Column: Kinderkruistocht

Het is alweer acht eeuwen geleden, die kinderkruistocht waar Thea Beckman over schreef. Het werd dus tijd dat kinderen zich weer eventjes hinderlijk met grotemensenzaken gingen bemoeien. Afgelopen donderdag was het zover, zowel op het Malieveld als in de stad.

De beleidsambtenaren die het onderwijs de afgelopen decennia hebben stukgerepareerd, zullen vanuit hun ministerie gelukzalig op de kinderschare hebben neergekeken: 'Zie je wel! Als je maar lang genoeg wacht, komen die 21st century skills vanzelf naar boven. Je hóéft helemaal niet te kunnen rekenen om een volwaardig burger te worden. Als je de dienstregeling van de NS maar op je iPhone kunt vinden en een ov-chipkaart weet te kopen. En kijk eens naar het uitstekende Engels! 'Ride dicks, not cars', 'Fuck me, not the earth.' Eigenlijk kunnen we het vak Nederlands ook wel eens afschaffen, vinden jullie niet?'

De kinderen konden kortom makkelijk een schooldagje missen om te demonstreren dat ze 'voor het klimaat' best wat minder zakgeld willen ontvangen, hun gehaktbal laten staan en de vakantie willen doorbrengen in Ommen in plaats van op Bali. De tijd dat je je moest schamen als je vader in een hybride auto reed, is voorbij. Dat de kinderen vermoedelijk zijn aangestuurd door gevaarlijke klimaatdrammers en duistere krachten vanuit Rusland die onze decadente westerse samenleving willen ontregelen, doet niks af aan hun goede bedoelingen. Het was bovendien uitstekend georganiseerd en het halve land viel in katzwijm, alsof het in de oogjes van een jong zeehondje staarde. Een geslaagde demonstratie dus, zij het dat het doel nog lang niet bereikt is.

Wat dat betreft werden de kinderen die in Groningen demonstreerden op hun wenken bediend. Sterker nog, GroenLinks was ze vóór. Net een dag eerder immers had het nieuwe college in Groningen zijn programma Gezond, Groen en Gelukkig gepresenteerd. Zo jammer dat voorgaande stadsbesturen nooit op dat idee zijn gekomen! Al sinds die kinderkruistocht lopen we maar te modderen, terwijl het zo eenvoudig kan zijn. Gewoon wat bomen erbij planten, rokers en autorijders doodpesten en de huizenbezitters afpersen en we zijn allemaal gezond, groen en gelukkig. O ja, en de 'openbare ruimte herwinnen' natuurlijk, want daar moeten we gaan sporten en elkaar ontmoeten. Terugwinnen op wie eigenlijk? Die akelige winkelier die er zijn kapitalistische reclamebord wil stallen? De student die er zijn fiets parkeert? En mag hij straks wel tegen die bomen op de Grote Markt pissen? Of moet dat in de parkeerkelders?

Groen, gezond, gelukkig, het klimaat… heilige doelen liggen altijd buiten het bereik van een mensenleven, maar het zijn toch mooie stippen aan de horizon om gezamenlijk naartoe te marcheren. Vooral voor kinderen, want die kunnen nog zo lang mee. En onderweg kunnen ze dan mooi hun huiswerk maken. Dat hoefden de kinderen, (eigenlijk, historisch gezien, op drift geraakte boeren en zwervers) die in die kruistocht in spijkerbroek meeliepen niet, want lezen en rekenen hoorden nog niet bij 13th century skills. Nog even en we zijn in dat opzicht weer terug bij af.

Die kinderkruistocht bereikte zijn doel trouwens nooit. Maar zoals de wijze zegt: het gaat om de reis, niet om de bestemming.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws