Column: Crisisplan

Had de NAM een plan klaarliggen voor het geval het crisisplan bij aardbevingsdoden zou uitlekken? Want je wilt als bedrijf zeker niet dat iedereen van te voren weet wat je gaat doen als er door jouw schuld een schoorsteen op een spelend kleutertje valt.

Je moet als onderneming op alles voorbereid zijn, zeker als je reputatie op het spel staat. Als zo'n communicatieplan in de publiciteit komt, zoals afgelopen dinsdag, (en dat kon de NAM zien aankomen, want het was 'gewobd'), moet je om te beginnen de directeur beschermen tegen opdringerige journalisten, de gaslocaties extra beveiligen, de hoorn even naast de haak leggen, de generaal van het leger woordvoerders bij zijn broodje kroket wegtrekken, het voorgeschreven 'statement' uit de la trekken, diep ademhalen en weten: gatver, we krijgen weer een bak onterechte kritiek over ons heen. En dan zuchtend de pers te woord staan: 'Logisch toch dat we voor elke scenario een draaiboek hebben? Het zou pas erg zijn als we géén plan hadden. En willen jullie nou eindelijk eens een keer 'NAM' zeggen in plaats van 'de NAM'?'

We moeten de NAM (de voorlichters willen al jaren vergeefs van dat lidwoord af, onder het voor communicatieadviseurs paradoxale motto 'geen woord te veel') nageven dat het keurig heeft uitgelegd waarom het een communicatieplan heeft en dat het ook steeds weer wordt ververst. Inderdaad logisch, een boef moet immers ook zijn verhaal klaar hebben als hij wordt betrapt? Het actieplan geeft intussen wel een aardig inkijkje in de denkwereld van het bedrijf. De NAM vindt een aardbeving in Noord-Groningen alleen maar een crisissituatie omdat die de continuïteit van het bedrijf in gevaar brengt. Doden bij een aardbeving vindt de NAM vooral vervelend voor zichzelf. Mocht dat gebeuren, dan houdt de NAM in een huilerige alinea ('je zult het zien, we krijgen vast overal de schuld van') rekening met een 'schokgolf aan emoties', die zich in de vorm van relletjes en bedreigingen tegen het bedrijf en zijn medewerkers keert. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten.

Ha, maar nu dat plan is uitgelekt en we dus ook weten dat de NAM zijn medeleven gaat uiten, de telefoon gewoon gaat opnemen en broodjes gaat smeren voor de hulpverleners, kan Groningen zich óók voorbereiden. Een contra-crisisplan maken. Meteen na de fatale aardbeving een aanslag plegen op de directeur heeft dus geen zin, want die wordt beveiligd. Dat kan wel even wachten ook. 'Revenge is a dish, best served cold.' Maar we kunnen wel de 'schokgolf aan emoties' laten uitblijven. Dan zetten we de NAM lekker op het verkeerde been, want dat verwacht het bedrijf niet. Gewoon ons bezighouden met de slachtoffers, rouwen en zorgen, en de naam van de NAM niet noemen. Desnoods sublimeren we onze boosheid door een geel hesje aan te trekken, wat sinds kort het goedkope symbool is van ongerichte volkswoede. In het crisisplan van de NAM staat nog niet wat het daartegen denkt te ondernemen en aldus kunnen de inwoners van het aardbevingsgebied het bedrijf een stap voorblijven. Ze moeten hun plan natuurlijk wel regelmatig van een update voorzien, reagerend op de schaakzetten van de NAM.

Toch is het fijn dat we nu al weten dat de NAM bij een ramp heel erg en oprecht met de slachtoffers en de nabestaanden gaat meeleven. Betrokken, aanspreekbaar en bereikbaar. We kunnen bijna niet wachten tot het eindelijk zover is.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws