Column: Muffin

Een vrouw komt door de deur van het restaurant. Ze beweegt stram alsof haar botten rechtop in het lichaam staan. Er vlak achteraan loopt een man met in elke hand een plastic tas. Hij hinkt een beetje. Seupel en Kreupel.

Die Seupel en Kreupel zijn Lientje en ik. Lientje heeft het onder in de rug. 'Acute spit' zeiden ze in het ziekenhuis in Scheemda. En ik heb weer eens last van de knie. 'Lientje Seupel' en 'Hinderk Kreupel' stappen het restaurant binnen van het bronnenbad in Bad Nieuweschans. 

We zijn net in bad geweest. 'Is goud tegen spit en jubelknijen', had buurman Knuterman geadviseerd. Lientje zet zich voorzichtig neer op een van de hoekbanken vooraan in het restaurant. Daar wil ze altijd zitten als we in bad zijn geweest. 

Ik heb me al een tijdje afgevraagd waarom ze perse daar nou wil zitten. Bij de koffie bestelt Lientje altijd een gebakje of een brownie. Feilloos weet ze welke gebakjes er allemaal zijn. Hoe weet ze dat toch?

Een aardige vrouw met blond haar en schort komt naar ons toe. 'Wat mag het zijn?', vraagt ze vriendelijk. 'Mag ik wel twij kovvie en n Brownie?' De vrouw knikt. 'Mag ik uw bandje even scannen', vraagt ze. 'Lientje steekt haar arm met geel polsbandje naar voren. 'Het komt er zo aan hoor', zegt de vrouw. 

'Ovve...haarst doe der ook nog wat bie hebben wilt?', vraagt Lientje als de vrouw al lang weg is. 'Neuh hor laiverd. Geniet doe mor van dien Brownie.' Plotseling staat de vrouw weer aan onze tafel: 'Sorry mevrouw, maar de brownies zijn op. We hebben net de laatste verkocht'. 

Een tafeltje verder serveert een andere vrouw van de bediening twee koffie en twee brownies aan twee Duitse dames. 

'Ehhh..dou mie den mor n muffin?', zegt Lientje. Haar blik gaat naar ergens achter mij. Ik draai me om en daar staat de grote glazen vitrine met gebak en cake. Aha, nu snap ik waarom Lientje altijd op deze plek wil zitten. De vrouw loopt naar de vitrine en haalt er voor Lientje een cakeje uit met een wit papiertje erom.

Mijn gedachten gaan naar Muffin. Maar dan niet naar een cakeje maar naar een hond. Een pracht van een golden retriever.  Muffin was de hond van Nico en die woonde een straatje verder dan ik.

Nico was een van de eerste bedrijfsleiders van het bronnenbad. Toen het bad nog haast een badkuip was en je alleen met badmuts op in bad mocht. In het begin liep het bronnenbad voor geen kant. De Groningers hadden niet zoveel op met het nieuwe fenomeen. 'Mit n badmutse op zeker' of 'In t zulfde wotter as dij luu mit schilvers op rugge. Echt nait!' 

Het bronnenbad dreigde kopje onder te gaan. Zakenman Henk Koop, die van Koop Tjuchem, die van dat enorme Lenin-beeld, die zag er wel heil in en stak zijn geld in het bad. Nico had ondertussen genoeg van zout water en begon voor zichzelf een sportschool. 

's Avonds als Nico terugkwam uit de sportschool stond Muffin al met de hondenriem in de bek klaar voor de deur. Niet lang daarna gingen Nico en Muffin samen een straatje om. Het laatste rondje voor die avond. Nou ja, niet helemaal het laatste rondje. Want Nico en Muffin gingen ook nog even aan, aan in de kroeg. 

'Vrienden van het goede leven', zei Nico als hij de barkruk aanschoof en zijn 'shagpuutje' op de bar legde. 'Geniet dervan, want het duurt mor even', vulden Geert, Bertus en Harm Lubbert automatisch aan. Barman Tuf zette hem intussen een cola vieux op het viltje. En Muffin kreeg altijd een koekje en soms wel twee als Nico nog 'aine kreeg mi jaaze aan'. 

De vrouw van Nico en de bazin van Muffin wist daar niks van. Totdat Nico een keer een griepje had en zijn vrouw het laatste rondje met Muffin moest lopen. Niks vermoedend en genietend van de warme herfstlucht, liep ze met de hond door de binnenstad. 

Toen ze vlak bij de kroeg kwamen, trok Muffin zo hard aan de ketting dat zijn bazin de riem van schrik losliet. De golden retriever denderde grommend en jankend van blijdschap het café in. De vrouw van Nico kwam er verbaasd achteraan en zag Muffin met de voorpoten op de barkruk staan en een koekje wegkauwen. Ze wist plots heel goed hoe laat het was. 

Nico was een levensgenieter. Een borreltje hier, een shagje daar. Alleen die shagjes had ie beter niet kunnen nemen. Nico kreeg last van zijn longen. Het werd zelfs zo erg dat hij een stel nieuwe longen moest, omdat hij geen adem meer kreeg. Het duurde en duurde voordat een donor gevonden was. 

Uiteindelijk kreeg hij op het laatste nippertje toch nog nieuwe longen. En was Nico gered. Een hele wrange speling van het lot zette zijn leven nog een keer op de kop. Maar dan voor de allerlaatste keer.

In de nieuwe donorlongen van Nico werd longkanker gevonden. De gevreesde ziekte had geen mededogen en op een dag was Nico er niet meer. Geen Nico meer in de sportschool. Geen Nico meer in de kroeg. Geen laatste rondje meer.  

Even kijk ik naar boven. Hij moest eens weten dat ik hier nu zit in ooit zijn bronnenbad. 

'Ehhh. Mag ik nog wel aine laiverd?', vraagt Lientje. Ik krijg een hele lieve blik en ze wijst op het lege witte papiertje zonder cakeje. 'Joawaoh hor laiverd, neem doe nog mor n muffin….'

Lientje kijkt me verbaasd aan want ze had gedacht dat ik nee zou zeggen. Ik kijk terug in haar blauwe ogen en zeg:

'Geniet mor van het leven... want het duurt mor even….' 

Erik Hulsegge

Meer over dit onderwerp:
opinie BAD NIEUWESCHANS
Deel dit artikel:

Recent nieuws