Door de mand: Kees Vlietstra weet dat sport niet eerlijk is

'Zeg mevrouw, mag de televisie op FOX Sports? Mijn cluppie begint zo.' De barvrouw loopt van achter de bar naar het grote scherm. 'Natuurlijk meneer, wat is uw cluppie als ik vragen mag?'

Het is maandagavond 19.55 uur, Nationaal Sportcentrum Papendal, Bar Dug-out. 

Ik draai mijn barkruk na haar vraag een kwartslag richting het scherm. 'FC Groningen mevrouwtje. FC Groningen.' Ze haalt haar schouders op. 'Dat moet u natuurlijk helemaal zelf weten', zegt ze in een poging tot humor. 'Kijk, het gaat beginnen.' Groningen en PEC Zwolle staan aan de 'aftrap'. Ik neem een slok en knik naar de barvrouw als dank. Die kijkt naar het scherm. 'Hé, Zwolle staat nu al 2-1 achter. Dat is niet eerlijk.'

Dinsdagavond 21.00 uur, Sportpark De Wijert, kantine Nic.

Na afloop van de korfbaltraining met de eerste selectie zitten we in de kantine voor de tv. Halve finale Champions League, Tottenham Hotspur-Ajax. De Amsterdammers zijn het eerste half uur heer en meester. Donny van de Beek scoort meer dan terecht 0-1. The Spurs are walking from the cupboard to the wall. Bij een blessurebehandeling komt het percentage balbezit in beeld. Ajax heeft bijna zeventig procent van de gespeelde tijd het leder.

'Maar dat is ja ook niet eerlijk', roept barman Peter in een poging tot humor. Sommige spelers grinniken. Ondanks de grap wil ik serieus reageren. Blijf toch trainer. Gelukkig kan ik de drang onderdrukken. Dat het percentage balbezit niks zegt. Het gaat erom wat je met de bal doet. Tottenham en Ajax hebben namelijk niet even lang, maar wel even vaak de bal. Als Ajax de bal kwijt is, heeft Tottenham 'm. En andersom. Nee, ik zeg niks. Laat maar lullen. Neem het wel mee naar onze volgende wedstrijd. 

In de pauze van Spurs-Ajax kijk ik tevreden de opgeknapte kantine rond. Aan de muur bij de bar hangen foto's uit het roemruchte verleden van de club. Ahoy, 1999. En ja hoor, ik verdwaal weer in herinneringen. Voor het eerst in de geschiedenis stonden we met ons kleine cluppie in de finale van het Nederlands Kampioenschap. We verloren kansloos van PKC. Ook gevalletje van het kastje naar de muur.

Na afloop en ver na middernacht werden we toch als helden onthaald in de kantine. We dronken op ons verlies. Supporter Henri drukte me een glas bier in mijn handen. De groen-witte schmink op zijn gezicht was doorgelopen. Om boven de muziek uit te komen, schreeuwde hij in mijn oor: 'Jullie hadden ook nooit kunnen winnen. Jij speelde samen met je broertje. Dat kut-PKC had gewoon drie broers. Dat is niet eerlijk.'

Woensdagavond 21.00 uur, Peize, huis van broer. 

Vlak voor de aftrap van Barcelona-Liverpool, de andere halve finale van de Champions League, komen de zoontjes van mijn broer de kamer in gestoeid. De oudste, vernoemd naar een groot basketballer die hij in lengte al bijna heeft ingehaald, heeft de jongste in de houdgreep. Mijn broer kijkt met een mix van trots en zorg naar dit 'gevecht'. De jongste loopt rood aan, terwijl hij piept: 'Jij bent veel groter, dat is niet eerlijk'. Mijn broer intervenieert als een goede coach: 'Boys, kijk eens? Hapjes. En knakworstjes.' 

Barcelona-Liverpool is een spectaculaire achtbaan. Beide teams laten in balbezit het andere van het 'armario' naar de 'pared' lopen. Liverpool heeft in de tweede helft langer balbezit (bweh), maar Barcelona heeft de allerbeste voetballer ooit, Lionel Messi. 'En dat is niet eerlijk', zeg ik in een poging tot humor. Gelukkig horen ze het niet. Zijn alweer aan het stoeien. 

Donderdagochtend, 7.14 uur, Meerstad, keukentafel. 

Kopje koffie, krantje, sportkatern. De Zuid-Afrikaanse atlete Caster Semenya heeft haar beroep, dat ze bij het CAS had aangespannen tegen de nieuwe regelgeving van de internationale atletiekunie IAAF rond testosteronwaarden, verloren. Met stijgende verbazing lees ik het artikel nog een keer. 

De IAAF bepaalde dat hyperandrogene atleten met meer dan 5 nan testosteron per liter bloed – van wie Caster Semenya er één is – hormoontherapie moeten volgen om hun testosteronspiegel te verlagen. Ik lees het artikel nog een keer in de hoop dat het geplaatst is in een poging tot humor. Dat ik iets mis. Maar nee, Semenya is tweevoudig Olympisch kampioene en heeft van nature een hogere testosteronspiegel dan de gemiddelde vrouw, een hormonale afwijking die hyperandrogenisme genoemd wordt. Door de spierversterkende werking ervan zou Semenya veel voordeel hebben ten opzichte van haar concurrenten. En dat, en nou komt het, is niet eerlijk. 

Sportvrienden, was het niet de grote Duitse filosoof Johann Wolfgang von Goethe die zei dat 'maar weinig mensen de fantasie hebben om de werkelijkheid aan te kunnen.' Die mensen zitten in ieder geval niet bij het CAS en de IAAF. 

Sport is per definitie niet eerlijk. Sport is het kweken van ongelijkheid. Sporters doen alles binnen hun mogelijkheden om hun ambities te verwezenlijken. En ja, dan heb je voordeel dat je als FC Groningen met een 2-1 voorsprong mag beginnen in Zwolle, dat je als Ajax iets langer de bal hebt, dat je met drie broers een finale kunt spelen, dat je sterker bent dan je broertje, dat je Messi in je team hebt, dat je als Orion in een thuiswedstrijd landskampioen volleybal kunt worden tegen Lycurgus en dat je als vrouw iets meer testosteron aanmaakt dan je concurrenten. 

Zondagmiddag, 15.31 uur, Meerstad, Studio Sport, Orion-Lycurgus

Lycurgus pakt op miraculeuze wijze de winst in deze do-or-die-mes-op-de-keel-wedstrijd. Knap staaltje van de Lange Mannen van Taaij. Kampioenswedstrijd naar Groningen gehaald. En dat is het mooie van sport. Dat, ondanks dat het allemaal niet eerlijk lijkt of voelt, er enorm veel mogelijk is. Ook het onmogelijke. Zolang je maar over voldoende fantasie, doorzettingsvermogen, humor, geloof en intellect beschikt om de werkelijkheid aan te kunnen.

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws