Column: Noodknop

Als je vroeger besefte: help, ik kan het niet alleen en vluchten kan niet meer, kon je altijd nog bidden, en hopen dat er hulp kwam. Tegenwoordig bestaat voor dit soort situaties een noodknop. Een 'mobiel persoonlijk alarm' dat een belletje doet rinkelen in een meldkamer.

Alleenstaande ouderen die nog thuis wonen, hebben er vaak een, bijvoorbeeld aan een touwtje om hun hals of pols. Als ze van de trap zijn gevallen, zich onwel voelen worden of een inbreker in huis bespeuren, hoeven ze zich niet naar het bakelieten telefoontoestel in de gang te slepen. Eén druk op de knop volstaat om een meldkamer of een van de kinderen te laten meeluisteren. Je kunt dan rustig met hen overleggen, daar aan de voet van die trap en ze desnoods laten uitrukken. De nabijheid van zo'n knop geeft een veilig gevoel, ook voor de omgeving. Je moet alleen hopen dat opa niet te pas en te onpas op die knop drukt. 'Nee opa, je gouden horloge is niet gestolen, dat ligt bij de juwelier.'

De toepassing is de laatste jaren flink verruimd, vooral voor gevaarlijke beroepen. Bedrijven met namen als Secure2go en X-guard leveren zo'n mobiele alarmknop bijvoorbeeld aan deurwaarders, sociaal rechercheurs, en andere professionals die met agressieve klantjes te maken kunnen krijgen. En dat kan dus zelfs in de bouw. Zo bleek afgelopen week dat bodemonderzoekers die de aanleg van de vermaledijde windmolens rond Veendam voorbereiden, ook al zo'n knop hebben. Hun werk is niet helemaal veilig te midden van zoveel woede over dat ongewenste windpark. Het valt niet uit te sluiten dat iemand die een klein steentje bijdraagt aan dat project wordt gemolesteerd door boze omwonenden. De dreigbrieven van vorige week liegen er niet om. Met zo'n knop om je pols ben je een stuk minder bang.

Tegelijk komt er met deze nieuwe mogelijkheid toch een stukje keuzestress mee: wanneer druk je op die knop? Moet het nu al of is hier nog geen sprake van een noodsituatie? Stel, je zit daar langs de N33 een beetje bodemmonstertjes te nemen en er komen drie mannen met zo'n Ku Klux Klan-kap gedecideerd op je afgestapt. Of zijn het asbestverwijderaars? In je hoofd dreunt de stem van je chef, die jou die noodknop uitreikte: 'Denk erom, dit is dus geen speelgoed. Je mag er alleen op drukken als het écht nodig is. Maar je moet natuurlijk niet schromen er gebruik van te maken. Maar dus niet voor elk wissewasje. Je moet de situatie goed beoordelen. Probeer te de-escaleren. Wacht vooral niet te lang met drukken, als je ook maar niet te kort wacht. Je moet echt het juiste moment afwachten. Maar die beoordeling kan ik natuurlijk best aan jou overlaten…' Die mannen hebben intussen bijlen tevoorschijn gehaald. Dat zijn wel de momenten waarop je echt de zenuwen krijgt: kan ik dit nog de-escaleren? En moet ik nou op die knop drukken of niet?

Ondanks de stress die ermee gepaard gaat, is het fijn om een noodknop te kunnen luiden. Iedereen zou er altijd een bij zich moeten hebben, voor het geval dat, want er is altijd wel een geval. Een gevoel van veiligheid is vaak meer waard dan feitelijke veiligheid. Maar omdat er maar een beperkt aantal meldkamers is, zullen we in de meeste gevallen onze toevlucht moeten nemen tot bidden en hopen dat het goed komt.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws