De winter van 1979: 'Een lang uur van afzien, schreeuwen en tranen'

Sneeuw en kinderen: een mooie combinatie. Sleetje rijden, sneeuwballen gooien en sneeuwpoppen bouwen. Maar in februari 1979 genieten niet alle kinderen van de sneeuw.

Meerten Huttinga woont als kind in Lageland. Ook daar stuift de sneeuwstorm door het dorp.

Muurvast

'Omdat het zo sneeuwde, bracht mijn vader mij met de auto naar school', vertelt Huttinga. 'Verder dan een kilometer kwamen we niet. De sneeuwduinen dwars over de Hamweg groeiden in rap tempo. Onze auto zat muurvast.'

Schuilen achter vaders rug

'Pa zag de (sneeuw)bui al hangen en koos ervoor om ijlings te voet huiswaarts te keren', gaat Huttinga verder. 'Door de striemende ijzige wind was dit haast niet te doen, zeker niet voor mij. In mijn herinnering staat voor altijd gegrift hoe mijn vader tegen de storm in ging. Ik mocht schuilen achter zijn rug, in de relatieve luwte.'

Afzien, schreeuwen en tranen

'Wat normaal een wandeling is van nog geen tien minuten, duurde die dag een lang uur van afzien, schreeuwen en tranen. Het eerstvolgende dat ik mij kan heugen, is de muur van sneeuw die ons huis volledig had ingesloten. De enige manier om binnen te komen, was door mijn slaapkamerraam op zolder.'

Lees ook:

- Ons dossier over de winter van 1979

Meer over dit onderwerp:
winter1979 LAGELAND
Deel dit artikel:

Recent nieuws