Column: Nice meeting you

Een jongen van een jaar of achttien staart uit het raam van de trein. Donker haar, een matje in de nek. Bakkebaarden sieren zijn sympathieke gezicht. Boven hem in het bagagerek een groot langwerpig zwart etui, een soort uitgerekte koffer.

Als een lange oudere man met kort grijs haar in een blauwe wollen overjas tegenover hem gaat zitten, knikt hij hem vriendelijk gedag. De man knikt al even vriendelijk terug. 'Gaat u ook naar Groningen?', vraagt de oudere man om zo een gesprekje te beginnen.  

De jongen kijkt hem niet begrijpend vragend aan. 'I'm English', zegt hij met verlegen zachte stem. De oudere man schakelt meteen naar het Engels. 'Do you go to Groningen as well?' 

'I'm going to a town called Winschoten', is het opnieuw verlegen antwoord. De man wordt nieuwsgierig. Winschoten is zijn geboortestad. Hij ziet zichzelf als jongetje in de Paul Krugerstraat met een nog piepjonge Jean Pierre Rawie, die twee huizen verder woonde. 

'Are you going to shoot anyone?', en hij wijst naar de langwerpige koffer in het bagagerek. De jongen lacht en schudt zijn hoofd. 'It's a cue' ('Het is een biljartkeu'), zegt hij met een lach om zijn mond. En hij vertelt zijn verhaal.

Hij is op weg naar Winschoten om er een snookerwedstrijd te spelen. In een café dat Boelie's Pub heet, ergens in het centrum van de stad. Een wedstrijd voor geld. Hij is 18, is professioneel snookerspeler en voor het eerst in Nederland.

'You are on your own?', vraagt de oudere man die nog nooit een snookerwedstrijd heeft gezien. En alleen weet dat het met rode en gekleurde ballen wordt gespeeld. De jongen knikt. 

Zijn vader en moeder zitten beiden in de gevangenis. Zijn vader heeft na een ruzie in een nachtclub een man doodgestoken met een groot jachtmes. Zijn moeder werd niet veel later opgepakt omdat ze de belasting had ontdoken. 

Ze had de winst van de seksshops, die ze met haar man bestierde, liever in eigen zak gehouden. Voordat pa voor achttien jaar de cel in ging, had hij nog wel een grote snookertafel voor zijn zoon gekocht. Die leerde het spel in de schuur tussen stapels pornovideo's en seksboekjes. 

Dat had succes. Op zijn tiende maakte hij zijn eerste century, een score van honderd punten of meer. Op zijn vijftiende de eerste 147, de maximumscore in snooker. Dat had daarvoor nooit iemand op zo'n jonge leeftijd gepresteerd.

Op zijn zeventiende won hij zijn eerste grote professionele toernooi door de beste speler van de wereld in de finale te verslaan.

En nu is hij - bijna halverwege de jaren '90 - op zijn achttiende voor het eerst in Nederland, op weg naar Winschoten. Alleen. Hij is Engeland en zijn ouderloze thuis zat. In Groningen moet hij overstappen voor de trein richting Nieuweschans, Bad bestond nog niet.

Met een zachte handdruk en een even zacht 'Nice meeting you'. Neemt hij afscheid van zijn oudere medereiziger. Die wijst hem nog de weg naar perron 1b. Als de jongen al bijna bij de trein is, roept de oudere man hem na: 'What's your name?'

'Ronnie The Rocket', roept de jongen lachend, en met een vriendelijke zwaai stapt hij in de trein naar Winschoten. Hij zit nog maar net als hij zich voor het hoofd slaat. In paniek staat hij op en rent de trein weer uit. Sprintend gaat hij terug naar de trein waar hij even daarvoor is uitgestapt.

Het tweede perron is leeg. De trein is al weer vertrokken richting Amsterdam. De jongen slaat hijgend de handen voor zijn ogen. Hij kan wel janken. De biljartkeu die hij van zijn vader kreeg. De keu waarmee hij de beste speler ter wereld versloeg. Zijn alles, ligt nog in het bagagerek van de trein.

'Zoekt u deze misschien mijnheer?' De jongen voelt een hand op zijn schouder. Als hij zich omdraait kijkt hij in het gelaat van een conducteur. De conducteur uit zijn eerdere trein. In zijn hand het langwerpig zwarte koffertje.

De jongen vliegt de verbaasde man van de NS om de hals. Dat de Duitse trein inmiddels al naar Winschoten is vertrokken, deert niet. Er komt altijd wel een nieuwe.

Afgelopen week, bijna een kwart eeuw later, maken twee vijftigers en een jongen van negentien de omgekeerde weg. Mijn neef, mijn broer en ik gingen naar Gateshead onder de rook van Newcastle, voor een demonstratiewedstrijd van vijfvoudig wereldkampioen Ronnie O'sullivan. 

De wedstrijd is in de Lancastrian Suite, een typisch Engelse cultuurtempel, bedoeld voor de arbeiders van de bierbrouwerij van Newcastle Brown Ale, een wereldberoemd Engels bier.  

De brouwerij is al lang naar Yorkshire elders in Engeland verhuisd. Wat rest is een evenementenzaal. Voor de wedstrijd begint mag je in de foyer van de Suite met het snookerfenomeen op de foto. De beleefde Engelse rij is lang. In de rij bedenk ik me dat ik O'Sullivan ga vragen naar zijn hachelijk avontuur in Groningen van 25 jaar geleden.  

Hoe dichter we bij komen, hoe zenuwachtiger ik word. Voor mij zie ik dat de fotogangers nauwkeurig instructie krijgen. 'Go on!', Go on!', maant de man de mensen tot snelheid.

Voor mij is mijn neef aan de beurt. Ik ziede vervoering in zijn ogen en lach in het fotomoment met zijn held. Dan ben ik aan de beurt. Zal ik hem vragen? 'Go on', zegt de man achter mij.

Ik kijk in de vriendelijk bruine ogen van een levende legende. Ik geef hem een hand. Ik voel de zachtheid ervan. 'Nice meeting you', is het enige wat ik zeg. Hij zegt ook iets tegen mij. Horen doe ik het niet. Ik leg een hand op zijn schouder en samen kijken we amper een tel in de camera. 

Afbeelding

'Go on, Go on..', en ben ik doorgelopen naar het niets van de koude foyer. 

Erik Hulsegge

Tijdens de wedstrijd trakteert de man die in het rijtje geschaard kan worden in namen als Muhammed Ali, Tiger Woods, Roger Federer, Phil Taylor of misschien nog wel meer in schaker Bobby Fischer, ons op acht potjes snooker tegen local heroes. In zeven potjes haalt hij vier scores van boven de honderd. In zijn laatste potje veegt The Rocket in amper zeven minuten de tafel in een beurt leeg met een maximumscore van 147. De zaal ontploft. De vervoering staat nog steeds op de Engelse gezichten als we een half uurtje later naar buiten lopen. 

Met dank aan Gerard Boelens van Boelie's Pub, die me op het spoor zette van dit verhaal. 

Meer over dit onderwerp:
columns Winschoten
Deel dit artikel:

Recent nieuws