Door de mand: Kees Vlietstra wil de politiek in

Donderdagnacht. Ik twijfel. Harten zeven of schoppen aas? Verlies beperkt houden of vol in de aanval? Op het moment dat ik voor de aanval wil kiezen en de schoppen aas uit mijn linkerhand pak, krijg ik onder tafel een venijnige schop tegen mijn schenen.

Een stekende pijn is het gevolg. Woest kijk ik van mijn kaarten naar mijn kaartpartner en overbuurvrouw. Erica Terpstra kijkt met een pokerface stoïcijns op haar kaarten. De VVD-politica wil klaarblijkelijk ook dat ik met een schoppen kaart terugkom. Seinen onder de tafel heet dit fenomeen. Blijft valsspelen.

Valsspelen wordt openlijk afgekeurd door de integriteitscommissie van de VVD, maar zoals zo vaak trekken die rechtse rakkers zich daar niet zo veel van aan. Op zijn Gronings: 'Die kloede zit de boudel te verneuken'. 

George Weah en Romário de Souza Faria, onze tegenstanders, wachten geduldig tot ik mijn kaart opgooi. Weah kijkt naar zijn drankje, Romario naar de billen van de serveerster. Ik voel nog een schop van de oud-topzwemster. Ik schop keihard terug en gooi vergrèld een harten zeven op tafel. 

Vrijdagochtend. De wekker gaat. Bezweet schrik ik wakker. Wat was dit nou? Ik probeer mijn droom te duiden. Terpstra, Weah, Romario en Vlietstra aan het klaverjassen. Het kwartje valt. Oud(e) (top)sporters die na hun sportieve carrière de politiek zijn ingegaan of, in het geval van toekomstig gemeenteraadslid Vlietstra, op het punt staan om de politieke arena te bestormen.

Ja, lieve lezers u leest het goed. Ik ga de politiek in. Dit kan derhalve zo maar eens mijn laatste column zijn op deze plek. Mocht ik aanstaande woensdag namelijk gekozen worden in de gemeenteraad van de nieuwe gemeente Groningen (Ten Boer en Haren doen vanaf nu ook gezellig mee) dan kan ik natuurlijk niet meer op deze plek de schijtlollige onafhankelijke columnist uithangen.

Sterker nog, de integriteitscommissie van mijn partij is hier heel stellig in: geen dubbele petten. Op het moment dat ik de snoozeknop van de wekker uit druk, besef ik ook ineens dat u de sleutel in handen heeft. De sleutel van mijn en de Groninger toekomst. Stemt u mij de gemeenteraad in op basis van gezonde idealen óf wilt u elke zondagavond op deze plaats een politiek pamflet blijven lezen waarin ik u de positieve veranderingen in de Groninger gemeente schets, die onder mijn bewind tot uiting waren gekomen. Politicus of columnist. De keus is aan u. 

Andersom kan natuurlijk ook. Op zijn Gronings stemmen. Overal tegen zijn. Voorbeeldje: mijn jongste zoon vroeg ooit eens aan me terwijl we naar een wedstrijd van FC Groningen aan het kijken waren: 'Hé pap, ben jij voor FC Groningen of ben je voor waar je niet voor bent?' Precies mensen. Ergens voor zijn is niet hetzelfde als voor datgene zijn waar je niet voor bent. Columnist of politicus? U mag het zeggen. 

Tijdens het ontbijt lees ik de krant en scroll door de social media op mijn mobiel. Op Facebook meldt de leuke rubriek 'Kent u deze nog' dat Arie Haan (70) en Jos Roossien (58) jarig zijn. Mijn gedachten schieten direct alle kanten op. Arie Haan, bijzonder man, één keer de hand mogen schudden. Dat was in 1999. Samen met 48 andere noordelijke sporters waren Arie en ik door het toenmalige Nieuwsblad van het Noorden genomineerd voor de titel: 'Noordelijke Sporter Van De Eeuw'.

De uitslag werd bekend gemaakt tijdens het Sportgala in Stadskanaal. De dag van de verkiezing begon met een rondvaart door de grachten van Groningen. Schaatslegende Jan Uitham zat met zijn dochter in het midden van de boot. Iedereen gaf de nestor een handje. Arie Haan keek een beetje zielig toen Uitham hem niet herkende.

Na afloop van de rondvaart werden we door toenmalig gedeputeerde Henk Bleker ontvangen in het Provinciehuis voor een chique diner. Dat was mijn eerste ervaring met een politiek huis. Had wel wat. Ik zat aan tafel naast ijshockeyer Johan Toren en Erwin Koeman. Was zeer gezellig, de anekdotes vlogen samen met de rode wijn over tafel. Bleker kwam ook even kennismaken.

Henkie keek een beetje zielig toen Erwin Koeman hem niet herkende. 'Verstond ik dat nou goed?', fluisterde Erwin toen de gedeputeerde alweer bij een andere tafel stond. 'Heet hij echt Henk Inbreker?' We lachten hardop. Die Koeman, die zag het allemaal wel. Hij moest trouwens weer heel hard lachen toen ik hem voorspelde dat hij ooit nog eens hoofdtrainer van Fenerbahçe zou worden. 

Maar goed, in Stadskanaal werd broertje Ronald Koeman uitgeroepen tot Noordelijk Sporter Van De Eeuw. Baalde ik van, want ik had op Marianne Timmer gestemd. Die werd uiteindelijk tweede en Piet Kleine derde. Ik werd als korfballer negende en eindigde voor grote voetballers als Jan Mulder, Arie Haan en Erwin Koeman. Daar was ik maar wat trots op. Henk Inbreker die avond niet meer gezien. 

U merkt dat ik in deze column aan beschamende namedropping doe. Als ik maar blijf strooien met grote sportnamen dan associeert u die vanzelf met mijn netwerk. Gunstig voor politiek gewin. Beetje seinen onder de tafel. Bovendien wil ik u niet onthouden dat in 2006 de grote Jan Uitham mij voor is gegaan als lijstduwer van een lokale politieke partij. Sport en politiek hebben dus al een geschiedenis(je) in de gemeentelijke politiek. Mooie tijden. Terug naar de onze. 

Op vriendelijk verzoek van partijvoorzitter Glenn Pinas ben ik bulldozer lijstduwer geworden. Bulldozer lijstduwer van de Sportpartij. En als vriend Glenn iets vraagt, dan doe ik dat. Zonder na te denken. Omdat ik in die man geloof. En ik geloof in de Sportpartij. Ook het vooruitzicht op een riante wachtgeldregeling als ik na mijn installatie in de raad de benen zou nemen, sprak me enorm aan. Wil vanaf het begin transparant zijn. 

Vrijdagavond. Nederland-Frankrijk. Onder leiding van de Noordelijk Sporter Van De (Vorige) Eeuw speelt Oranje wereldkampioen Frankrijk ondersteboven. Het was genieten. Memphis speelde meesterlijk en bijna foutloos. Puntje van kritiek was de uitvoering van zijn corners vanaf de rechterkant. Veel te laag.

Ik moest bij die corners direct aan de jarige Jos Roossien denken. Die nam ze in zijn FC tijd veel beter. Wij stonden altijd in het Oosterpark op de lange zijde bij de cornervlag. Als Roossien een corner moest nemen, riep er altijd wel één van mijn vrienden: 'Hé Jossie, hoog voor de pot. Lichaam achter over.' Na een knipoog slingerde hij het leder dan richting het hoofd van Harris Huizingh (namedropping) die de bal binnen knikte. Ook mooie tijden, maar snel terug naar de onze. 

Zaterdag. Energy Valley Toernooi in de Wijerthal. Jeugdkorfbal. Ik ben voor Nic. en niet voor waar ik niet voor ben. Op de tribune word ik melancholisch en zelfs een beetje boos. Hier ligt bijna vijftig jaar Groninger sportgeschiedenis. In januari moeten we eruit. Dan gaat de hal plat. Moeten we naar de andere kant van het spoor. Dit proces staat symbool voor de Groninger zaalruimte problematiek. Opeens weet ik weer wat de aanleiding was om aan te sluiten bij de Sportpartij.

Ik zag sport altijd als doel. Ik ging sporten omdat het leuk was. Basketballen op het pleintje in de Adriaan van Ostadestraat, voetballen op het Jozef Israëlsplein, schaatsen op de ijsbaan in het Stadspark, dansen in nachtcafé Warhol en korfballen in de Wijerthal. Sport als doel. Inmiddels is het besef ingedaald dat sport juist ook prima kan werken als middel. Als middel om grote zaken in beweging te krijgen.

Sterker nog, sport is het vliegwiel voor onderwijs, wonen, gezondheid(zorg), bereikbaarheid, veiligheid en sociale cohesie. Nelson Mandela heeft het ooit mooi verwoord waar wij als Sportpartij voor staan: 'Sport has the power to change the world. It has the power to inspire. It has the power to unite people in a way that little else does. It speaks to youth in a language they understand. Sport can create hope where once there was only despair.'

Zondagochtend. Overpeinzingen bij de komende verkiezingen. Toen onze partij het levenslicht zag, kwamen er direct reacties. 'Zal wel weer zo'n one issue-partij zijn. Heb ik niets mee. Gaat alleen maar over die Topsporthal. Ze moeten ook iets vinden van de stoepranden in Vinkhuizen.' 

Fake nieuws. Opvallend genoeg kwamen deze reacties voornamelijk van andere politieke partijen. Snap ik wel. Nieuwe concurrent betekent kans op zetelverlies. Op basis van partijnamen zijn alle politieke partijen in feite one issue-partijen. Alsof de PvdA alleen maar voor arbeid staat. Alsof GroenLinks alleen maar voor sociaal ecologisch vegetarisch barbecuen staat. De VVD alleen maar voor vrijheid, democratie en valsspelen bij het klaverjassen staat.

Nee, ook die partijen staan hopelijk voor veel meer. Hoe dan ook, De Sportpartij komt eraan. We gaan vol in de aanval, we gaan transparant van gras hooi maken en dat doen we over de volle maatschappelijke breedte. (stoepranden in Vinkhuizen moeten weer in een hoek van 90 graden, beter voor het stoeprandje spelen). 

Aanstaande woensdag, gemeenteraadsverkiezingen. Politicus of columnist? En mocht mijn wachtgeld ontboezeming u nou tegen houden om op de Sportpartij te stemmen, weet dan dat sinds juli 2013 de wachtgeldregeling voor gemeenteraadsleden door het kabinet is geschrapt. Stemmen mensen. Stemmen. De kaarten zijn nog niet geschud. 

 

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws