Column: Grote boodschap in kleedkamer 3

Het voetbalspelletje kent veel regels. Geschreven, maar ook ongeschreven. Zo is iemand op kniehoogte doorzagen niet bepaald chic. Maar wat echt niet kan? Schijten in een bomvolle kleedkamer.

Zondagmorgen, 9.50 uur. Er staat ons weer een pittig potje te wachten in de reserve Derde Klasse. Onze rechtsback heeft de avond ervoor een feestje gehad, maar voelt zich desondanks aardig fit. Weinig eetlust, maar ach, als dat alles is. 'Basis!', beslist onze trainer.

De rechtsback drentelt met een gezonde dosis wedstrijdspanning door de kleedkamer en haalt zijn neus op. En nog een keer. En nog een keer. Zijn gezicht vertrekt. Vanuit de wc in kleedkamer 3 klinkt het doorspoelen van het toilet. Triomfantelijk zwaait onze aanvoerder de deur open. 'Zo, ik ben er klaar voor.'

De walm die zich door de kleedkamer verspreidt, zorgt ervoor dat onze rechtsback vlucht richting de douche. Hij trekt lijkbleek weg en heeft moeite de kebab van de avond ervoor binnen te houden. 'Wissel!', beslist onze trainer. Hij heeft fitte mensen nodig. Geen gezeik! Tien minuten later ploft de pipse rechtsback nippend aan een versleten bidon neer op de bank in de dug-out.

Zijn zielige gezicht maakt dat we na de kansloos verloren wedstrijd een nieuwe regel opstellen. Als er een wc is ín de kleedkamer, dan wordt daar geen grote boodschap afgeleverd. Dit alles ter bevordering van de algehele gezondheid van het elftal. Iedereen knikt instemmend, de aanvoerder stiekem met een onderdrukte lach.

Twee weken later. Na een vrij weekendje spelen we voor het eerst sinds het wc-incident weer een wedstrijd. Gorredijk-uit, altijd lastig. Eén van de grootste stinkerds binnen de selectie heeft hoge nood. Onze dwingende ogen sturen hem de kleedkamer uit. Afspraak is immers afspraak.

Struinend naar een goed plekje opent hij één voor één de deuren van de andere kleedkamers. En jawel, kleedkamer 6 is leeg. Ver weg van alles en iedereen. Hij neemt het er even van in het ouderwetse hokje, zo'n exemplaar dat aan de boven- en onderkant open is. Gemaakt om lekker door te waaien.

Met zijn voetbalbroekje en boxershort nog op de enkels hoort hij vrouwenstemmen en het geluid van noppen op de koude vloer. De deur van de kleedkamer gaat open. Een aantal voetbalsters neemt plaats op de houten bankjes. Al snel volgt de rest van de selectie. Niemand ziet mijn teamgenoot zitten en ook de neuzen werken blijkbaar in de vroege ochtend nog niet naar behoren. Hij kan geen kant op.

Muisstil is het op de pot. Mijn teamgenoot durft geen geluid te maken in de hoop daarmee de voetbalsters weg te jagen. Tevergeefs. Ondertussen tikt de tijd door, nog vijf minuten tot de aftrap.

Er zit niks anders op dan geur te bekennen. Zelfverzekerd staat hij op, trekt door en opent de deur. Veertien verbaasde dames kijken hem aan. Met een stalen gezicht marcheert hij de kleedkamer uit. 'Goedemorgen!' roept hij de voetbalsters in het voorbijgaan toe.

Uiteindelijk winnen we in blessuretijd met elf fitte spelers van de plaatselijke voetbalclub. Met dank aan onze nieuwe regel. Hoe het de dames is vergaan, is onbekend. Ik vrees het ergste.

Meer over dit onderwerp:
sport columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws