Door de mand: Kees Vlietstra snapt de humor van zijn zoons niet

Waar profclub FC Groningen alweer begonnen is met de voorbereiding op het nieuwe seizoen, sluiten de amateurverenigingen het afgelopen seizoen af in stijl: met een familiedag, een toernooitje, of met een kamp.

Vrijdagavond bracht ik mijn beide zoons naar het Nic. jeugdkamp. Dit jaar in Balkbrug. Het was een mooi ritje. De jongens dolden vol vuur over eerdere kampen. Ze verheugden zich op de dropping. Bij Glimmen, we stonden inmiddels in de file, vertelde ik ze het verhaal van Rooie Remco. In een ver verleden was Rooie een junior van Nic. en mee op jeugdkamp. Rooie was al vroeg aan het werk in de bouw en had in tegenstelling tot zijn ploeggenoten ook al wat centen in de portemonnee. Bij aanvang van de hike, een soort superspeurtocht met fysieke opdrachten onderweg, liet Rooie de receptioniste van de camping een taxibusje bestellen. Met negen uitgelaten junioren, Rooie voorin naast de verbouwereerde chauffeur, reed het busje over het zandpad het bos in. Op naar de eerste opdracht. Als spelleider zat ik in het bos te wachten op de eerste groep. Daar kwamen ze aan. Grote glimlach. Als laatste stapte Rooie uit het busje en sprak tot de chauffeur: 'Laat de motor maar stationair draaien. We doen even een skippybalrace, vinden ze blijkbaar leuk, en dan gaan we weer met je verder.'

Mijn jongens glimlachen. We luisteren Radio Noord. Helaas geen Harma Boer. We doen altijd een wedstrijdje wie onze Groningse weervrouw het beste kan imiteren. Oudste zoon is koploper.

Bij de TT-camping langs de A28 hangt een spandoek in het hek naast de vangrail: 'Je dochter slaapt hier'. Glimlachend kijk ik naar mijn zoons. Hoop dat ze een topkamp krijgen.

Op de terugweg van Balkbrug naar Stad schieten de herinneringen door mijn kop. Herinneringen aan het jeugdkamp van Nic. in 1982, Appelscha. Als C-aspirantjes stonden we op de bonte avond te dansen. Via een transistorradio kwam door dat Donar in Groningen landskampioen was geworden. De leiding begon te juichen.
'We are the Champions' van Queen werd opgezet. Cassettebandje. Uit volle borst zongen we mee. Weet nog dat ik bij het woord 'champion' aan 'champignon' dacht. We zijn allemaal champignons. Vond dat toen best wel raar, maar goed, André van Duin zong ook over dat hij hele grote bloemkolen had, dus ik deed maar alsof het zo hoorde. Als aspirantje.

Bij Assen bedenk ik me wat te doen met de invulling van deze vrije avond. Radio Noord brengt dan wel geen Harma, wel een heuse voorbeschouwing op de eerste oefenwedstrijd van de FC, in en tegen Sellingen. Is dat wat? Mwah. Oefenwedstrijden in de voorbereiding gaan toch meer om het zien en gezien worden. Of om het met wat vrienden op een zuipen te zetten terwijl je de helden in het groen en wit bijna kan aanraken.
Mijn gedachten dwalen weer af.

Ten Boer, sportpark VV Omlandia. De grote profclub PSV speelt een oefenwedstrijd tegen een McDonald's Regioteam. Het is dinsdagavond 19 juli 1994 (heb het toegangsbewijs nog, vandaar parate kennis).
PSV speelt met onder andere Berry van Aerle, Ernest Faber, Peter Hoekstra, Stanley Menzo, Luc Nilis en Ronaldo (de echte). Én met Erik Meijer. De bonkige spits. Dat werd onze cultheld. Na afloop van de wedstrijd werden de spelers van PSV bedolven onder Groningse handtekeningenjagers. Nilis en Ronaldo waren favoriet. Meijer liep anoniem naast de materiaalman richting kleedkamer. Met mijn vriendengroepje sloten we Meijer in. We hadden een kapotte wegwerpcamera gevonden in de kantine - toen ook al bier in plastic glazen - en wilden allemaal één voor één met Erik op de foto. Die vond dat niet tof. Wij wel. Hij voelde dat hij werd verneukt maar bleef professioneel glimlachend met gesjeesde ALO-studentjes poseren. Toen we na een kwartier allemaal met de PSV-spits op de foto waren vastgelegd, vervolgde Meijer hoofdschuddend zijn weg naar de kleedkamer.

Wij gingen nog maar even naar de kantine. De pot was leeg. Even lappen. De studiefinanciering was nog niet binnen dus vriend Taco ging op de pof. En waar ex-Lycurgus coach Ronald Zoodsma lang op zijn geld van zijn werkgever moest wachten, ging Taco op die bewuste dinsdag in Ten Boer direct tot actie over om zijn schulden te voldoen. Hij kocht het af via een weddenschap. Door op de terugweg naar de parkeerplaats in de sloot te springen mocht hij daarna weer met ons meedrinken. Dat ging wel in twee etappes, want de eerste keer ging hij niet koppie onder. Regels zijn regels. Toen Taco met kroos op de kop bovenkwam, reed de PSV-bus de parkeerplaats af. We zwaaiden naar Erik Meijer. Die zwaaide niet terug.

Nee, toch maar niet naar Sellingen. En omdat parenclub Swingers Dream in Westerbroek van de week was afgebrand, werd het een avondje op de bank: Amerika-Frankrijk, kwartfinale WK. In de aanloop naar deze wedstrijd was de Amerikaanse speelster Megan Rapinoe wereldnieuws. In een fantastische persconferentie kwam ze terug op de commotie die ontstond op haar uitspraak dat ze bij een eventueel kampioenschap niet naar het Witte Huis zou gaan voor een huldiging door Trump. Ze staat niet achter het beleid van de man met dat witte kroos op de kop. Hou ik van.
Rapinoe scoort twee keer en wipt het gastland uit het toernooi.
Zie ik Vivianne Miedema nog niet doen. Dat ze na het behalen van de WK-titel de uitnodiging van premier Rutte om in zijn Torentje gebak te eten weigert, omdat ze het niet eens is met de presentatie van het klimaatakkoord.

Om half drie schrik ik wakker op de bank. Wrijf in mijn ogen. De contactlenzen hebben de afslag verstandskiezen genomen. Slaapdronken waggel ik naar de slaapkamer. Zet de wekker op mijn mobiel. Morgen vroeg op. Er komt een appje binnen. Jongste zoon:
'Pap, ben jij een molen?' Ik snap er niks van. Kamphumor.
Glimlachend val ik in slaap. De cirkel is rond. Het leven is mooi.

Meer over dit onderwerp:
sport opinie columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws