocht ik ooit een zoon krijgen dan zou ik hem drillen om daar te stralen. Als start van een grootse internationale carrière. Via VV Engelbert en de FC naar PSV en dan hop naar de echte top: Liverpool. Eurovoetbal als voorportaal van het WK. Ja, ooit moest en zou mijn nageslacht stralen op de Esserberg.

Afgelopen zaterdag was het eindelijk dan zover. Voor het eerst in de roemruchte geschiedenis van de Esserberg maakte een Vlietstra zijn opwachting op het hoofdveld. Be Quick 1887 JO17-6 tegen VV Engelbert JO 17-1G, inhaalwedstrijd in de 3e klasse 18.
Het was heerlijk vertoeven op de klassieke houten tribune. De onzen moesten een beetje wennen aan het kunstgras. In Engelbert zijn we klei gewend. Dat wennen duurde ongeveer twee keer veertig minuten. Het was een lome pot. Kon mijn gedachten niet helemaal bij de wedstrijd houden. Dwaalde af naar de allereerste keer dat het vriendenteam op sportpark de Esserberg speelde. Tien jaar geleden. Ik was leider en heb daar toen een wedstrijdverslag over geschreven:
'Welke muts heeft de kledingtas vorige week eigenlijk meegenomen?' vraag ik als leider van VV Engelbert F3 als we de auto's uitstappen op de parkeerplaats voor de Esserberg. Alle ouders halen sloom hun schouders op. Ik vloek binnensmonds. De jongens en meisjes van de F3 vliegen richting kleedkamers. De mamma van Pieter krijgt blosjes op haar wangen. 'Shit, die tas staat nog bij ons in de gang geloof ik.' Ze trippelt op haar hoge hakjes naar haar auto. 'Ik rij wel even snel heen en weer' roept ze over haar schouder. Retourtje Haren-Engelbert, die kan binnen een half uurtje terug zijn met de tas. Gas op die lolly.

Ik loop een ruimte in. Hier zetelt het wedstrijdsecretariaat. 'En u bent van?,' zegt een mannetje terwijl hij op een groot bord kijkt. Van wie ik ben? Zou het niet weten. Van mijn ouders? Van mijn vrouw? Van mijn kinderen? Van korfbalvereniging Nic? Snel druk ik deze gedachten weg. 'Van Engelbert F3' antwoord ik. 'We moeten tegen jullie F8 geloof ik. Zwart trouwens.'

'Welkom Zwart. Jullie spelen op veld 6, naast het rugbyveld. Kleedkamer 10.'
'Ik heet geen Zwart beste meneer. Zo drink ik mijn koffie. Mijn naam is Vlietstra maar u mag Kees zeggen hoor.' De man kijkt me vals glimlachend aan. 'Jullie wedstrijd begint om 9.00 uur, dat is over 10 minuten.'

Ik leg hem snel uit dat de wedstrijd even wat later moet beginnen omdat onze shirtjes nog in Engelbert liggen. De man krijgt vlekken in zijn hals.
'Onmogelijk. Dan loopt het hele programma in de soep. Dat halen we nooit meer in. Hier is een tas met reserveshirtjes van Be Quick, doe die maar aan.'

Even twijfel ik. Mijn broertje voetbalt bij de buren van Be Quick, bij Helpman. Als hij hoort dat ik mijn spelertjes in een Be Quick outfit heb laten voetballen praat hij nooit meer met me. Dat kan ik niet gebruiken dus kies ik om een statement te maken. 'Engelbert speelt altijd in het groen en wit meneer.'

Een half uur te laat begint de wedstrijd. Engelbert speelt in het mooie groen en wit als nooit te voren maar verliest zoals altijd, 2-0 voor Be Quick. Goals van Storm en Vlinder.'

Mooie tijden. Terug naar het hoofdveld van afgelopen zaterdag. De wedstrijd kabbelt voort. Be Quick is beter, de scheidsrechter is in vorm terwijl Engelbert speelt zoals de Groninger gemeenteraad het dossier zaalsport accommodaties behandelt: onnavolgbaar amateuristisch.

Voetbalvader Bruno zit naast me op de tribune. Terwijl we onze jongens nauwlettend in de gaten houden praten we over de Groninger gemeentepolitiek.
'Ze zijn nog te dom om te poepen die wethouders,' begint Bruno. 'Die gasten kunnen gewoonniet rekenen. Neem nou die Wijerthal. Die willen die gasten van de gemeente gaan afbreken. Doodzonde natuurlijk maar vooruit, wat moet dat moet.' Ik kijk Bruno bewonderend aan. Hij gaat nog even verder. 'En dan heb je ook nog het Corpushuis, die gaan ze ook slopen. Mafketels.'

Ik juich. Zoonlief heeft gescoord. Bruno klapt ook twee keer in zijn handen en gaat dan verder met zijn tirade.

'Dus de Wijerthal en het Corpushuis plat. En waar moeten die basketballers en korfballers dan heen denk je?'

Ik haal mijn schouders op. Toch ken ik het antwoord. 'Volgens de gemeente in de nieuwe sporthal bij de Euroborg.'

'Precies!' briest Bruno. 'Dat past natuurlijk niet! Je sloopt er twee en bouwt er één. Dan sta je overal in de wereld op min één. Behalve in Groningen. Echt, die gasten kunnen niet rekenen. Hoe heten die twee wethouders ook alweer?'

Ik pak mijn mobiel en zoek snel via Google.

'Schroor en De Rook,' zeg ik. 'Klinkt een beetje als een alternatief zangduo uit de jaren 80.'
'Pff,' zucht Bruno. 'Buurman en Buurman zal je bedoelen.'

De wedstrijd eindigt in een regelmatige 6-2 nederlaag. Het seizoen zit erop. Op de terugweg naar Engelbert rij ik bewust over de Vondellaan langs de Wijerthal. Hij staat er nog steeds. Ik denk aan Bruno en aan de toekomst. Het is tijd voor een statement. Aanstaande dinsdag spelen de korfballers van Nic./John Schokker Makelaardij de finale van de Noordelijke Districtsbeker. Tegenstander is League club Leer 'Door Oefenen' De Korfbalsport. Hoogstwaarschijnlijk gaat Nic. winnen. We zijn echte cupfighters. Woensdag zal de Grote Markt dan wel weer volstromen voor een huldiging. Buurman De Rook zal een toespraak houden. En weer even pontificaal op de voorgrond staan met de winnaars. Mooi podium voor aandacht voor de verkiezingen in november.

Nou Buurman en Buurman, I've got news for you: bij deze meld ik Nic. af. We komen woensdag niet op audiëntie. Wij houden ons namelijk wel vast aan onze principes. Nic. speelt namelijk altijd in het groen en wit. En ook de komende seizoenen gewoon in de Wijerthal. Regel het maar.

Kees Vlietstra

Meer over dit onderwerp:
sport columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws