Door de mand: Kees Vlietstra haalt zijn schouders op over de FC

'Hoe heet de reservekeeper van Willem II eigenlijk?' Ik haal mijn schouders op waarop buurman Hans het A4-tje met de opstellingen erbij pakt. Reservekeeper van Willem II?

Weet ik veel. Het zal me ook jeuken. Hans scant snel de opstellingen en mijn desinteresse. 'Ja, Kees dat wil ik weten, beroepsdeformatie. Even kijken.'

We zitten op de hoofdtribune van de Euroborg. Vrijdagavond, FC Groningen-Willem II. Was eigenlijk helemaal niet de bedoeling maar kreeg om zes uur een uitnodiging van ene Henk Broez'n de Haan om als gast mee te gaan naar deze eredivisie wedstrijd. Ik stond net ecologisch en biologisch verantwoord te koken voor mijn jongens, bevroren diepvriespizza's van de Aldi in de oven, toen Henk belde. Het was een kort gesprek.
'Moi. Vanavond met me mee naar de FC? Kwart over zeven bij de draaideuren. Hans van der Ploeg is er ook. Gezellig. Pompompompompom.'

Plan was eigenlijk om de wedstrijd voor de tv te volgen. Blocnote op schoot om als columnist eens serieus de eerste thuiswedstrijd van de FC te analyseren. Had 's middags via internet wel kaartjes besteld voor mijn jongens. Die wilden hun debuut bij de Z-side maken, meezingen. Vonden ze wel stoer en spannend. Ik ook, retespannend zelfs, maar het gaat in het leven en opvoeden ook om loslaten en daar hoort de Z-side zeker bij. Moest die vrijdagmiddag nog wel even terugdenken aan mijn eerste keer als klein ventje tussen de Z-side in het Oosterpark. FC Groningen-Atletico Madrid, Europa Cup 3, 1983. Ik droeg toen een brilletje, type Freek de Jonge jampotglazen. Bij de 1-0 van Ron Jans werd de doelpuntenmaker bedolven onder zijn juichende medespelers en ik door 17.000 uitzinnige FC supporters; weg bril. De rest van de wedstrijd heb ik als Stevie Wonder gevolgd.
Bij de stand van 1-0 in de 65e minuut, ik weet het nog precies, ging er een siddering door het kolkende stadion: ene Henk de Haan kwam in het veld. Voor Walter Waalderbos. Het werd een schoppartij, smerige overtredingen en intimidatie van de Spanjaarden. Er was toen nog geen VAR, we waren in Groningen al blij met riolering in die tijd, anders was Atletico nooit met 11 man geëindigd. Uiteindelijk werd het 3-0 door goals van Koeman (Erwin) en Van Dijk (Jan). Wat een feest. Pompompompom.

Terug naar vrijdagavond. Voor de wedstrijd hadden we nog even tijd om aine te kopen aan de bar. We praatten met zijn drieën over onze vakanties in Amerika, Ameland en het Perry Como meer in Italië. Over ons werk, over het leven en over de dood maar vooral over voetbal, voetbal, voetbal. En dat allemaal in drie kwartier. Moest tijdens de wandeling van de bar naar de tribune opeens denken aan Bill Shankley, de grote coach van Liverpool: 'Some people think football is a matter of life and death. I assure you, it's much more serious than that.'

Henk had afgelopen week een sponsorcontract voor drie jaar bij de FC getekend. Drie stoelen op de hoofdtribune. Daalders plekje, vier rijen achter de dug-out van de FC. Henk riep naar iedereen die voor ons langs liep op zoek naar zijn stoel: 'zitten!' waarop die laatkomers gebukt en met een geschrikt gezicht zich omdraaiden en in het grote lachende hoofd van Henkie keken. Toen coach Danny Buys de eerste wisselspeler liet warmlopen, Mahi raakte al vroeg geblesseerd, keek die ook verschrikt op naar de tribune. 'Zitten!'

Hans van der Ploeg zat tussen ons in. Hans is succesvol trainer bij eerste klasser Drachtster Boys en gaf duidelijk en op rustige wijze college. 'Ze spelen met een vierkant op het midden. Benieuwd hoe Hrustic zich houdt op die plek, nieuw voor hem. Ongelofelijk dat de FC bij een corner van Willem II niemand voorop houdt. Kan je er nooit snel uit. Die Fran Sol die kan het wel hoor. Hoe heet de reservekeeper van Willem II eigenlijk?'
Henk is meer supporter. Moedigt aan, noemt spelers bij naam. Vindt de scheids helemaal niks en schudt gaandeweg de wedstrijd vaker en vaker zijn hoofd over het getoonde spel. Ik geniet. Van deze twee pure mannen en alles er omheen. Randzaken, noem dat mijn beroepsdeformatie. Lees op het formulier van de opstellingen dat scheidsrechter Serdar Gözübüyük in Zeist corvee heeft als VAR, Video Assistant Referee. Wat zal zo'n man doen zo'n hele wedstrijd? Is voor hem toch ook geen ene reet aan. We bomen hier even op door en laten onze verdorven geest de vrije loop. Conclusie was dat Gözübüyük in Zeist ook een tweede scherm heeft en dat ie in de baas zijn tijd waarschijnlijk gewoon porno zit te kijken. Gelijk heeft ie. Wat een rukwedstrijd.

Buijs heeft moeite om zijn spelers te bereiken. Hij schreeuwt en fluit scherp en fel op zijn vingers. Geen contact. Dan, even oogcontact met zijn aanvoerder, keeper Padt. Buijs tikt met zijn wijsvinger tegen zijn slaap en schreeuwt: 'Slim zijn!'

Tien seconden later stort Padt theatraal ter aarde in de zestien en de verzorger snelt met zijn waterzak naar de keeper. Dat duurt wel even die geënsceneerde blessurebehandeling. Tijd voor een zelfgecreëerde time out. Slim van Danny. Alle spelers verzamelen zich bij de coach aan de zijlijn. Die doceert en instrueert druk gesticulerend zijn spelers. Het heeft helaas niet geholpen.

Ik heb als korfballer ook eens een keer een Padtje gedaan. Blessure gesimuleerd. Dat was toen een weddenschap.

Verzorgster Roos: 'Dat durf jij niet!'
Aanvoerder Kees: 'Echt wel. Jij durft het zelf niet. Wedden?'
R: 'Ja, waar wedden we om? Drankje?'
K: 'Je kan me niet beter motiveren. Doen we, de verliezer betaalt de drank. De hele avond.'
R: 'De hele avond? Ja doei, dat kan ik nooit betalen met dat tempo van jou.'
K: 'Kijk, je gaat er nu al van uit dat ik ga winnen. Zelfkennis. Maar oké, ik weet het goed met je gemaakt: doen we het om twee drankjes. En even voor de duidelijkheid, de weddenschap is als volgt:
Als we zondag met tien goals verschil voor staan dan simuleer ik een blessure. Jij komt het veld in, ik lig op de grond. Ik wijs naar mijn lies, jij gaat dat heel zachtjes wegmasseren en dan pak ik je vol op de bek en gaan we tongen. In die volgorde.'
R: 'Staat. Kan ik niet verliezen. Jullie komen nooit met 10 goals verschil voor tegen Groen Geel.'

12 maart 2000: Een volle sporthal in Wormer: Groen Geel-Nic.

Met nog 5 minuten te spelen gooit Taco Poelstra de 17-27 binnen. Bij de vakwissel realiseer ik me onze weddenschap en stort ter hoogte van de middellijn theatraal ter aarde. De scheidsrechter fluit en geeft aan dat er een blessurebehandeling is toegestaan.
Onze verzorgster loopt, na toestemming van coach Hans van de Kaa, met een rood hoofd het veld in. Ze komt gehurkt naast me zitten en sist: 'Jij lul.'
'Ja,' antwoord ik met een grimas. 'In die buurt heb ik last. Volgens mij heb ik mijn lies verrekt. Wil je er er even naar kijken?'
Onze verzorgster twijfelt. De scheidsrechter komt een kijkje nemen. 'Gaat het?,' vraagt hij.
'Het is mijn lies geschoten, ze masseert het wel even weg. Fluitje van een cent.'
Onze verzorgster kijkt me vernietigend aan maar steekt nog steeds geen vinger uit. Hans laat Timo Thijen warmlopen. Het publiek in de bomvolle hal begint langzaam te klappen. Ze willen naar de kantine.
Ik wijs naar mijn lies. Opeens pakt onze verzorgster een spuitbus uit haar verzorgingskoffer, schudt deze fel twee maal en richt op mijn sportbroekje. Een ferme straal coldspray dringt door mijn sportbroek. Onze verzorgster staat op en rent naar de spelersbank. 'Succes nog die laatste minuten' roept ze. Bibberend van de kou speel ik de wedstrijd uit. Weddenschap gewonnen.

Twee week later verliezen we in een uitverkocht Ahoy' van Die Haghe. Ik had derdegraads brandwonden in mijn schaamstreek.

Groningen verloor vrijdag ook, met 1-0 van Willem II. Heb de hele fietstocht terug naar Meerstad glimlachend mijn hoofd lopen breken over de naam van de reservekeeper van Willem II.
Henk en Hans, bedankt. Op het leven.

Kees Vlietstra

Meer over dit onderwerp:
sport fcgroningen columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws