Column: Hollands Hoop

Niet eens zo lang geleden was ik in een boerderij. Een oude boerderij. Het gras groeide in de dakgoot, de schotelantenne stond werkloos en troosteloos op het dak. Een lange scheur spleet de muur van de schuur.

In de schuur hangt de geur van hooi. In de oude stal zie je de koeien nog staan. Je kan in de lange goot de pis nog horen klateren, het zweet van de boer nog ruiken. 

Buiten in de boom koert een houtduif. In de verte onder de grijze lucht rijdt een trekker. Het is niet zo maar een oude boerderij. Het is een boerderij van hoop. Hollands Hoop. Het staat geschreven in ouderwetse letters in het raam boven de voordeur.

In een van de kamers van de boerderij staat een vitrinekast met boeken en een pendule. Op het bureau midden in de kamer liggen onder het bureaulampje papieren en een handvol pennen. Naast een geldkistje en een antieke rekenmachine staat een foto. 

Erop staat een man met een jachtgeweer losjes over de schouder. En een jongen. Alle twee kijken stoer in de camera.   

'Stilte voor opname. En actie!!' De kreet in de portofoon van de vrouw naast me doet me even schrikken. In de stilte staar ik in gedachten naar de foto op het bureau. Het dringt pas na een paar tellen tot me door dat ik de man met het jachtgeweer op de foto heel goed ken.

Ik kan een kreet van verwondering nog net onderdrukken. De portofoon braakt dat de opname die op enkele meters van ons plaatsvindt, in de hal van de boerderij, voorbij is. ''We proberen alles zo authentiek mogelijk te laten lijken', vertelt de man die bij het raam achter het bureau staat. 

De man met een modieus groene jas en een kaal hoofd is de schrijver van de tv-serie Hollands Hoop. Ik mag dankzij kameraad Jan in een select groepje prijswinnaars meekijken op de set van de populaire tv-reeks over een gezin uit de Randstad dat een Groningse boerderij erft en daar in de wiethandel gaat.

'Ons aigen' Marcel Hensema speelt met Kim van Kooten de hoofdrol in de serie. 'Moi hou ist?', komt Marcel even een praatje maken als we om de boerderij heen lopen. Even verderop, geleund tegen de muur van het voorhuis, staan de Delfzijlster acteurbroers Remco en Bart Sietsema te wachten op hun scene.

'Eigenlijk is de boerderij de hoofrolspeler van de serie', zegt Franky Ribbens, de man van de modieuze groene jas en schrijver van Hollands Hoop als we even later in de schuur staan. Hij kijkt met liefde naar de balken boven hem.

'Zonder deze boerderij hadden we de serie nooit kunnen maken…' Hij pakt zijn telefoon. 'Uit 1869', zegt hij er meteen achteraan. 'En overal waar je kijkt', gaat hij verder, 'is het mooi'. De luchten, de kleuren, het weidse....' Dan vertelt hij over de Groningers. Dat ze rustig zijn, zo behulpzaam zijn. Dat ze niet zo moeilijk doen.

Franky, voormalig acteur en nu gevierd (met Gouden Kalveren) scenarioschrijver, woont in Amsterdam in de drukke binnenstad. Samen met zijn vrouw, niet geheel toevallig de regisseur van Hollands Hoop, en zijn kinderen.

In zijn vriendelijke bruine ogen staat de liefde voor ons mensen, voor ons landschap. 'Ik zou hier wel naar toe willen, naar iets rustigs, maar ja de kinderen hè', verzucht hij.

Onder mijn voeten in de donkere gang voel ik een bochel in de vloer, de oeroude tegels zijn centimeters verzakt.

'Je moet hier vooral even naar het plafond kijken', zegt de schrijver als we in een kleine kamer van het voorhuis van de boerderij staan. Er hangen allemaal touwen en draadjes in verschillende kleuren. Aan enkele van die touwtjes hangen planken. 

Met deze simpele maar schier onbegrijpelijke techniek bootsen ze in de serie onze aardbevingen na. Ik staar ongelovig naar het plafond. 'Dit thema moest in de serie. We kunnen er niet omheen…..', zegt Franky met grote stelligheid.

Die ochtend heeft de aarde weer echt gebeefd. Een paar kilometer verderop. Bij Westerwijtwerd. 3.4 op de schaal van Richter. 

Een uurtje later worden we weggereden over de oprijlaan van de oude  boerderij. Ooit stond ie op een wierde geklemd tussen De Fivel en de Scharmer Ae.

Hoog Hammen heette in vroegere tijden de boerderij naar de wierde. De wierde Hoog Hammen was ooit een Groningse strijd tegen water.

De strijd tegen water hebben we gewonnen. Nu die verrekte bevingen nog. 

Er is altijd hoop. Hollands Hoop. 

Erik Hulsegge

En wie de man op de foto was? Hij belde me gisteren nog. 'Moi Oom Koert', zei ik tegen het schermpje. Hij antwoordde niet. Het was een broekzakgesprek.

Meer over dit onderwerp:
columns Hoog Hammen
Deel dit artikel:

Recent nieuws