Column: Verkieslijke plaats

Veruit de meeste raadsleden die woensdag gekozen zijn, stonden op de kandidatenlijst al te trappelen om onze democratie te gaan dienen. Ze hadden ver voor de verkiezingen al een verkiesbare plaats bevochten, beëlleboogd of gewoon verdiend.

Er zijn gelukkig nog steeds genoeg kandidaten die gebruik willen maken van hun passief kiesrecht, ook al is meer dan de helft van de kiezers bij deze herindelingsverkiezingen afgehaakt. Of het allemaal goede kandidaten zijn, doet er even niet toe, ze willen in elk geval jarenlang tijd inruimen om mee te doen in de gemeenteraad en ze hebben het beste met ons voor. Dat dat kan ontaarden in bomen op de Grote Markt, het weren van rokers, automobilisten en vleeseters, een verbod op terrasverwarmers of het omdopen van Zeeheldenbuurt in Zeeroversbuurt doet er ook even niet toe. Goede wil leidt wel vaker tot rampen. Er stonden tenminste namen op die lijsten, dus er viel wat te kiezen.

Als je je eenmaal hebt voorgenomen om het volk te dienen voor een vergoeding van 1500 à 2000 euro per maand, en daarvoor zo'n twintig uur per week te vergaderen, dossiers te vreten, de achterban te spreken en dan ook nog kritiek te krijgen van lui die niet eens naar de stembus zijn geweest, dan wil je natuurlijk wel op een verkiesbare plaats. Zoals niemand vroeger bij slagbal als laatste gekozen wilde worden, ook al had dat als voordeel dat je dan rustig in het achterveld een beetje kon suffen. De top van de kandidatenlijst zoals die zich tenslotte aan ons voordoet is het resultaat van een meedogenloze en bloedige strijd achter de schermen.

Je zou het dus niet verwachten, maar lager op die lijsten tref je mensen voor wie het allemaal niet zo nodig hóéft. Die best willen meehelpen om van het oploopje iets van een optocht te maken, zodat het nog wat lijkt, maar die zelf een beetje achteraan willen sjokken zodat ze makkelijk een zijstraatje in kunnen slaan als er niks meer aan is. Maar dan nog wil je natuurlijk wel wat aanmoediging. Het is toch leuk als in elk geval de buren op je zouden stemmen, net als je collega, je moeder en je geliefde. Hoe pijnlijk moet het zijn als er van de duizenden kiezers, en van de tientallen die jou nota bene goed kennen, helemaal niemand op je stemt. Je kan nog beter nul likes krijgen op Facebook! Wat is het leven nog waard na, zichtbaar voor de hele wereld, NUL stemmen te hebben gekregen?

Het overkwam maar liefst vier Groningers. Ze hielden zich groot door te roepen dat ze ook helemaal niet in de raad wílden, dat ze daarom zelfs niet op zichzelf gestemd hadden en iedereen hadden opgeroepen om op een ander te stemmen. Spookkandidaten dus. Maar stiekem hoopten ze natuurlijk toch dat zich na de uitslag een geheime fanclub zou hebben geopenbaard die hun eer een beetje zou redden. Met net genoeg stemmen om niet in de raad te hoeven, zodat die beker aan hen voorbij gaat.

Daartegenover staat dan weer Geert de Jong uit Opende, de eigenlijke held van dit stukje. Bescheiden nam deze politieke veteraan een achttiende plaats in op zijn lijst, om ruimte te maken voor nieuwe kandidaten. Maar zijn fanclub leverde maar liefst 555 stemmen op en daarmee een onverwachte raadszetel. Hij gaat vol overtuiging weer de politiek in. Alsof ineens uit een brandende braamstruik de Stem van de Kiezer had gesproken: Ga Mij dienen in de gemeenteraad van Westerkwartier. Want de pest met roepingen is: je hebt er zelf niet om gevraagd. Zoals Mozes, in Joseph Heller's 'God Knows' stottert: 'W-w-w-why me?'

De Jong mocht dan op een onverkiesbare plaats staan, hij was blijkbaar wel verkieslijk. Want dat maken de kiezers gelukkig zelf uit. En in dat geval is de gemeenteraad voor De Jong ook een verkieslijke plaats.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws