Door de mand: Kees Vlietstra ziet rekenfouten

Locatie? Nic. kantine, Groningen. Activiteit? Een playbackshow. De tijd? Een zaterdagavond in 1984.

'Allemaal leuk en aardig jongens, maar dit is een playbackshow en dan moet er geplaybackt worden. Jullie doen rare trucjes op een stuk karton.' Beteuterd keek ik samen met mijn vriendjes naar de voorzitter van de jury. Het publiek in de kantine begon te joelen. We hadden net een fantastische breakdance-show gegeven. 'Hey you' van The Rock Steady Crew. 

Mijn bloed kookte. Wat een sjomp, die voorzitter. Nog aan het uithijgen, kijk ik mijn vriendjes aan. Patrick, Sven, Mike en Wenesly stonden, gekleed in glimmende trainingsbroeken en vale shirtjes, ook nog te stuiteren. Op ons hoofd droegen we baseballcaps achterstevoren en onze Adidas Top Ten sneakers maakten het van top tot teen af. Hoe durfde die zwerver van een voorzitter kritiek te hebben?

Die voorzitter heette Klaas. Klaas kwam uit Oosterwolde. Volgens zijn spelerskaart speelde Klaas in Nic.5. Klaas speelde geen voorzitter van de jury, Klaas wás voorzitter van de jury. Vergeleken met Klaas was Jacques d'Ancona een kleuter met een spraakgebrek. Klaas was de culturele duizendpoot van Nic. en genoot ervan om zijn publiek te sarren en uit te dagen. Dat lukte ook nu weer.

'Ja, die gekke kunstjes op een stuk karton zien er spectaculair uit, maar ik heb geen bewegende monden gezien terwijl dat toch echt de bedoeling is van playbacken. Kom volgend jaar maar terug. Dit was Nic.s.'

Met terugwerkende kracht had Klaas natuurlijk gelijk. Sloeg helemaal nergens op die vertoning van ons. Tot aan afgelopen donderdag had ik bovenstaand tafereeltje dan ook van mijn harde schijf gewist. Dacht ik. Die gênante vertoning dook weer op toen het IOC vorige week met het bericht kwam dat breakdance een programmasport wordt op de Olympische Spelen van Parijs in 2024.

Als organiserend land mag je een aantal sporten via een ingenieus lobbysysteem in het programma duwen. Naast sportklimmen, golfsurfen en skateboarden is dat dus breakdance geworden. Veertig jaar na onze demonstratie in de kantine van Nic. kunnen de nieuwe Patricks, Svennies, Mikies en Weneslys van deze wereld een gouden olympische medaille winnen met rare kunstjes op een stuk karton. 

Ik lees het bericht op de NOS-website nóg een keer. En nog een keer. Verbazing maakt plaats voor jaloezie. Snel druk ik die gevoelens weg. Niet piepen, werken. Korfbal nog aantrekkelijker maken. De Olympische Spelen moeten naar Nederland. Later is allang begonnen. 

Dan volgt het nieuws dat Maarten van der Weijden komende zomer weer de Elfstedentocht gaat zwemmen. Hoe gek ben je dan. Hij denkt dat het nu wel gaat lukken, omdat zijn lichaam 'nu weet wat het te wachten staat.' Wens Maarten het allerbeste. Heb ooit eens met een paar vrienden en een paar hele verre kennissen die Elfstedentocht gefietst met hetzelfde doel. Geld ophalen voor het KWF. 

200 kilometer fietsen. Wat een hel. En wij deden er al drie dagen over. Met wel na elke etappe een afterparty. Maarten gaat zwemmen. Ook drie dagen. Non-stop. Zonder afterparty in Dokkum, Lemmer en Engelbert. 

Mocht Nederland de Olympische Spelen in 2036 gaan organiseren, dan moeten 'we' ervoor zorgen dat we naast korfballen ook de 'Elfstedentocht zwemmen' het olympisch programma binnen duwen. Gegarandeerd twee gouden medailles voor Team NL. Daar kun je op rekenen. 

Over rekenen gesproken. Zaterdag was ik rij-ouder naar Vriezenveen. Amicitia C2-Nic.C1. Bij de stand 9-13 is er onduidelijkheid. Wel of niet wisselen van vak en functie. Even voor de niet-korfballers: na twee doelpunten worden de aanvallers verdedigers en andersom. De scheidsrechter legt het spel stil. 'Negen en dertien is tweeëntwintig. Dat is een even getal, dus moeten jullie wisselen.' Vanaf de Nic. bank klinkt: 'Duh, moet ik op zaterdag ook nog rekenen. Ik zit op het vmbo hoor. Moie.'

Glimlach op de tribune. Moest ineens ook weer denken aan een ander rekenwonder. Julian Frieswijk speelt korfbal in Friesland. 'Dat is dubbelop', hoor ik u denken. Dat klopt. Julian speelt ook in Jong Oranje. Ik mag daar bondscoach van zijn.

Afgelopen december speelden we met Jong Oranje de wedstrijd om het brons tijdens het sterk bezette Challenge toernooi in een afgeladen Topsportcentrum in Rotterdam. Tegenstander: het grote Oranje. In de tactische voorbespreking hadden we afgesproken dat we in de aanval hooguit drie passes in de rebound zouden blijven staan. Oud-Oranje zou heel veel druk geven, dus we moesten overal aanspeelbaar zijn. Hooguit drie passes dus. 

De wedstrijd begint. Julian zet eerste aanval op. Jong Oranje in balbezit. Julian sloft naar de paal. Gaat 'in de rebound staan', zoals we dat noemen. Zijn medespelers passen elkaar de bal toe. De schotklok begon op 25 seconden, maar is inmiddels al bij 10. Julian staat rustig in de rebound. Beetje te duwen tegen vedette Laurens Leeuwenhoek.

Inmiddels hebben zijn teamgenoten al acht keer de bal naar elkaar overgegooid. Kunnenniet schieten door de immense druk. Ze missen aanspeelpunt Julian. Die blijft lekker bij de paal staan. De schotklok gaat af. Het publiek klapt. Knap staaltje verdedigende druk. Oranje de bal. Ik neem een time-out. Julian drentelt met zijn teamgenoten naar de bank. Ik kijk hem aan met een blik van: 'Wat hadden we nou afgesproken?' Schuldbewust kijkt hij terug. 'Sorry, ik was de tel kwijt.'

Nog een voorbeeld van misrekenen in de sport. Donderdag werd Raymond van Barneveld in een carnavalesk Ahoy met 7-1 vernederd door Mighty Mike. Na afloop zat Barney in zak en as en kondigde in een emotionele persconferentie zijn afscheid aan. Per direct. Een dag later werd dat door zijn manager ingetrokken. Twijfel in optima forma. Barney heeft het niet meer. Kan niet rekenen. Volgens de satirische website De Speld kan de voormalig postbode ook helemaal niet stoppen, want hij moet eindigen met een dubbel. 

Laatste rekenfoutje. 'Basketballers luiden wederom de noodklok' kopte de website van RTV Noord. Kort en goed: de basketballers moeten per 1 juni uit hun hal, de Oude ALO. Er is tot op heden geen geschikte vervangende zaalruimte. Niet alleen de basketballers hebben hier last van, ook de korfballers van Nic. zitten na de sluiting van de De Wijerthal op drie (!) verschillende locaties verspreid over de stad. Weg clubbinding. 

Lieve mensen van de gemeente, hier volgt een simpel rekensommetje: Jantje sloopt twee sporthallen, en bouwt één nieuwe. Hoeveel sporthallen komt Jantje tekort? Schotklok loopt. 
 

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws